The Art of Life is dying young...as late as possible!

Welkom op mijn homepage!

Deze website gaat vooral over mijn alledaagse zelf, de Flesh-and-Blood Person, "Familienvater" en Levensgenieter IRLKA George Overmeire - "The Bright Side of Life".
Tevens is deze website het Centraal Station van "Mijn Web": de mij toegewezen uithoek van het WorldWideWeb, waaraan ik - "Reaching toward Infinity" - sinds 1999 weef.
Zo is deze homepage ten eerste de verbinding naar de website van mijn alter ego Kuehleborn - "The Geek Side of Life"; een weblog over het vinden, filteren, organiseren, transformeren en uitwisselen van kennis ("Shih: The aesthetics and beauty of knowledge"), over sciencefiction, Computer Music en uiteraard over Kuehleborn's natuurlijke habitat, het Web.


Maar ook kun je vanaf deze website doorklikken naar mijn websites over mijn beroepsmatige activiteiten als koordirigent, als muziekleraar (momenteel in renovatie) en als musicoloog, meer in het bijzonder mijn onderzoek rond de Duitse operacomponist Albert Lortzing. Mijn doctoraalscriptie musicologie uit 1989 over fluitist-componist-fluitbouwer Louis Drouet staat ook online, maar wordt niet meer bijgewerkt - al zijn er soms ontwikkelingen waardoor ik mij graag weer eens met dit onderwerp zou bezighouden. Helaas: Tijd is Prioriteit.
Tenslotte linkt deze homepage naar websites over zaken waar ik ook graag over meepraat en -schrijf, maar die wegens tijdgebrek niet altijd even goed worden bijgehouden. Mijn weblog over kunst, waarop ik recensies van theatervoorstellingen, films en gelezen boeken schreef, zal gaandeweg geïntegreerd worden met deze website en uiteindelijk verdwijnen. Mijn websites over Goethe, de cultuur van het Biedermeier, het transhumanisme, het cryonisme, de kolonisatie van de ruimte, en het libertarisme, meer in het bijzonder het (niet-randiaanse) objectivisme zijn min of meer actief.
De website "Muziektheater - van Singspiel tot Operette" en de website van mijn alter ego Seòras - "The Meaning of Life"; over Keltische en middeleeuwse christelijke cultuur, zijn tot nu toe blijven steken in fase I, wachtend op betere tijden.
Het komt er eigenlijk op neer dat alles wat niet thuishoort op één van bovengenoemde websites, maar te lang is voor een tweet of een status-update op FB of Google+, hier een plek zal vinden.

Groeten van Mars

Een heel ander soort vakantie-kaartje hè?
Grapje, op vakantie ben ik naar Oostenrijk en Italië geweest, niet naar Mars. Maar ik vind dat we de ruimte in moeten en eigenlijk - om te beginnen - vooral naar Mars.
Al blijf ikzelf liever thuis; het Leven begint weliswaar ergens buiten je comfort-zone, maar als kind al vond ik astronaut worden toch een te hoog risico. Daarom besloot ik dat ik liever sterrenkunde wilde gaan studeren en het heeft er tot een half jaar voor mijn eindexamen ook serieus naar uitgezien dat ik dat zou gaan doen.
Het werd uiteindelijk muziek, sterrenkunde is nu nog steeds een hobby. Die trouwens steeds interessanter wordt met al die exo-planeten, planeten buiten ons eigen zonnestelsel, waarvan er geregeld weer nieuwe ontdekt worden.
Dus toen ik de poster zag van de expositie "Buitenaards - de jacht op planeten" in het Teylers Museum wilde ik daar wel naar toe.
Eerst even over de mooie poster. Hier is-ie (links), en let op het origineel (rechts).

Zoek de verschillen :-)

Het Teylers Museum is werkelijk een prachtig museum, maar de expositie was helaas een beetje kinderlijk. Vrij veel over de ontdekking van de planeten, weinig tot niets over exoplaneten. Toegegeven, het kind in mij kon het foto-moment bij de Mars-achtergrond niet negeren :-). Ook was er een hoekje sciencefiction. Hou ik ook wel van, maar het was toch vooral Star Wars. Had dat nou maar gewoon weggelaten.
Er waren ook wel wat pareltjes. Zoals het piepkleine Mars-meteorietje. Wat fraaie historische telescopen. Een aantal fraaie originele historische boeken over astronomie, mocht je helaas niet aankomen. Daarbij ook Flammarion "De Wonderen des Hemels" uit 1884.
Dit boek heb ik. Ik weet eigenlijk niet eens hoe ik eraan kom, ik zal het als vijftienjarige wel van iemand gekregen hebben die ervan af wilde en wist dat ik van boeken in het algemeen en boeken over sterrenkunde in het bijzonder hield. Op een gegeven moment had ik het ineens. Echter: het is zo oud, de eerste eigenaar van mijn exemplaar, ene H.r. Schippers, schreef er de datum "Februari 1923" in, dat er veel zaken instaan die allang achterhaald zijn. Dat viel me veertig jaar geleden al op toen ik door dat mij net in de schoot geworpen boek bladerde, dus ik heb er meerdere malen over gedacht het boek weg te doen - het is nogal een dikkerd en er stonden toch fouten in?.
Nu ben ik blij dat ik het bewaard heb.
Na thuiskomst uit Haarlem gelijk met de ladder naar de allerbovenste plank van mijn boekenkast, waar Flammarion lag. Onder een dikke laag stof, al jaren niet bekeken.
De tekst is eigenlijk zo slecht niet, valt me nu op. Natuurlijk is bijvoorbeeld Pluto nog niet ontdekt (dat was pas in 1930) en hebben Jupiter en Saturnus aanzienlijk minder manen dan inmiddels is gebleken. Maar Flammarion onderschat zijn lezers bepaald niet als hij uitlegt hoe de natuurkrachten werken. En er staan hele mooie platen in, die het boek nog steeds waardevol maken.
De tekeningen van de maankraters kunnen misschien niet tippen aan die van Tjomme de Vries, waarover Henk Nieuwenhuis in Februari van dit jaar nog een artikel in Zenit publiceerde, maar het viel mij toch vooral op hoe sommige van die oude platen de fantasie weten te prikkelen, veel meer dan de moderne fotografie.
Bijvoorbeeld de plaat van William Herschel met zijn zus Caroline, die door het Teylers voorzien werd van het commentaar "William en Caroline Herschel aan de telescoop", staat in Flammarion als "William Herschel, de planeet Uranus ontdekkend".

Door een telescoop kijken en dan gewoon een nieuwe planeet ontdekken, is dat niet een jongensdroom? Ook al ging het in werkelijkheid waarschijnlijk iets anders en gaat het in ieder geval tegenwoodig met die exoplaneten, die alleen indirect waar te nemen zijn, heel anders.
Er staan ook nog platen in van "Newton, de algemeene aantrekkingskracht der stof ontdekkend" (de beruchte appel) en "Le Verrier, de planeet Neptunus ontdekkend".

De romantiek van de wetenschap.
Schitterend, ik geloof dat ik daar als kind voor gevallen ben.

Zomergasten op het Witte Doek.

De laatste Zomergasten van dit seizoen heb ik gevolgd in Filmtheater "De Uitkijk". Als lid van de VPRO kon ik daar naartoe en aangezien ik ook een fanatiek zomergasten-kijker ben leek me dit een mooie manier om het seizoen af te sluiten. Ook al kende ik eerlijk gezegd de gast, David van Reybrouck, niet. Des te groter was de verrassing, want deze aflevering was het hoogtepunt van de toch al zeer goede reeks.
Dankzij de DVD-recorder konden we ook die afleveringen zien die we door vakantie anders hadden moeten missen. Aflevering 1: Freek de Jonge had ik absoluut niet willen missen. Goeie fragmenten en een boeiend gesprek. Al ben ik het niet altijd met Freek eens - moet kunnen - hij is natuurlijk wel een boeiende persoon.
Aflevering 2: Jim Taihuttu. Had ik nog nooit van gehoord, aardige kerel. Leverde me één leuk fragment op: "Flight of the Navigator" - gelijk gedownload. Verder had ik er niet zoveel mee; ik heb de aflevering half afgekeken en de rest staat nog op de recorder - wachtend om gedeletet te worden als we weer eens ruimtegebrek hebben, want ik denk dat afkijken er niet meer van gaat komen.
Aflevering drie: dieptepunt Saskia Noort. De nogal éénzijdige keuze van de fragmenten zou misschien nog goed gemaakt zijn geworden door fantastisch commentaar, maar dat deed ze niet, mogelijk ook omdat ze het gewoon niet kon. En Wilfried de Jong kreeg het er ook niet uit, al bleef hij dapper zijn vragen stellen. Die vragen werden wel steeds monotoner, want er was met Noort nog minder te beginnen dan met Wouter Bos vorig jaar. Gewoon niet zo'n interesante gast, maar soms moet er een knieval gedaan naar het grote publiek hè, het mag natuurlijk niet te elitair worden.
Aflevering vier: Reinbert de Leeuw. Natuurlijk ook éénzijdig in zijn keuze, maar binnen die eenzijdigheid waren het wel hele interessante fragmenten. En hij wist er wel enthousiast bij te vertellen. Zelf kende ik het verhaal al - 't is mijn vak hè -, maar toch bleef het boeiend. En complimenten voor Wilfried, die de af en toe in zijn enthousiasme verdwalende De Leeuw steeds weer terug wist te krijgen op de hoofdlijn. Al kreeg ik de indruk dat er tijdens de live-uitzending besloten werd een fragment over Charles Ives te laten sneuvelen ten gunste van John Cage.
Aflevering vijf: Ionica Smeets. Ook daar keek ik erg naar uit. Ik volgde haar Wiskundemeisjes-blog al vanaf het begin, toen het nog geen prijs gewonnen had. Het was toen helaas een stuk boeiender dan daarna, toen de bekendheid kwam en er op productiviteit gedraaid moest worden. En zeker toen er ook een Volkskrant-rubriek van gemaakt werd. Maar Ionica heeft natuurlijk het belangrijke vermogen moeilijke zaken eenvoudig uit te leggen - en dus te laten zien dat de kloof tussen het volk en de elite ook weer niet onoverbrugbaaris. Er waren naast leuke ook heel interessante fragmenten te zien, zoals het fragment van de twee wiskundigen bij De Wereld Draait Door, waaruit bleek dat Prem met zijn grote mond liever niet bij de elite thuis wil kunnen horen (en dat lijkt mij een zegen; waarom hebben ze hem ooit op TV terug laten komen?) en, voor mij een ontdekking: de film "La habitación de Fermat" (Fermat's Room). Nog niet gedownload, maar wel wat onderzoek gedaan naar de oplossingen van de problemen. Eerlijk gezegd had ik, sprekend over Fermat, stiekem gehoopt op een fragment uit de prachtige BBC documentaire "Andrew Wiles and the last theorem of Fermat", maar aan de andere kant: die kende ik al.
Met vijf afleveringen in één week zaten we lekker in de zomergasten-flow (de eerste drie bekeken we tussen vier en vijf in via de DVD-recorder vanwege de vakantie) toen we de advertentie lazen in de gids van zomergasten op het witte doek. Gelijk besteld, want we dachten dat het wel snel uitverkocht zou zijn. Mooi niet; de zaal was nog niet halfvol. Ik hoop dat de VPRO en Filmtheater De Uitkijk dit volgend jaar weer doen, want het is echt een heel andere dimensie van Zomergasten kijken dan thuis op die geweldige sofa van me.
Ten eerste is De Uitkijk nog een ouderwets mooie bioscoop met karakter. Niet al te groot en dat maakte, met het kopje koffie vooraf en de prosecco met hapjes die tijdens de uitzending werden rondgebracht, dat het huiselijk gevoel er ook was, met de voordelen van een groot scherm.
Van Reybrouck begon zijn avond met het een statement over het voordeel van films kijken in de bioscoop in plaats van thuis. Voor hem is het "gedeeld" kijken, met andere mensen belangrijk. Die motivatie deel ik niet: andere mensen weten zich zelden te gedragen in de bioscoop. Dat geldt zeker voor Pathé-publiek, maar zelfs in het Haagse Filmhuis wordt het publiek tijdens de voorstellingen steeds rumoeriger. Ik kijk graag films in de bioscoop omdat me dat echt het gevoel geeft voor een uur of twee in die andere wereld binnen te gaan; niet ondertussen de telefoon te moeten opnemen of opstaan voor dat kopje koffie of een glaasje, maar je helemaal overgeven aan de film.
Van Reybrouck had nog meer goede fragmenten en evenzoveel goede uitspraken. En, wat een verademing om iemand weer gewoon beschaafd Nederlands te horen spreken; daar zouden veel Nederlanders een voorbeeld aan moeten nemen. Mooiste uitspraak van Van Reybrouck vond ik "de drempel laag, de lat hoog". Met andere woorden: de kloof naar de elite is al overbrugd; u moet alleen wel even zelf die brug over lopen.
Wie wil dat niet?


Nou, daar zal je nog verbaasd van staan; niet alleen Prem is een van die medelanders die ik nog geen vijf minuten in mijn omgeving zou verdragen. Nu het nieuwe televisie-seizoen weer begonnen is, kreeg ik deze week via Humberto Tan's RTL Late Night alvast twee voorproefjes voor wat de TV-kijker het komende seizoen te wachten staat: allereerst zag ik woensdag Brigitte Kaandorp, die de Voice-over gaat verzorgen bij Thuis voor de Buis. Een soort Meta-TV-kijken, waarbij op zich al twijfelachtige (reeds uitgezonden!) programma's bekeken worden door mensen die, zo lijkt het wel, op hun foutheid zijn uitgezocht en daarbij commentaar op het programma mogen leveren zoals ze dat ook geacht worden te doen als er geen camera in de buurt is, waarop dan vervolgens Kaandorp haar cabareteske licht laat schijnen. En, na dit voorproefje, dat mij volkomen vertwijfeld achterliet over het niveau van de doorsnee Nederlander (de deelnemers, de potentiele kijkers en eigenlijk ook Brigitte Kaandorp - heeft ze het nodig om zich te laten prostitueren door deze klus aan te nemen?), bleek de volgende dag dat het nóg platter kon: Beat-it met Jan Smit en Gerard Joling. Een soort talentenjacht, voor publiek dat waarschijnlijk niet van muziek houdt, maar wel pap lust van een partijtje taartensmijterij en andere onderbroekenlol.
De komkommertijd voor de omroepen is weer voorbij, de TV mag wat mij betreft weer voor een paar maanden naar zolder. Genoegzaam kijk ik naar mijn flink hoge stapel te lezen boeken; ik zal mij niet vervelen.

I'm báááck!

Van vakantie?

Ook, ja. Maar deze post is vooral omdat ik uiteindelijk, na een kort uitstapje, weer terug ben bij mijn oude Drupal-website. Die ik overigens wel een nieuwe skin heb gegeven en een beetje opgeschoond.

Mijn tussendoortje met een ouderwets-statische website, gemaakt met Image-Line's EZGenerator en het losse blog via Blogger voelde toch niet goed. En tegenover de punten waarin EZGenerator sterk was, stonden evenzovele zwakkere punten.

Terug dus, maar met een nieuw behang.

Kijken of het weer wat wordt tussen ons, mr. Drupal.

Christina Pluhar - "Improvisations on Purcell"

Sinds enige weken ben ik in de ban van Christina Pluhar.

Ik hoorde via ClassicFM meerdere malen een stuk langskomen, dat na bestudering van de playlist "The Mock Marriage" bleek te heten.

"Wat een vreemd stuk", dacht ik en ging op zoek. Dat is tegenwoordig niet zo moeilijk meer, behalve Google hebben we Spotify (ik kan iedereen van harte een premium account aanraden!) en het intikken van de titel leverde het album "Music for a While - Improvisations on Purcell" op.

Zoals de titel al min of meer zegt: bewerkingen van stukken van Purcell. "The Mock Marriage" kende ik niet uit eerdere uitvoeringen, maar vele andere stukken wel, in wat men zo mooi noemt "authentieke" uitvoeringen, en zo kreeg ik een goed beeld van wat Pluhar er van gemaakt heeft.

Ehhh....heel anders. :-)

Vergelijk bijvoorbeeld "When I am laid in Earth" met hoe dat doorgaans gezongen wordt, of het bijna blasfemisch bruisende "Strike the Viol", met de uitvoering onder leiding van Gardiner, toch een heel goede dirigent, en je snapt wat ik bedoel.

Aanvankelijk dacht ik dat Pluhar een zangeres was uit de hoek van de lichte muziek die, net als bijvoorbeeld Sting met "Songs From the Labyrint" (liederen van Dowland) eens een zijsprongetje gemaakt had, een interessant experiment waar een moderne zanger(es) zijn/haar interpretatie loslaat op Renaissance-muziek ("Music or a While" is behoorlijk Jazzy), maar niets is minder waar: Pluhar is een specialiste oude muziek!(de Engelse Wikipedia-pagina over Pluhar is aanzienlijk schaarser met informatie!). Het is ook niet Pluhar die je hoort zingen op dit album, dat zijn Philippe Jaroussky (counter-tenor), Raquel Andueza (sopraan), Vincenzo Capezzuto (alt) en Dominique Visse (counter-tenor).

Klassieke, of in dit geval, oude muziek in een modern jasje is altijd goed voor tegenstrijdige opvattingen; Ekseption wist er al van mee te praten. Zo ook Nicholas Kenyon die op zondag 23 maart jl in The Observer schrijft:

From a group whose flair and inventiveness I have very much admired in a variety of baroque repertoire comes a real horror — an attempt to update Purcell to a classic of the jazz era. Turning Dido's Lament into lounge-bar smooch, and Music for a While into a lazy clarinet-dominated improv is just unbearable. The vigour of Wondrous Machine is completely dissipated; In vain the Am'rous Flute survives unscathed, all the odder in this context. They say great music can withstand anything, but now I'm not so sure.

Tja, kwestie van smaak. Hoewel ik mij af durf te vragen hoe saai Kenyon's smaak is. Ik denk dat het interessant is af en toe te spelen met de gedachte dat Purcell en andere grootheden uit de muziekgeschiedenis hun muziek anders geschreven zouden hebben als ze indertijd de beschikking hadden gehad over "onze" instrumenten als bijvoorbeeld de saxofoon.

"Music for a While" vind ik zo'n fascinerend album, dat ik er over gedacht heb het te kopen en dat wil wat zeggen; sinds het internet er is koop ik eigenlijk nooit meer CD's!

Ramses - De Recensie

Tijdens het bekijken van het vierde en laatste deel van de dramaserie "Ramses" deed ik, overmand door een grenzeloos gevoel van teleurstelling, een klein gedachte-experiment.
Stel dat de serie niet over Ramses Shaffy was gegaan, dat Ramses Shaffy misschien helemaal niet bestaan zou hebben, maar zou hebben gespeeld rond een fictieve zanger/cabaretier/levenskunstenaar die teveel dronk, homoseksueel was en in ook zijn verdere levenswandel en liedteksten tegen de bekrompen tijdgeest inging. En die we daarmee nú, veertig jaar later, zouden kunnen beschouwen als een morele bevrijder, een profeet. Zou iedereen nog steeds zo enthousiast zijn over deze serie?
Ik denk het niet.
Deel één viel me al vreselijk tegen, maar ja, soms moet je er even inkomen hè. Ik moet bekennen dat ik deel twee gemist heb. Dat wil zeggen: ik heb hem niet gezien, want ik kon bij deel drie weer moeizaam aanschuiven; wel was de voorraad lege flessen in Shaffy's achtertuin significant gegroeid - vul het verhaal verder in en kleur de plaatjes. Net als indertijd bij "As the World Turns"; al zou ik willen dat het spel- en regieniveau van "As the World Turns" af en toe werd gehaald, want dat werd het niet.
Deel vier was het treurige dieptepunt: terwijl de camera ietwat overmatig de ogen en mond van acteur Maarten Heijmans bleef uitbuiten - het was me inmiddels aan reacties van BN-ers in talkshows al duidelijk geworden dat vrouwen daar op vallen - werd de begeleidingsband die om Ramses heen werd geformeerd om zijn carrière weer enigszins op de rails te krijgen totaal niet uitgeregisseerd. Bij de eerste aflevering dacht ik nog gewoon dat bijvoorbeeld Thomas Cammaert, die Joop Admiraal moest spelen, een wat zwakkere acteur was, maar die jongens van de band stonden er maar een beetje bij alsof ze zo van de straat waren geplukt om te figureren. Hou jij deze gitaar eens vast en ga jij daar eens achter de toetsen zitten en doe of je speelt en oja, bij de Chinees moet jij even een grapje maken over Nasi Ramses.
Michiel van Erp, toch niet de eerste de beste, kon er kennelijk niet veel meer van maken.

In 2003, de nadagen van Ramses Shaffy, schreef Bas Steman: "Ramses Shaffy: Naakt in de orkaan", een "Ramses - de Belevingsbiografie". Al snel volgde "Ramses" - de Film van Pieter Fleury. Film gezien, daarna het boek gelezen. Niet helemaal de juiste volgorde, wel inspirerend. Er werden ook interessante kanten van Ramses belicht. Ramses - de CD met liedjes uit de film gekocht. Het viel me al op dat, als je die liedjes draait zonder de film er niet veel meer van over blijft. Maar de eerste tijd stonden film en boek nog in het geheugen, dus het ging nog wel.

Bij het overlijden van Ramses zei Marit, mijn vrouw, nog, 'zal "Ramses - de Musical" er ook wel snel komen'. En verdomd, ze had gelijk. Tijdens een koorfestival hoorde ik een koor "Ramses - de Medley" zingen. En nu dus de TV-serie. Of nee, de Drama-serie; TV-serie klinkt zo ordinair, net als uitmelken.
Daar gaat het natuurlijk niet om.
Het is tenslotte geen soap - al klinkt de aankondiging "over de jonge jaren van Ramses Shaffy" verontrustend. Liever geen "Wij zullen doorgaan". Het had sowieso wat mij betreft allemaal wel in één deel gekund.

Toegegeven: Ramses - de Mens was bijzonder.
In zijn tijd.
Zijn liedjes zijn, anno 2014, wel ietwat ehh..., nou ja, niet meer van deze tijd. En hoe groot is iemand eigenlijk als hij zijn talent niet weet te beheersen maar zijn leven verwoest met drank en drugs? Wat boeit mij een zangeres (Liesbeth List, gespeeld door Noortje Herlaar) die, ergens
tussen bewondering en verliefdheid in, alles overboord zet voor Ramses, haar "raison d'être" ontleent aan haar tijd met Ramses, af en toe nog  mag komen opdraven om te getuigen van de Grootheid van Ramses, het verkondigen van Ramses - het Evangelie. Nederlands Existentialisme: wat De Beauvoir had met Sartre, had Liesbeth met Ramses. Een sneu "Could We Start Again, Please", een "À la recherche du temps perdu".
Het was mooi, maar het is geweest.
En wat geweest is, is geweest.

Tijd voor iets nieuws, wat mij betreft moet het nu maar eens klaar zijn met de Ramses-verering.

Lekker Legoën.

Ik moest wel wat overwinnen toen ik hem zag in de webshop: de Mars Curiosity Rover in Lego.

Ik had al eerder naar zoiets staan kijken: bij V&D zag ik, juli 2012, een Star Wars maquette van Lego:

Ik schaamde me al om er een foto van te maken, maar toen even niemand in de buurt was trok ik mijn HTC en flits!

Ook bij Blokker had ik al eens een paar keer staan kijken naar een model van de Death Star

Gelukkig te duur, zelfs voor mij :-)
Maar de Curiosity Rover maakte mij erg onrustig, om niet te zeggen: ronduit hebberig! Nog niet in Nederland verkrijgbaar, een goede reden om nog een weekje te wachten: was het niet een béétje kinderachtig? Uiteindelijk maar gewoon via het web besteld - het vernederende "voor mijn neefje" kon ik dus achterwege laten. Het bijgeleverde Nederlandstalige flyertje voor 10+ "word lid van de Lego-Club" heb ik natuurlijk gelijk weggegooid.
En 's avonds, gewoon in de huiskamer aan de eettafel, waar mijn jongste dochter van 18 aan zat te studeren, heb ik hem in elkaar ge-ikeaad.

Hij staat nu nog even te showen in de kamer, maar straks gaat hij naast mijn model van de Saturnus V- raket en mijn MaanGlobe bij mijn collectie ruimtevaart relikwieën. To Keep the Dream Alive.
"Zo gij niet wordt als kinderen" moet ergens in de bijbel staan, maar het voelt een beetje onzuiver aan om dat boek er nu eens wel, dan weer niet bij te halen als ik vind dat ik mijn gedrag moet rechtvaardigen.
Daarom maar naar Aldous Huxley - een heel respectabele schrijver:

Het is eindelijk een feit!

Mijn nieuw vormgegeven website staat online!
Zoals ik in mijn vorige post al schreef: ik was de oude op Drupal gebouwde website zat. Drupal is mooi, net als WordPress, waarop ik ook sommige websites gebouwd heb, maar ik kreeg genoeg van de vele updates, het geregeld moeten backuppen van de database, het willekeurig in onbruik raken van features die ik nou juist zo prettig vond en het toch uiteindelijk wat te krappe jasje, vooral qua design, waarin een door anderen bedacht sjabloon je dwingt. Met de vele mogelijkheden waren er even zovele onmogelijkheden.
Ik liep onlangs nog eens door mijn allereerste websites heen, van vóór het Web2.0 tijdperk. Ik heb ze bijna allemaal nog, gewoon op mijn harde schijf. Het zijn statische, op tabellen gebaseerde, pure html bevattende websites, door mijzelf ontworpen. Niets mis mee. Toegegeven, ze waren statisch, maar eigenlijk is dat tegenwoordig niet zo'n probleem meer, aangezien iedereen toch zijn dagelijkse Lief en Leed post via de Social Media. Het internet verandert waar je bij staat.
Dus: back to basics.
Kostte me nog een hoop moeite, de geplande lanceerdatum was 1 januari, de uitgestelde 6 januari, maar vandaag, 20 januari, heb ik hem vrijgegeven. Ik vind hem mooi :-)
De oude is er nog wel, op een geheim plekje, omdat ik nog een paar dingetjes moet overzetten. Nog zo'n nadeel van een CMS: je hebt niets meer op je harde schijf staan en een gebackupte databaas is helaas niet over te zetten naar een ander systeem. Handwerken dus, en daar zijn computers volgens mij niet voor bedoeld.
Wellicht zullen in de toekomst ook mijn andere websites eraan moeten geloven, maar nu eerst even tijd voor iets anders.

2014

Happy New Year etc.
Temidden van alle goede wensen en voornemens zou het zomaar kunnen dat dit de laatste blogpost is op deze website, althans in deze vorm. Ik ben allang op deze website uitgekeken en ben, achter de schermen, een nieuwe aan het bouwen. Die had ik graag op 1 januari, vandaag dus, gelanceerd, maar dat is dan een van die goede voornemens die het niet gehaald hebben :-)

Waarom nieuw? De huidige website geeft me niet de mogelijkheden die ik wil, terwijl de mogelijkheden die er zijn - bloggen - eigenlijk met de huidige stand van zaken op het internet niet zo belangrijk meer zijn. Bloggen, en dan vooral micro-bloggen, doe je anno 2014 via Twitter, FaceBook, Google+; in oplopende variëteit. Als het nog groter moet wordt het een artikel, een pagina, een story, en dan hoeft het eigenlijk niet meer via een blog.
Maw, ik verplaats mijn blog naar Blogger, geeft integratiemogelijkheden met Google+, en - Redundancy Rules - een mirror naar WordPress (nog op te zetten), zodat ik mijn website voor mijn andere zaken kan gebruiken. Hopelijk weet je vanaf 6 januari - mijn nieuwe dead-line - meer.

Sprekend over FB: daar waren heel wat goede wensen te zien, vooral in de vorm van mooie plaatjes en daar hou ik van. Hier volgen er een paar.
De mooiste vind ik die van Second Life Musicians. Heb al anderhalf jaar niet meer aan 2Life gedaan, de reden heb ik hier beschreven, maar het plaatje is mooi.

Ik vind hem mooi vanwege het strakke in de vormgeving, maar hij wordt op de voet gevolgd door deze matrix-achtige, die zeer appeleert aan Kuehleborn's esthetiek:

Mijn AlterEgo Kuehleborn vindt de volgende ook wel leuk - en leuk is het enige dat erover gezegd kan worden, want echt mooi is hij niet, vind ik:

Change is the essential
process of all existence.

Da's waar en daarom maken we allemaal goede voornemens. Volgens mij kun je dat iedere dag opnieuw doen, maar kennelijk is de jaarwisseling zo'n moment dat je dat wat extra gewicht mee kan geven. Het moet natuurlijk niet al te vrijblijvend zijn, zoals bijvoorbeeld mijn wens om ooit een goede schaker te worden. Gaat me niet lukken, ook al schaak ik al jaren bij Chess.com: ik blijf steeds in mijn rating net onder de 1000 hangen. Was er één keer boven, maar de Tactics Trainer van Chess gaat dan ineens moeilijkere opgaven maken (een eindspel overzie ik nog wel redelijk, maar als het bord nog vol staat met stukken wordt het lastig voor me), dus ik zakte terug onder de 1000 voor ik er een slok op had kunnen nemen. En nu ik het over die slok heb: de feestdagen wens van Chess op FB zag er zo uit:

De grap is natuurlijk alleen begrijpelijk voor schaak-kenners. Maar de door Chess toegevoegde wens "be safe out tonight" kan iedereen snappen. In de lange rij likes en comments viel mij deze op: "go bash the bishop". Een home-run: een alliteratie, een grap voor schakers en (anti-)kerksen kunnen er hoop ik ook om lachen.

Terug naar de goede voornemens: bij het familie-kerstdiner in mijn familie geeft sinds vorig jaar iedereen opening van zaken over zijn gerealiseerde doelen van het voorbije jaar en voornemens voor het nieuwe jaar. Sommigen mikken daarbij heel hoog.
Ik denk dan altijd: waar mis ik iets? Want ik ben eigenlijk wel tevreden, met hoe het allemaal loopt in het algemeen en met mezelf in het bijzonder. Ik heb geen grote ambities, alleen nog wat bescheiden wensen - er valt natuurlijk altijd wel iets te verbeteren. Misschien zou ik iets minder bescheiden moeten worden.:-)

Het al dan niet vervullen van mijn wensen is vrijwel uitsluitend bepaald door mijn permanente strijd met die karige 24 uur per etmaal. Er is zoveel leuks!

Laat ik mijn voornemens voor 2014 eens spiegelen met die van een geestverwant op FB, Hashem AL-ghaili.

    New Year Resolutions

Hier komen ze:

➤ Take Calculated Risks.
Check! Ik ben heel voorzichtig.
➤ Try One New Thing Everyday.
Dat lijkt bijna in tegenspraak met de vorige, maar ik hoef niet te bungy-jumpen. Iedere dag iets nieuws doen vind ik wat veel, laten we zeggen eens per week.
➤ Keep Questioning Everything.
Check!
➤ Read a Book Every Month.
Every Month?? Beetje weinig; ik vind eens per week beter, maar dat haal ik helaas ook niet. Afgelopen jaar 30 boeken gelezen, maar daar zaten een paar dikkerds bij (daarmee bedoel ik > 800 pagina's.) En dan heb ik het niet over de ca. negen die ik nog niet uit heb en de korte verhalen en artikelen die ik lees via tijdschriften.
➤ Learn a New Language.
Check, ben ik aan bezig. Al jáááren, maar het is zo'n moeilijke taal - ik blijf steeds hangen in les 8. :-(
➤ Write One Meaningful Paragraph Everyday.
Dat is in 2013 redelijk op gang gekomen, al is het een non-fictieboek. Zal ik zeker voortzetten, hoewel nog niet voltooien.
➤ Do an Act of Kindness Everyday.
Consider it done!
➤ Get Your Finance in Order.
Check!
➤ Play it COOL!
Ehhh...
@#$%^%@@*&&$#$

:-)
➤ Do Everything You Mentioned Above.

Tja, dat is eigenlijk de belangrijkste! Want mijn lijstje - strikt geheim en anders dan de bovenstaande - heeft één grote valkuil: kan en zal ik ze allemaal kunnen vervullen? Tijdgebrek, ik zei het al. Of zijn mijn wensen niet zo bescheiden als ik denk?

Dit lijstje met goede wensen - via Book Riot is iets realistischer:

Mooie lijst, leuk vormgegeven. (een andere versie op FB, zelfde tekst, maar gewoon wit op zwart) kreeg aanzienlijk minder likes en comments.
Ik val voor de zinnen
➤ (May your coming year be filled with) Good Madness.
➤ I hope you read some fine books
➤ Don't forget to make some Art
De zin: "Kiss someone who thinks you are wonderful" draai ik liever om: ik kus uitsluitend de persoon die *ik* "wonderful" vind. Zo iemand is er al in mijn leven, <3; dus mijn enige wens op dat gebied is dat zo te houden.

Dan toch maar een haalbare wens voor 2014:

Moet lukken.

Gefopt door Dario Fo

Wie kent de beruchte regisseur Dario Fo niet? De man die in de begintijd van de Stopera De Nederlandse Opera bijna om zeep hielp door een exorbitant honorarium te vragen voor zijn Commedia dell'Arte-achtige regie van Rossini's Il Barbiere di Siviglia?
Dus toen ik via de Uitkrant van Den Haag de volgende aankondiging zag:

Opera Paleisgeheimen.

Bijzonder buitentheater van Dario Fo bij archeologisch erfgoed De Stenen Kamer in bosrijk Madestein. 's Middags is het lachen bij de komische familievoorstelling Het huis met zeven kamers. Veertig Dario Fo-acteurs bezingen ‘s avonds het weelderige hofleven in het buitenverblijf van stadhouder Frederik Hendrik en gemalin Amalia van Solms. Met krachtige madrigalen, vurige aria's en zinderende duetten verbeelden zij in de opera Paleisgeheimen de feesten én intriges achter de duinen

tja wat denk je?

Dario Fo in Nederland! Gelijk reserveren! Kreeg nog een mail terug van Cultuur Vroondaal dat ik als eerste had gereserveerd. Daar ben ik nu iets minder trots op; ik ben erin getuind :-(

Ik zit daar gisterenavond, hoopvol gestemd door de inderdeed prachtige ambiance. De acteurs en actrices staan al opgesteld en zien er fantastisch uit en het mini-orkestje is weliswaar wat weggestopt in een wagen, vanwege de dreigende regen, maar ik ken de pianist en wist: dat zit wel snor. De muziekliefhebber kan niet wachten tot de "krachtige madrigalen, vurige aria's en zinderende duetten" van Sweelinck, Van Eyck, Legrenzi, Gesualdo, Monteverdi en - lokkertje - Constantijn Huygens (u zegt dat hoogstwaarschijnlijk niets, maar het zijn stuk voor stuk topcomponisten) tot klinken komen.

De dirigent geeft de opmaat, de pianist heft zijn handen en AUW, een smerig walsje begint te klinken. Zit ik verkeerd? Ben ik bij een concert van Guus Meeuwis beland? Was het maar waar, Guus kan tenminste nog zingen - al is het niet mijn soort muziek. Het tweede lied, waarschijnlijk een uit de reeks van bovengenoemde componisten, liep ongelooflijk uit de hand; op de dirigent letten dames en heren koorzangers. Ook de solisten waren van een matig niveau, zowel vocaal als muzikaal (om van de uitstraling nog maar te zwijgen), met uitzondering van de sopraan die de rol van de jonge Amalia van Solms mocht zingen - grote klasse. Een prachtige stem en een voordracht waarmee je vergat dat ze van die onbenullige teksten stond te zingen. En dat verbaasde mij nog het meest: was Dario Fo zo aan lager wal geraakt dat hij akkoord ging met deze zwakke teksten, die het niveau van een sinterklaasrijmpje hier en daar naar de kroon staken in voorspelbaarheid en slecht lopende ritmiek? En dan de statische regie! Er werd nauwelijks bewogen, van mimiek was geen sprake en het enige décorstuk dat er was - een reusachtige eettafel - werd helaas vooral gebruikt om op te staan.

Vlak voor de pauze werden we nog even in spanning gehouden met de belofte dat er na de pauze een ballet zou plaatsvinden. Dit was echt lachen: een soort reusachtig spelletje "witte zwanen, zwarte zwanen" werd gespeeld. In mijn fantasie stelde dit een Pavane voor, waarna hopelijk, zoals het hoort, de wat vlottere Gagliarde zou worden gedanst. Helaas, dit werd niet waargemaakt. Het bleef bij dit dansje dat waarschijnlijk zó uit één van de drie bundels "Kinderzang en Kinderspel" van Pollman en Tiggers was gepikt. Wel liep het koor, dat nu ook wat verder bij de dirigent vandaan stond dan tijdens het openingskoor, nog iets meer uit de pas met de muzikale begeleiding, zodat de dirigent het maar ergens afbrak.

Buiten optreden is natuurlijk niet eenvoudig en daarom waren de solisten en belangrijkste koorleden dan ook voorzien van een headsetje. Het bezwaar dat ik voor mijn eigen praktijk altijd tegen dat spul heb is dat je als dirigent je lot in handen legt van de geluidsman. De geluidstechnicus die in de stenen kamer aan de knoppen zat, had helaas absoluut geen kaas gegeten van hoe je een koor afmixt; alles klonk even heterogeen, terwijl er toch - toegegeven - best wel aardige koorstemmen bijzaten. Maar het hield geen enkel verband met elkaar.

Vlak voor het eind kwamen er nog wat komedianten op. Schitterende kostuums en ik dacht nog even: daar komt de commedia dell'arte stijl van Dario Fo boven. Helaas: het bleef bij een spelletje slapstick voor beginners, waarna Elizabeth van Bohemen plotseling begon af te geven op onze rederijkers. Het verband tussen deze twee tegengestelde kunstenaarsgroepen ontging mij in de plotselinge snelheid waarin het drama, dat tot dan toe maar niet op gang wilde komen, zich ineens begon te ontwikkelen. Binnen vijf minuten was het nu klaar: Elizabeth werd weggestuurd, Amalia mocht blijven. Balans, heet zoiets.

Verbijsterd liep ik direct na de voorstelling terug naar de auto, het aangekondigde drankje ná (dat voor 21.40 tot 22.00 uur stond gepland en geen minuut langer) heb ik maar aan mij voorbij laten gaan. Wat was er gebeurd met ooit Nobelprijswinnar (pun intended) Dario Fo?

Onrustig gezocht, maar uit niets bleek dat hij zodanig op zwart zaad zat dat hij dit soort klussen moest aannemen. Toch doorzoeken leverde mij echter op dat Dario Fo óók een in het Westland opererend Theaterkoor is! Hoofdzakelijk amateurs en dat zet het niveau van deze uitvoering natuurlijk in een heel ander daglicht!

De nu 87-jarige regisseur en toneelschrijver Dario Fo gaf in 1999 zijn naam aan een Nederlands theatergezelschap uit het Westland. De theatermakers uit Poeldijk werken sinds die tijd in zijn geest.

Nooit van gehoord! Dat ligt natuurlijk aan mij, maar het had misschien ietsje duidelijker op de aankondiging gemogen; "Theaterkoor Dario Fo" oid, in plaats van alleen de persoonsnaam. Dit was een koude douche, die ik graag had ingeruild voor de pittige regenbui, waar we voor gewaarschuwd waren en waar ik tenminste met plu en regenjas tegen gewapend was.

Syndicate content