George Overmeire's blog

Boekenwurm

Dat was te verwachten dat ik als sinterklaas-surprise een boekenwurm kreeg. Als cadeau kreeg ik gelukkig niet de dikke sprookjes van Andersen, maar Douwe Draaisma's "Vergeetboek". Gelijk bijgewerkt als nummer 447 op mijn LibraryThing-account, mijn digitale boekenkast.
Op LibraryThing kun je bijvoorbeeld zien dat nog 25 leden dit boek hebben. Leuker is dat je kunt zien welke mensen een min of meer gelijksoortige bibliotheek hebben. En toch....maar 447 boeken op mijn digitale boekenplank. Op mijn E-Reader, zonder voorbehoud mijn beste aankoop van 2010, staan inmiddels meer dan 850 boeken! Digitaal, dat wel, maar ik heb ze allemaal iedere dag bij me in mijn schoudertas.

Afgelopen donderdag een dagje Utrecht gedaan met de familie. Ik heb in Utrecht gestudeerd en weet nog dat ik zeker eens per week even langsging bij antiquariaat "Eureka". Bestaat helaas niet meer. Toch is er nog altijd Selexyz, waar ik dacht zonder gevaar naar binnen te kunnen lopen, want een E-Reader. Dat viel tegen; ik ben en blijf een boekenwurm en er was te veel moois om te laten liggen. Uiteindelijk zwichtte ik voor twee boeken van Rüdiger Safranski over resp. Nietzsche en Schopenhauer - moet kunnen, vond ik.
Verderop is De Slegte. Als LifeLogger moest ik mij even aanmelden bij Foursquare en prompt kreeg ik mijn tiende badge, de "Bookworm-badge", wegens mijn tiende boekhandel waarbij ik mij had aangemeld.

You Nerd!, was de bijbehorende boodschap. Dat beschouw ik als een compliment. :-)
Ook bij De Slegte zakte ik voor mijn examen zelfbeheersing. Het boek van Mautner over Johann Nestroy, een toneelschrijver uit het Weense Biedermeier, had ik een aantal jaar geleden tot mijn spijt al eens in Amsterdam laten liggen; dit keer nam ik geen risico - zo vaak kom je dat boek niet tegen. Maar daarnaast vond ik een proefschrift over Goethe's vroege Singspiele; dat vind je echt nooit. Met afgrijzen over mijn falen - en het gevoel dat ik nog het een en ander moest achterlaten dat ook prima in mijn boekencollectie zou hebben gepast - verliet ik de zaak; het leven is vol moeilijke keuzes.
Op zoek naar de rest van het gezelschap - hoe ga ik het ze vertellen, bedacht ik mij.
Om 18.00 uur hadden we afgesproken in restaurant "Le Connaisseur". In Den Haag is dit restaurant volledig met boeken ingericht, dat is in Utrecht wel wat minder (vooral in het keldergedeelte, waar wij zaten), maar het was toch genoeg om mij helemaal thuis te voelen.
De dames waren bij het winkelen iets minder succesvol geweest dan ik, maar het had Marit er niet van weerhouden een nieuw uiltje voor aan mijn schoudertas te kopen:

De oude was tuk.

Prijs-Meppen

Loop ik mijn kerstinkopen te doen in winkelcentrum Leyweg. Op zoek naar een eenvoudige en vooral betaalbare réchaud voor al die eters die we eerste kerstdag gaan krijgen, duiken we de "Prijsmepper" in; je weet maar nooit. Helaas, het is zo'n dumpzaak waar je van alles vindt, maar nooit wat je nodig hebt.
Totdat....de verzamelde werken van Beethoven, "Ludwig van", in een box met 85 schijfjes van Kruidvatmerk Brilliant Classics.

Van de originele prijs van € 79,99 - nog geen tachtig euro - haalt de prijsmepper maar liefst 50% af, zodat de prijs € 17,50 wordt. U leest het goed, het kaartje hing boven het product en je bent prijsmepper of niet.


Ik bedenk mij twee seconden.
Ludwig van: ik heb alleen zijn symphonieën compleet op CD, de pianosonates nog op LP, dus daar kom ik nooit meer aan toe, en Fidelio nog op een cassettebandje - ergens in een gigantische opruimbox op zolder. Maar ja, het is toch weer een doos in je huis hè, waar ga je het laten. Voor €17,50 eet ik echter geen boterham minder, dus hop, met dat pakket naar de kassa. Zie ik onderweg nog een prijsstickertje op de doos zitten, €25,-. Verdorie; nog geen geld natuurlijk, maar - krent die ik ben - misschien net de reden het weer terug te leggen. Zeg bij de kassa tegen het meisje: hoe duur is het nou, want - en vervolgens het verhaal hierboven. Het meisje onderdrukt professioneel haar verbazing over waarom je überhaupt zo'n doos Beethoven in je huis zou willen hebben, laat staan ernaar zou gaan luisteren en roept via de intercom een collega op alsof klant in kwestie een grootverpakking papieren zakdoekjes wil kopen. De collega, aardige man, kijkt en zegt: nou het is 50% van €25, da's dus €12,50! Helemaal uit zijn hoofd uitgerekend!
Da's pas prijsmeppen, je kunt het er zelf niet voor kopieëren!

Beethoven moest eens weten wat zijn levenswerk economisch gezien nog waard is.

Drukman

Spitsuur is het. En al vanaf begin oktober, zodat mijn webactiviteiten al een tijdje tot het absolute minimum beperkt moeten blijven. Daarom maar weer eens een samenvatting.
Met twee koren concerten gegeven, voorbereiden voor de komende kerstoptredens en ondertussen nog klussen in huis en twee keer praten over Transhumanisme en wat anderen daarvan zouden moeten vinden. Ook nog wat cultuur bezocht.
Om met het laatste te beginnen: In oktober drie keer in Gelredome geweest. Zo ga je nooit, zo ga je drie keer achter elkaar; Supertramp, Sting (met orkest) en Michael Bublé. Alle drie goed, hoewel Supertramp eigenlijk gewoon deed wat ze al zo'n 40 jaar doen en alles op dezelfde manier als 40 jaar geleden. Vakwerk, dat wel, maar niets nieuws onder de zon - ze zullen wel weer geld nodig hebben gehad. Sting daarentegen gaf een prachtig concert, waarbij mij opviel dat sommige van de oudere nummers inmiddels voor de derde keer anders gearrangeerd waren, zoals bijvoorbeeld "Moon over Bourbon Street", dat ik ken van het originele album "The Dream of the Blue Turtles" uit 1985, later op zijn Live CD (opgenomen op die gedenkwaardige dag 11-9-2001), waar hij het Bach-rifje en de blokfluiten er uit had gehaald en nu, met Carel Kraayenhof met een zeer schrille bandoneonpartij, die de tekst wel een heel bijzondere illustratie gaf.

Tot slot nog Michael Bublé, misschien niet helemaal mijn muziek, maar toch wel een showman. Hoogtepunten: toen hij slechts begeleid door zijn gitarist de zaal inging en tussen de mensen in ging zingen:

(Michael staat ergens in het midden)
en op het eind, toen hij het laatste stuk van zijn toegift helemaal a cappella zong en - vooral - onversterkt. Zijn stem vulde het hele Gelredome, maar het was natuurlijk wel een stuk zachter - reden voor het publiek om ademloos te luisteren en niet meer te lopen op weg naar de Vietnamese loempia's en de drank. Dat zou je als muzikant altijd moeten willen. Overigens is dat Gelredome niet echt een pretje om met de auto naar toe te rijden, met vooral de laatste twee keer veel file en ernstige parkeerproblemen.
De koorconcerten gaven ook aanleiding tot extra repetitiedagen: een studieweekend met Kwasi Kloos, een studiezaterdag met het Hillegersbergs Mannenkoor, die samenzongen met TDK Eigenwijs uit Amersfoort, dus ook daar een studiezaterdag mee en dan de concerten zelf. Maar het was allemaal "niet slecht". Even een actiefoto van mijzelf met Kwasi Kloos, gemaakt door een mij onbekend iemand uit het publiek (waarvoor dank):

Ook met het Hillegersbergs Mannenkoor had ik een mooi concert, met o.a. een zeer spanningsvol uitgevoerde Alt-Rhapsodie van Brahms, op tekst van Goethe en, gezamenlijk met het TDK Eigenwijs, de Liebesliedwalzer, ook van Brahms.

De zondag na het Brahms-concert in Rotterdam met het HMK twee filmpjes gepakt: eerst "Haar naam was Sarah" - ik had mij daar eerlijk gezegd niet al te veel van voorgesteld, maar ik vond het een zeer geslaagde film. Dat zou ook wel eens kunnen komen door de sfeervolle Trianon-bioscoop in de Leidse Breestraat, waar tenminste niet de Pathé-zakelijkheid heerst en je nog een pauze in de film hebt (trouwens een merkwaardige ervaring als je dat inmiddels ontwend bent)

's Avonds in het Haagse Filmhuis "Another Year" gezien. Ehh... heel anders. Maar na enig overdenken toch ook wel een goede film.
En de zondag na het Brahms-concert in Amersfoort met het HMK en TDK "Eigenwijs" naar Harry Potter deel 7 en daarvan het eerste deel. Voor Hester's verjaardag. Ik had het na deel 3 van de Harry Potterfilms al niet meer zo gevolgd allemaal, maar het is net als soap als je wat afleveringen gemist hebt: even goed opletten en je zit er zo weer in :-)
Over mijn activiteiten als tegelzetter zal ik hier maar niet al te diep ingaan: zo graag klus ik nu eenmaal niet en ik moet er niet aan denken dat iemand na het lezen van dit stukje op het idee komt mij te vragen eens een handje te helpen met klussen.
Tot slot vorige week twee keer moeten optreden als "debater". Transhumanisme begint gaandeweg mainstream te worden, op zijn minst "Human Enhancement". Hoewel ik zelf de meer verderweg liggende ideeën van het transhumanisme eigenlijk interessanter vind, ben ik toch ingegaan op de uitnodiging van Kennisnet en de organisatie van het "Meet the Future 2010 Summit" om over "Maakaarheid en Ethiek" mee te discussiëren. Dat betekende dinsdag 16 november in Amersfoort bij de Kamer van Morgen:

Best interessant, omdat er mensen uit heel verschillende disciplines bij elkaar zaten, al betekende dat ook wel dat - vooral van de kant van de aanwezige filosofen - het niveau vaak een beetje bleef steken in "moeten we dat wel willen". Ik heb nu eenmaal een hekel aan collectivisme, dus ik vraag me liever af wat iemands eigen keus zou zijn op het moment dat het mogelijk wordt gezonder en langer te leven - ik zou het wel weten.
Donderdag 18 november, twee dagen later, een soortgelijk iets (alleen niet betrokken op het onderwijs) in het World Forum in Den Haag - bijna een thuiswedstrijd.

Ik moest het in de discussie in mijn eentje moest opnemen tegen drie mensen die op zijn minst hun reserves hadden tegenover de maakbare mens in het algemeen en het transhumanisme in het bijzonder: Felicitas Kraemer van 3TU (op de foto rechts), Rinie van Est van het Rathenau Instituut en Gerrit Glas, hoogleraar wijsbegeerte van de psychiatrie. Het geheel onder moderatorschap van Volkskrant wetenschapredacteur Martijn van Calmthout, die er in slaagde ieder lid van het panel evenwichtig aan het woord te laten komen.


Nou, dat was dan dat, we zijn weer bij - het is net soap.
En nu: vrij? Dacht het niet, kerst komt er weer aan.

E-Life

Het is nog geen tien jaar geleden dat één van de muren in mijn huiskamer volledig bedekt werd door mijn collectie grammofoonplaten. Daarvan heb ik er nu nog zo'n 20 over: alleen de exemplaren waar ik vanwege mijn jeugdherinneringen bijzonder aan gehecht ben zijn er nog. Mijn volledige collectie Ekseption, Chris Hinze's in opdracht van het Holland Festival gecomponeerde "Parcival", fluitconcerten van Devienne, Blavet en Touchemoulin, gespeeld door Maxence Larrieu en, een beetje een Fremdkörper in mijn collectie, "Scotland in Song", van Alastair McDonald. Ook deze albums zijn eigenlijk volkomen overbodig: net als de andere LP's die inmiddels genadeloos het huis uit gezet zijn, heb ik ze allang op CD gebakken.
En eigenlijk nemen inmiddels ook al die CD's meer ruimte in dan me inmiddels lief is: ik ben nu eenmaal een rommelkont en kan ze nooit vinden als ik ze wil afspelen. De CD-speler heeft trouwens kuren, dus ben ik blij dat al die CD's inmiddels keurig geript op mijn externe harddisc - een doosje van 10 x 18 cm met een geheugen van 750 GB - staan.
Daarop komt gaandeweg ook mijn enorme operette-archief dat ik jaren geleden liefdevol iedere vrijdagmiddag van VARA's operetteprogramma op cassettebandjes bij elkaar spaarde, vol bijzondere opnamen meestal van de Duitse omroep.
Ik beluister al die muziek als ik aan mijn computer zit te werken, en tot voor kort zette ik incidenteel wat muziek op mijn mp3 speler voor op de fiets. Een mp3-speler is helaas een "monotasking device", dus die ligt tegenwoordig in een laatje te wachten om naar het museum van oudheden te worden overgebracht, al heb ik nog even geprobeerd Hester er een plezier mee te doen. Tegenwoordig beluister ik mijn muziek vanaf mijn HTC Desire, mijn trouwe Android, die alles kan, behalve koffie zetten.

Geloof het of niet: ondanks alles ben ik behoorlijk ouderwets, dus ik heb het lang geprobeerd tegen te houden, maar nu moeten ook mijn boeken eraan geloven: ik heb vorige week een E-Reader gekocht. De tijd van de stapels te lezen en half uitgelezen boeken om mij heen is binnenkort voorbij!

Als ik al geaarzeld heb, was dat meer omdat ik het toch wel een hoop geld vond. Afgelopen maand echter heel hard gewerkt, geen weekend meer thuis geweest en dus wat extra verdiend en, na wat vergelijkend warenonderzoek, waarbij ik de consumentenbond wegens proefondervindelijk bewezen te weinig inzicht in digitale zaken niet gevolgd ben, het apparaat besteld en afgehaald bij Dixons, gewoon via het web. Fantiestasch :-)
Gelijk een vette SD-card erbij genomen, want als het om lezen gaat ben ik een veelvraat: 5 boeken tegelijkertijd is voor mij de normaalste zaak van de wereld en dan nog wat tijdschriften, waarvan er gelukkig steeds meer digitaal verschijnen en dus op mijn e-reader kunnen: "Scientific American", "Linux Magazine" en, alweer een Fremdkörper, "The Journal of the Plainsong & Medieaval Music Society" verschijnen digitaal, "Zenit" ook, maar helaas steeds twee jaar na de papieren editie. Ruimt lekker op.
Gisterenavond wel drie keer op mijn (digitale) Google kalender gekeken - ik geloofde het gewoon niet: geen verplichtingen dit weekend! Dat betekent dat ik eens even ongegeneerd veel tijd met mijn E-Reader op de bank ga doorbrengen.
Helaas heb ik ook nog een paar boeken op "Treeware-formaat" uit te lezen: Dante (halverwege het vagevuur), Roger Penrose's "Road to Reality", Stephenson's "Baroque Cycle" en Giuseppe di Lampedusa's "De Tijgerkat". Het laatste boek, een Siciliaanse roman, overblijfsel van mijn Siciliaanse reis, lees ik in een vertaling uit 1959; nogal taai taalgebruik en dat maakt dat ik, ondanks mijn gemiddelde leessnelheid van ca 750 woorden per minuut maar langzaam opschiet in dit boek. Penrose's meesterwerk is althans voor mij, een tamelijk moeilijk boek, met veel wiskunde. Heb mij net door hoofdstuk vier heen geploegd, waarin de imaginaire en complexe getallen worden behandeld (een onderwerp waarbij ik indertijd op het VWO ben gaan afhaken en inzag dat ik maar beter geen sterrenkundige kon worden) en ben daarmee op pagina 98 van de > 1000 pagina's dikke pil aangekomen. Nog een lange weg te gaan: heerlijk.
Dante zal ook nog wel even duren, dus de overgang zal geleidelijk en pijnloos zijn.
Over tien jaar verwacht ik alleen nog mijn collectie Germanistiek (lees: Goethe, Schiller, Mann en wat Biedermeier) en het schitterende cultuurfilosofische tijdschrift Nexus op papier te hebben - waarvan ik hoop dat het nooit digitaal zal verschijnen. Hoe irrationeel ook, echt waardevolle zaken verdienen een papieren editie.

Dumbing down: Ochtendspits van start.

Kleutertje luister, die herinnering kwam bij me boven toen ik vanochtend tijdens mijn ontbijt het nieuwe "Ochtendspits" mocht aanschouwen, dat in de plaats is gekomen van "Goedemorgen Nederland" . Het is lang geleden dat ik op zo'n debiel niveau ben aangesproken.
Uit de recensie van Eline Besselink in het Parool bleek dat het verzorgd wordt door de nieuwe omroep WNL, die uit de Telegraaf is voortgekomen. Ah, dat verklaart al iets.
Petra Gijzen, "voorheen werkzaam bij BNR radio" - OMG, ik dacht ze net van school was - zat volgens Besselink helemaal op haar plaats. Dat voorspelt niet veel goeds, want kennelijk is dit de uitstraling die het programma moet hebben. Laagdrempelig en vooral: leuk! Eerst even vermelden dat mensen die hun bagage kwijt raken op de luchthaven dat meestal aan zichzelf te wijten hebben: je moet ook een label met naam en bestemming erop hebben! Petra lacht er hartelijk om, alsof ze het nieuws zelf verzonnen heeft. Dan nog even een stukje uit "Boer zoekt vrouw" van gisterenavond om nogmaals te kunnen lachen om de sociaal wat minder bedreven boer die geëmotioneerd raakt als hij het over zijn liefdesleven heeft ("je ziet dat het programma hard nodig is") en daarna een interviewtje van Marleen Dijkhoff met stakende medewerkers van de VU Amsterdam - een interviewtje van niks, met medewerkertjes die eigenlijk niks wisten te zeggen en meisje Dijkhoff dat met haar microfoontje rondliep alsof ze op de braderie leden voor het plaatselijke Bingo-vereniginkje liep te ronselen.

Nog even van de website gepikt zoals hij er op dit moment bijstaat:

Nieuwsprogramma. Compleet, informatief, speels, nieuwsgierig en nieuwsleidend. In de studio, maar ook straat. Met reportages, liveverslaggeving, discussie tussen opiniemakers en een economische update. Iedere werkdag. Presentatie: Petra Grijzen, Alex de Vries.

Nieuwsprogramma. Compleet, informatief, speels, nieuwsgierig en nieuwsleidend. In de studio, maar ook straat. Met reportages, liveverslaggeving, discussie tussen opiniemakers en een economische update. Iedere werkdag. Presentatie: Petra Grijzen, Alex de Vries.

Dat is twee keer dezelfde tekst, een keer dik gedrukt, een keer plain. Met twee keer dezelfde fout: "in de studio, maar ook [op] straat".
Sorry, de redacteur is dyslectisch, moet kunnen. Noem het speels. En twee keer, da's omdat het nu eenmaal kort en begrijpelijk moet voor de 70.000 Nederlanders die zich in WNL denken te herkennen. Zo'n website moet wel vol, natuurlijk. We zijn wel dom, maar niet achterlijk.
Weer van de website, dit keer de qa (questions-answers), voor het gemak naamloze pagina genoemd (cursivering van mij):

1. WNL is een nieuwe publieke omroep, die is opgericht, omdat veel Nederlanders het gevoel hebben, dat hun mening niet meer terug te vinden is op de Nederlandse televisie. Zij herkennen zich niet meer in de bestaande publieke omroepen.
WNL wil daar wat aan doen. WNL vertaalt de waarden en normen van de grote groep Nederlanders, die 'de ruggengraat van de Nederlandse samenleving' vormt.
2. WNL weet wat er in Nederland leeft. WNL vertaalt de waarden en normen van een grote groep Nederlanders, die in toenemende mate ervaart dat ze niet wordt gehoord in de actualiteitenrubrieken van bestaande publieke omroepen.
WNL is een omroepvereniging die traditionele Nederlandse normen en waarden verdedigt. WNL zal net als het dagblad De Telegraaf op nuchtere en herkenbare wijze de stand van zaken in de samenleving bespreekbaar maken.
3. WNL vertaalt in media de waarden en normen van 'de ruggengraat van de Nederlandse samenleving', een maatschappelijke stroming die in toenemende mate ervaart dat ze niet wordt gehoord in de bestaande actualiteiten rubrieken van de bestaande publieke omroepen.
Het gaat om een grote groep mensen, die waar mogelijk betaald of onbetaald werk verricht, die geen extremisme bedrijft en die een constructieve bijdrage aan de samenleving wil leveren.

Nou, da's drie keer min of meer hetzelfde. Ik zou toch als leraar niet hoeven te proberen in één les drie keer detzelfde stof uit te leggen, of drie keer dezelfde les te geven, maar het publiek van WNL, ook wel de "ruggengraat van de Nederlandse samenleving" genoemd, kan het niet vaak genoeg horen.
Let op: ik heb alleen maar de eerste drie punten gelezen en geciteerd, want daarin staat steeds hetzelfde, nl dat WNL de waarden en normen van een grote groep Nederlanders, de zgn "ruggengraat van de Nederlandse samenleving" probeert te vertalen.
Of had ik dat al gezegd?
Ik weet het niet meer, ik word er simpel van.

Reculer pour mieux sauter: Dante lezen

Dante's "Goddelijke komedie" stond me al jaren stil verwijtend vanuit mijn boekenkast aan te kijken. "Lees mij nou toch eens", vroeg de rug.
Tijdens mijn studie - alweer meer dan 30 jaar geleden - kwam ik door het lezen van Helene Nolthenius' "Duecento" in aanraking met het boek. Ik kocht de driedelige Penguin-editie, verzorgd door Dorothy Sayers, met uitgebreide aantekeningen. Ik kocht in die tijd wel meer; met enig schuldgevoel naar de hedendaagse jeugd in het algemeen en mijn eigen kinderen in het bijzonder realiseer ik mij dat er indertijd een fantastisch studiebeurs-systeem was, dat mij in staat stelde gewoon alles te kopen wat ik nodig had en zoveel te studeren als ik wilde.
Aangezien het er ondanks mijn mooie editie maar niet van kwam, kocht ik tien jaar later tweedehands de Nederlandse vertaling van het werk, iets minder uitgebreid geannoteerd, maar dat maakte de drempel wat minder hoog. :-)
Dertien jaar geleden (om precies te zijn 24 juli 1997 - je LifeLogt of niet) vond ik tijdens een vakantie naar de Hebriden op het eiland Rum aan de noordwestkant van het eiland op het strand aan de Sound of Canna een oude verlaten hut, waar boven de ingang een of andere grapjurk de spreuk: "Abandon hope, all ye who enter here…" geschreven had.

Ik herkende het citaat als komend uit Dante's Hel, het moment waarop Vergilius en onze dichter de hel binnengaan, uit de televisiebewerking door Peter Greenaway, die ik inmiddels had gezien.

Vier jaar geleden in Florence bij het geboortehuis van Dante gestaan.

Het ging nu toch wel jeuken.
Dit jaar op 18 augustus, na mijn vakantie, ben ik er zomaar aan begonnen. Na een aanloop van dertig jaar! Er was volgens mij geen enkele directe aanleiding; ik kwam net terug van Sicilië. Maar, inmiddels halverwege Stephenson's uiterst compact geschreven "Quicksilver", heb ik het boek zomaar uit mijn kast gepakt en ben er gewoon in gaan lezen - Stephenson wacht maar even. Dat heb ik met zijn Cryptonomicon ook meer dan eens gedaan.
Ik lees de Nederlandse uitgave, met de Penguin-editie van Dorothy Sayers ernaast voor de aantekeningen - iedere dag een cantootje of twee, drie soms. Er gaat een wereld voor me open. En, qua synchroniciteit: loop gisteren modern antiquariaat Nayler&Co aan de Haagse Denneweg binnen en zie zomaar "Dante, the poet, the political thinker, the man" van Barbara Reynolds (Reynolds voltooide na de dood van Dorothy Sayers het derde deel van de Penguin uitgave). Voor nog geen tientje, dus gekocht. Prachtige aanvulling bij mijn leeswerk. Met overigens een nieuwe Michel Onfray (de filosoof van het Hedonisme, mijn favoriete filosoof, waarvan ik bijna alles gelezen heb): "Christelijke hedonisten".

Achterin een lijst met filosofen door de eeuwen heen die onder het hedonistisch gesternte vallen en hun meer idealistische tegenhanger. Dante valt bij Onfray in de laatste categorie; ik denk dat Onfray niet erg van Dante houdt - te moralistisch. Nou ja, dat is dan zijn mening, ik ben het natuurlijk niet altijd met hem eens. Dat wil zeggen: hij heeft waarschijnlijk wel gelijk, maar ik trek me er niks van aan.
Noem mij saai, maar hedonisme is voor mij: tijd hebben om een goed boek te lezen. En na dertig jaar wachten is mijn leeshonger groot genoeg en de Dante-maaltijd klaar om te worden opgediend.

Weer aan de slag

Uit met de pret: de vakantie is voorbij en ik ben alweer bijna volop in de running. Als leraar heb ik natuurlijk altijd vrij lang vakantie en die heb ik dan ook flink uitgebuit: Frankrijk (1 week), Sicilië (2 weken) en Meijel (bijna 1 week als interim-gastheer van een B&B gefungeerd) hebben mij achtereenvolgens uit huis en van mijn computer vandaan gehouden. Tja, da's even afkicken, vooral omdat er met mijn nieuwe Android in het buitenland ook niet veel te beginnen viel - nergens een wifi-hotspot.
Gelukkig kreeg ik er een hoop moois voor terug, een klein deel (het kerkenpad) heb ik op mijn kunstblog beschreven. De rest zie ik nog wel.
De laatste week van de vakantie kon ik mij weer voorbereiden op het nieuwe jaar: de ideeën waren hoe dan ook al weer gaan stromen en er moesten nog wat nootjes gekrabbeld worden voor een nieuw nummer voor Kwasi Kloos. Daarvoor moest eerst "My Cave" - het achterafje in mijn huis waar de creativiteit omgezet wordt in harde resultaten - uitgeruimd worden. Er viel niet meer te werken: mijn werktafel, de pianokruk, het toetsenbord van mijn synthesizer en zelfs de vloer waren onbruikbaar/onbegaanbaar geworden door de overdaad aan vorig jaar onafgemaakte plannen en ambities die lagen te verstoffen: wachtend op betere tijden. Die gaan niet meer komen; ik heb rigoureus schoon schip gemaakt. Nu is het weer toonbaar en vooral: werkbaar geworden - voor zolang als het duurt.

En ik moest naar "Inception".

Voldeed absoluut aan mijn verwachtingen: wat een film! Alles wat mij interesseert kwam erin langs (lucide dromen, solipsisme, virtuele werelden, memetica, symboliek) en de verhaallijn is zo verrukkelijk complex dat ik er niet voor insta dat ik alles gelijk goed begrepen heb. Wellicht nog een tweede keer zien, dus. Voor ik de bios binnenging nog even de zandsculpturen op het Buitenhof gefotografeurd:

Het laatste weekend van de vakantie hadden we ook nog een High-tea party in het Zuiderpark vanwege Merels 18e verjaardag

en daarna was het gedaan met de vrijheid: weer aan de slag.
Het is deze week nog wat rustig: maandag een openingsvergaderingetje, dinsdag een soort sportdag/survival voor de 2e klassen. Sommige klassen zijn deze week nog op kamp of met een project bezig, dus er valt nogal wat uit. Kans om deze website, die ik zolang heb verwaarloosd, weer eens bij te werken. Op het moment dat ik dit schrijf heb ik mijn eerste drie lessen alweer gegeven en mijn eerste koorrepetities alweer gedaan.
Terug van weggeweest en ik zit er alweer helemaal in :-)

Finale

Nee, ik heb het niet over de finale van het WK. Aan voetbal heb ik zo'n hekel - eigenlijk vooral aan de voetbalverdwazing, want met de sport zelf is natuurlijk niks mis - dat ik ooit mijn kapper heb uitgezocht op zijn bereidheid niet in mijn bijzijn over voetbal te zullen praten.

Ook heb ik het niet over de nieuwe editie van het muzieknotatieprogramma Finale dat ik altijd gebruik, want dat komt jaarlijks met een update, waarvoor de snelle beslisser dan een schamele korting krijgt. Via de website met de toepasselijke URL "upgradefinale.nu" kun je dan op een site komen waar de nieuwe features op staan. Zes minimale vernieuwinkjes maar liefst heeft deze upgrade voor € 139 te bieden, op de website staat dan met grote letters "En nog veel meer!!!", maar wat dat veel meer dan precies is wordt nergens onthuld. Even over denken dacht ik nog en - Floeps!! - voor ik het in de gaten had hoorde ik niet meer tot de snelle beslissers. Dus mag ik een update van niks kopen voor het volle pond á € 149! Niet dus, want als de verbeteringen zo minimaal zijn voldoet de oude versie nog heel goed.

Boe, Boe en driewerf Boe voor de makers en eigenlijk ook voor K B Software & Systems b.v., dat in Nederland het alleenrecht heeft dit overigens toonaangevende product te verkopen.

Nee, ik heb het over de Finale van het seizoen - de Grote Eindspurt tot over de Finish! Na de laatste uitvoering van De Buzz, het - twee jaar eerder dan gepland - in goede orde afleveren van mijn geslaagde ELO-project (voorlopig nog hier te zien) en het helaas iets minder goed afgelopen "Berliner Requiem"-project met het Hillegersbergs Mannenkoor was ik behoorlijk afgepeigerd. Vooral vergader-moe overigens, want ik weet van geen ophouden als het gaat om het schrijven en arrangeren van muziek, het doen van repetities, het geven van lessen en het bouwen van ELO's, CMS's en Websites, maar als je mijn productiviteit en creativiteit om zeep wilt helpen moet je me vooral veel laten vergaderen en evalueren.
Gebabbel.
Geneuzel.
Geleuter.
Ge-Ouwe H***.
Dat wat de Duitsers zo mooi "plaudern" noemen.
Na de zoveelste vergadering (waarin ik stiekem zat uit te rekenen hoeveel ELO's, CMS's en Websites ik in al die verloren uurtjes had kunnen bouwen) heb ik besloten het praatwerk aan mensen over te laten die daar meer lol aan beleven dan ik en mijn energie voor die eindsprint te gebruiken.

Zo was het dan ineens vakantie op school en aangezien onze kinderen al gelijk zelf op vakantie of scoutingkamp gingen hadden wij het rijk alleen. Waarom thuiszitten als er ergens op de wereld nog een mooie stad is waar ik niet geweest ben? Zoals Gent. Het lijkt ongelooflijk, maar ik was er nog nooit aan toegekomen. Dus een laaang weekend geboekt in B&B Atlas. Prachtige B&B, ingericht met atlassen en globes, vriendelijke gastheer en -vrouw. De eerste dag regende het behoorlijk, maar dat weerhield ons er niet van de stad door te trekken met ons vaste plan: het hebben van geen plan. Gewoon straat in, straat uit en wel zien wat we tegenkomen. Camera voortdurend in de aanslag. Prachtige stad, en op het grote plein voor de St Baafskathedraal: ja, hoor: een groot televisiescherm om de Gentenaar naar Duitsland - Argentinië te laten kijken.

Op het moment dat ik deze foto schoot was het nog 1 - 0! :-)

Drie dagen de stad verkend (om daarna in de gids te lezen wat we allemaal gemist hadden) en toen terug, want maandagavond de laatste kooravond met Kwasi Kloos, hetgeen betekende eten bij strandtent Bora-Bora in Scheveningen.

En de avond daarna: laatste repetitie van het seizoen met het Hillegersbergs Mannenkoor. Opvallend dat ik dit seizoen bij beide koren begonnen ben, al was het met Kwasi Kloos pas vanaf 1 maart en met het HMK een heel seizoen. Eigenlijk best een productief jaar achter de rug! Vanwege - ja hoor - het voetbal (Nederland - Uruguay) begonnen we een half uurtje eerder, zodat we na een uur repeteren aan de borrel konden en vooral: voor de buis omdat niemand de halve finale wilde missen.

Je ziet hier de heren zangers rustig TV kijken, maar er zijn ook dames bij. Dat zijn onze koorfans, trouwer bij iedere repetitie aanwezig dan sommige zangers - al mogen ze niet meezingen. Ik weet niet of er andere mannenkoren in Nederland zijn met zo'n fanclub, maar uniek vind ik het wel! En niet alleen omdat ze ons af en toe in de watten leggen met een klein cadeautje; eerder schreef ik al over een leuke uilen-puzzelkaart die ik gekregen had. Ook nu was er bij de afsluiting van het seizoen een presentje voor mij, omdat ik de horde van het eerste jaar had genomen.

Een leuk fotoboekje met herinneringen aan de successen van het afgelopen jaar en een mok met een uil.

Ik heb de wedstrijd tot de pauze meegekeken - je dirigeert een mannenkoor of niet - en ben tijdens de pauze bij 1 - 1 naar huis gereden. Ik heb nu écht vakantie!

Het was doodstil op straat en ik betrapte me erop dat ik toch nog redelijk bezorgd was of het allemaal een beetje gunstig voor Nederland zou verlopen. Thuisgekomen bleek de stand 3 - 1; hiep-hoi, snel een glas inschenken en nog even het laatste kwartiertje meepikken. Tegendoelpunt, 3 -2 verdorie. Toch nog spannende laatste vijf minuten, maar het bleef zoals het was. Pfff, gelukkig, Nederland in de Finale.

Woensdag: naar de Parade in het Westbroekpark. Voorstelling gezien: "Schoftendiner" van Carver. Erg goed. Maar naar de Parade ga je eigenlijk voor al het andere, het buiten eten, mensen kijken:

en, niet te vergeten, de "Zweven is Leven"-zweefmolen. Maar helaas, die mooie poster is er niet meer, vervangen door een stom A4-tje met de spreuk "Zweeft, en gij zult vinden". OMG, die man is een filosoof... Alles wordt minder, wordt het niet? :-)

Buiten het Paradeterrein bij het Troelstra-monument de fietsen weer opgehaald en ik kon het niet laten een praatje te maken met de twee parkeerwachters die in hun dienst-auto naar het begin van de wedstrijd Duitsland - Spanje zaten te luisteren. Ik vroeg wat het stond (0 - 0) en op welk land ze hoopten voor de finale tegen Nederland.

Hoe diep kun je zinken? Ik, praten over voetbal, met een parkeerwacht! Na de Finale misschien een andere kapper gaan zoeken.

Een lege school....

Zo zien de gangen van het VCL er momenteel uit: geen leerling te zien en de lokalen leeg - het meubilair staat op de gangen zodat alles schoongemaakt kan worden voor het volgende schooljaar.
En ondertussen vergaderen wij docenten in de twee lokalen die nog ingericht zijn gebleven over de rapporten van de leerlingen. Bijna vakantie.

Ook de koren druppelen nog wat na - hoewel er nog wel iets te doen is. Afgelopen zaterdag met KwasiKloos meegedaan aan de korenestafette in het Theater aan de Vaart, Vlaardingen, georganiseerd door hun vorige dirigent Merel Martens. Die zie je hier uit de verte aan het werk tijdens het collectieve inzingen:

Het leuke van zo'n korenfestival is dat het ongedwongen is; er is geen jury. Ieder koor kon dus puur voor het plezier zingen en dat is eigenlijk waar zingen ook voor bedoeld is - je moet helemaal niet met wedstrijden mee willen doen. Hoe ontspannen het ook was: vreemd genoeg hoorde je de beste zang na afloop, toen de verschillende koorzangers in de foyer nog hun gedeelde repertoire al dan niet onder leiding van een dirigent (en al dan niet onder invloed van alcohol) ten gehore wilden en konden brengen.

Hm, deze foto is zo onscherp dat je misschien denkt dat ik onder invloed van alcohol was, maar dat was ik niet! :-)

Met de school fijn een dagje naar buiten

Altijd een favoriet liedje van me geweest, op zijn minst vanwege het lekker vals blerrende kinderkoor in het refrein. De humor is wat verouderd, maar toch.
Deze week mocht ik een dagje uit met de bruggers van het VCL, naar Kröller-Müller. Musea doen er tegenwoordig van alles aan om kinderen met kunst in contact te brengen en dat is goed. Mijn leerlingen waren ook best geïnteresseerd en ze gedroegen zich voortreffelijk. Maar of de reguliere bezoekers van het museum zo blij zijn met het nieuwe beleid weet ik zo net nog niet: behalve het VCL waren er zeker nog twee scholen en met daarbij nog een groepje oude-van-dagen en een groep Japanners betekende dat gewoon dat het museum hartstikke vol was, in ieder geval het binnendeel.
Het mooiste was dat ik een kunstliefhebber geduldig met zijn camera zag wachten tot mijn leerlingen uitgekeken (en uitgeschreven, want alles moet tegenwoordig geëvalueerd worden) waren bij "De aardappeleters". Hij wilde het Meesterwerk fotograferen, maar daarvoor had hij ruim baan nodig. Toen mijn groepje eindelijk vertrok naar het volgende kunstwerk, zag hij zijn kans schoon en stelde zijn camera scherp. Dat was pech, inmiddels kwam een oud vrouwtje met haar rollator voorlangs om de aardappelen en hun eters van dichtbij te bekijken. Ik zag hem vloeken.

Wat hebbie trouwens een tijd alweer niets geschreven? Tja, druk. Altijd wat te doen. Dus af en toe maar even skippen. Ik ben natuurlijk wel bezig en ik schrijf ook wel, maar op de andere blogs - die vind je hiernaast. Bijvoorbeeld: nieuw stuk gemaakt, "De gelukkige huisvrouw" gezien, bezig met het voorbereidingen van mijn concert met het Berliner Requiem van Kurt Weill met het Hillegersbergs Mannenkoor, een interview gegeven voor de Quest over Transhumanisme (komt volgende maand uit, dus mag ik nog niets over zeggen) en nog zowat.
En er moet natuurlijk ook verdiend worden, €€€, om al die activiteiten weer van te kunnen betalen. Maar zolang dat een dagje uit naar het Kröller-Müller is, is dat niet zo erg, toch?

Syndicate content