George Overmeire's blog

Op naar Kerst

Druk met de kerstvoorbereidselen. Op school met de kerstviering bezig - traditioneel wordt er een brugklas-kerstkoor uit de grond gestampt. Hoe dat zal gaan blijft tot het laatste moment onzeker. Zo was afgesproken dat we het liedje "What Would Christmas Be Like" van Mia Rose zouden doen. De gitaarbegeleiding is regelrecht van Jason Mraz' "I'm Yours" gepikt en dat kunnen mijn tweedeklassertjes spelen, dus ik dacht "Doen". Verder is het een dom nummer, natuurlijk, met een meisje die een gitaar en een hondje heeft, en een stem waarvan ik er op mijn school minstens vijftig heb rondlopen. De clip laat bij de tekst "We walk in the snow" een paar blote voeten die door laag water lopen zien. Is natuurlijk in Australië opgenomen, want daar is het nu zomer.:-)

Te elfder uren werd bedacht dat "The Twelve Days of Christmas" ook leuk zou zijn. Met de mij eigen flexibiliteit (van een eikenhouten deur) liet ik mijn jasje de andere kant opwaaien en studeerde dit nummer in - no problemibo.

Afgelopen weekend begon het kerstgebeuren al wat profiel te krijgen - zaterdag zong Kwasi Kloos op de Haagsche Bluf kerstliederen.

Zondag voor het eerst sinds een jaar of tien weer eens in een kerk orgel gespeeld, met het Hillegersbergs Mannenkoor voerden we een mis van Gounod uit en nog wat gezangen tussendoor van Poulenc, Hassler en Cherubini. Het geheel moest in het kader van de derde zondag van de advent. Ik was het orgelspelen nog niet verleerd - en ook de "misroutine" zat er nog goed in, maar de kou die in zo'n kerk heerst en die maakt dat je met tintelende vingertoppen de juiste noten moet zien te raken was ik wel wat ontwend.
Nu dat optreden achter de rug is kunnen we beginnen aan het nieuwe repertoire. Het programma zal opgebouwd worden rond "Das Berliner Requiem" van Kurt Weill. Daar heb ik echt zin in, maar er moeten nog wat stukken omheen gezocht die met dit thema te combineren zijn en - vooral - wat tegenwicht bieden aan de toch wel rauwe klanken en teksten die Weill en Brecht in 1929 bij elkaar schreven. Even naar de muziekbibliotheek dus (voorafgaand aan het Kwasi Kloosoptreden) en graai daar achteloos wat in de bak met afgeschreven boeken. Doe dat nou niet, zei een stemmetje in mijn hoofd nog, maar ach, meestal zit er toch niks bij. Dit keer wel - een boek dat ik acht jaar geleden weg gedaan heb om ruimte in mijn boekenkast vrij te maken: Gertrud Meyer-Denkmann's "Struktur und Praxis neuer Musik im Unterricht". Voor € 2,- ; kat in't bakkie. Mijn lessen in 5V gaan op dit moment over de 20ste eeuwse Avant Garde, afgelopen week Steve Reich's "Desert Music" behandeld - heerlijk stuk -, dus dat is wat men synchroniciteit noemt. Raakte al bladerend gefascineerd door ideeen en analyses die ik al jaren niet meer gelezen had en kon 's nachts weer eens niet slapen van enthousiasme. De stapel boeken naast mijn bed - graadmeter van alles wat er op het moment in mij omgaat - groeide weer exponentieel: Adorno's "Filosofie van de nieuwe muziek", Ton de Leeuw's "Muziek van de Twintigste Eeuw" en de beide delen van Perle's analyses van de opera's van Alban Berg gingen er gelijk bij. Wanneer is het ook al weer vakantie. (en hoelang duurt-ie eigenlijk? Er moet ook nog geprogrammeerd, gecomponeerd en gearrangeerd worden - om het over het tijdrovende feest-deel maar niet te hebben).
Ik werd vanmorgen wakker met het prachtige uitzicht van besneeuwde bomen in mijn straat. Erg veel tijd om ervan te genieten had ik niet, maar mijn tussenuur gaf mij de gelegenheid van uit het raam een foto van de sneeuw op de Haagse Van Stolkweg te maken, met - ik kan het niet laten - het schitterende tableau van Escher (mijn vaste uitzicht - een van de redenen dat ik het zo naar mijn zin heb in mijn baan) op de achtergrond.

Morgen is het eindelijk zover: 's ochtends nog drie kerstvieringen met mijn scholieren, 's avonds nog een kerstconcert met Operakoor Maasstad en dan vakantie.

Surprise-avond

Sinterklaas is weer voorbij - gelukkig wel. Surprises maken vind ik zenuwslopend. Het gedicht is doorgaans geen probleem, maar zo'n knutselwerkje, dat is niks voor mij - ik moet me meestal zelfs door (mijn vrouw) Marit laten bijstaan, die met kunst- en vliegwerk mijn werkstuk ( en daarmee mijn gezicht tegenover de familie) weet te redden. Zelf trekt ze altijd de mooiste surprises op, zoals dit jaar een geweldige staande klok voor (dochter) Marit, met een dertiende uur. Marit heeft af en toe wat moeite met het feit dat tijd een schaars goed is :-)

Toch was ik dit jaar een dag van te voren klaar met fröbelen en mocht ik mijn surprise best geslaagd noemen. Dat gold eigenlijk voor iedere surprise, daarom was de hele avond leuk. Het eten na het uitpakken en tot slot het spelletje Machiavelli (dat Marit in haar klok kreeg en dat ik al heel lang graag eens wilde leren en nu eindelijk mocht spelen - en winnen!) maakten de avond áf.

Zelf had ik Maartje getrokken, ons banketbakkerstalent, zoals blijkt uit deze heerlijke Pietentaart.

Omdat er op haar lijstje enige enge boeken en griezel DVD's stonden, leek het me wel leuk haar baktiviteiten vanuit Sweeney Todd-perspectief te belichten. De voorpret was al leuk.
Hester had mij getrokken en ze had heel wat uurtjes besteed om een fraaie uil voor mij te maken.

Daarbij kreeg ik het boek "The Lost Symbol" van Dan Brown cadeau. Lekker voor de kerstvakantie.
Wij hadden het zo ingericht dat het bij ons thuis gevierd zou worden, zodat we, niet met zijn allen in ons piepkleine autootje naar Aalsmeer hoefden en ons konden richten op de wat groter vormgegeven surprises. Maar ja, nu moest er ook gekookt worden en je wilt toch ook dat het huis weer een beetje toonbaar is. Met al dat voorbereiden van de feestelijkheden, was ik nog niet aan mijn weekendkrant toegekomen. Dat mocht dus eindelijk zondag na het ontbijt - the morning after the night before. Het eigenlijke nieuws lees ik meestal via internet - want korter, zodat je sneller bij bent en meer tijd hebt voor datgene waarvoor je gezellig de krant leest: de achtergrondinfo. Vaste onderdelen zijn de wetenschapsbijlage en de schaak- en dampagina die ik graag lees. Daarbij ook altijd, rechtsonderin, de postzegelrubriek. Postzegels? Nâh, ik spaar ze niet (wat denk je!), maar er valt wel vaak via iets leerzaams of leuks te melden. Dit keer was het onderwerp Sinterklaas! De Volkskrant zal er hoop ik geen bezwaar tegen hebben als ik de afbeelding hier copieer:

De Nederlandse zegel rechts is uit 1961, een postzegel kostte toen 4 cent! Laat ik het hier maar niet hebben over het feit dat de post toen voor dat bedrag ook nog gewoon bezorgd werd, want dat is sinds de PTT "TNT" heet allemaal minder geworden - toen was geluk heel gewoon. De zegel links is van dit jaar van het Isle of Man, uit een serie van vijf met vier keer de kerstman. En één keer de Sint, dus, die kennelijk ook wel eens op Man komt.
Een paar pagina's verder kwam ik echt niet meer bij van het lachen bij de volgende "Even Apeldoorn bellen"-advertentie.

Geniaal.

Tijdschrijven

Het feestweekend was om voor ik er erg in had, maar maandag wachtte mij op school toch weer een verrassing: nadat vrijdag al een ouder haar waardering voor mijn werk had kenbaar gemaakt, vond ik in mijn mailbox nog een e-mail van een ouder die mij bedankte voor mijn lessen, die als "inspirerend" worden ervaren. Da's weer een opsteker; ik heb de mail gelijk doorgestuurd naar de rector, met het verzoek de mail in mijn dossier op te bergen. Je weet tenslotte maar nooit, zeker met de onlangs opgelaaide discussie over de toekomst van ons onderwijssysteem. Volgens de nieuwste inzichten van de onderwijsraad moet de docent vooral zijn mond houden en de kinderen alleen maar in de gaten houden terwijl zij "zelfstandig" werken. Hier en daar een aanmoediging - klaar met opdracht 14a? Probeer nu 14b af te krijgen. Leuk bedacht. Ik had vroeger ook zo mijn idealen over leerlingen die vol enthousiasme uit zichzelf op de leerstof afduiken, en heb het experiment precies drie weken volgehouden - ik verwijt mijzelf achteraf dat dat vier weken te lang is geweest. Je hoeft maar aan je eigen schooltijd terug te denken (en ik was een gemotiveerde leerling) om te beseffen dat je als leraar gewoon les moet geven, anders komt er niets van terecht.

Met hernieuwde gedrevenheid stortte ik mij op mijn rol als ideale docent, maar ik ben natuurlijk geen twintig meer en met een weekend van feesten en fuiven achter mij was ik woensdag al aardig door mijn energievoorraad heen. En bedacht mij dat als ik zou gaan "tijdschrijven", zoals de onderwijsverbeteraars graag zouden willen, ik wel eens een stuk minder zou doen! Over de andere punten uit het voorstel (om met twee a drie docenten voor een klas van 50 tot 75 leerlingen te gaan staan en zo elkaar te kunnen controleren) hier geen woord; anderen hebben het in de pers al voldoende afgekraakt. Maar alleen al het feit dat het voorstel überhaupt bedacht is geeft al aan door wat voor mensen wij geregeerd worden! "Albatros-management" bedacht NRC-next in de krant van 5 november 2008 voor dit soort plannenmakers: aan komen vliegen en de boel onderschijten.
"Those who can, do; those who can’t, teach", luidt een uitspraak van George Bernard Shaw. Ik geloof het. Ooit de ambitie gehad dirigent te worden van de Berliner Philharmoniker, maar er zit in mij helaas geen Edo de Waard of Daniel Barenboim - hoe graag ik het ook gewild zou hebben. Dus geef ik les en probeer zo het verschil te maken. Zoals een slimme internetondernemer eraan toevoegde: "Those who can, do. Those who CARE, teach". Ja, dat klinkt beter. Enige jaren geleden organiseerde ik voor de school een workshop met de Young Americans. Als dank kreeg ik een leuk aandenken in de vorm van een ingelijste foto van de deelnemers, met daaronder de tekst "To teach is to touch a life forever".

Daarom zeg ik met Shelley J.: "Those who can, do; those who can’t, teach. Those who cannot do either, manage the people who can". En dank en passant onze regering op mijn blote knietjes dat ik tot die gelukkige groep behoor die nog twee jaar extra lang mag doorgaan!

Family Man

Omdat ik een hekel aan het woord "sociale verplichting" (en meer in het algemeen aan het woord "verplichting") heb, heb ik mij ooit voorgenomen maximaal één feestje per weekend te doen. Zo'n feestneus ben ik nu eenmaal niet (en sociaal ben ik eigenlijk ook niet), dus laat het dan ook geen verplichting worden. Maar het afgelopen weekend lukte het me toch niet me aan mijn eigen norm te houden: eerst zouden we met Diny & Ron naar "Kopmannen" gaan, een cadeautje dat ze nog van ons te goed hadden voor Ron's verjaardag en hun trouwdag. Dat was vrijdagavond, na een lange dag op school - zeven lesuren en aansluitend orkestrepetitie voor "The Buzz", de werktitel van de lustrummusical. Daar ik van een tevreden ouder een klein aardigheidje gekregen had als blijk van waardering voor wat ik zoal doe, ging ik met een tevreden gevoel naar huis.
Kopmannen, een voorstelling door de Wereldband, was ook steengoed, maar daar heb ik op mijn Cultuurblog al over geschreven.
Zaterdag werd Hester 14, een mooie leeftijd. Aangezien ik al een tijdje bezig ben mijn enthousiasme voor het gitaarspel op Hester over te brengen, en ze tegenwoordig ook via school in een bandje speelt, lag het voor de hand dat we haar een eigen gitaar zouden geven:

Een beetje eigenbelang zat er wel bij: hoef ik niet steeds mijn eigen lesgitaar van school mee te slepen bij al het andere dat ik dagelijks meezeul. 's Avonds een feestmaal met vrienden en gril en kijk mij eens gelukkig zijn tussen twee dochters:

Erg gezellig, maar zondag was er nog een feestje - we gingen gewoon door. Housewarming bij Jasmijn, die net haar eerste eigen huisje heeft, in Amsterdam. Ik had het al eens gezien, maar nu kwam ook de rest van de familie het officieel goedkeuren.

Digitaal tuinieren

Ik heb de afgelopen week - bij alle drukte - een belangrijke wijziging in het beheer van sommige van mijn websites doorgevoerd. In mijn digitale expansiedrift waren er gaandeweg teveel ballen opgegooid om tegelijkertijd in de lucht te houden. Zo heb ik al mijn "kuehleborn" websites samengevoegd tot één, dwz. dat ik de websites over Computer Muziek en Second Life (waar ik de laatste tijd maar weinig tijd voor heb), ingevoegd heb bij mijn website over informatiebeheer - het zijn allemaal onderwerpen over mijn digitale zelf - Kuehleborn, aangenaam. Gelijk de zaak in een nieuw jasje gestopt - ik vind het erg mooi, maar het accoordeonmenu rechts werkt helaas niet zo goed met de Explorer - je kunt het het beste per menublok dichtvouwen, want de plaatjes blijven "hangen". Nog beter is het natuurlijk op een echte browser als Firefox of Opera over te stappen; daarin werkt het gewoon prima.
Mijn ArtBlog heb ik nu verplaatst naar het domein waar ik mijn Real Life documenteer; het gaat immers over mijn kunstbeleving - boeken, theater, muziek en film, bijgewoond en genoten door de persoon die je een hand kunt geven. Daarmee heb ik een reeds lang bestaand plan volbracht, maar ik zag een beetje tegen al het werk op.
De oude websites blijven nog even staan, voor het geval ik iets faut gedaan heb met de transfer, maar worden verder niet meer bijgehouden.

Veel van alles

Dat zei Obelix altijd als het om eten ging. En de hedonist in mij zegt het ook graag, maar niet alleen bij eten. Veel plannen, veel plichten en dus veel tijd te kort.
Veel voorstellingen bezocht de laatste tijd, te beginnen met "De kleine parade" door de Rijzenspelers.

Wij gaan altijd naar hun voorstellingen toe, Evert van Putten, een goeie vriend van ons (en mijn getuige), speelt erin mee, en we zijn donateur. Reden voor een meet-and-greet na afloop met een van de hoofdrolspelers:

Maar dit jaar bestaat het gezelschap ook nog eens 65 jaar en dat zijn veel jaren. Er werd dan ook groots uitgepakt met deze musical van Wim Sonneveld. Ik heb nog niet eerder zoveel leden van de vereniging tegelijkertijd in een voorstelling zien spelen. Leuk hoor. De musical zelf is wat gedateerd, maar dat mocht de pret niet drukken en het was genieten van die heerlijke liedjes, vooral "Lieve Heer, doe mij een lol". Feest der herkenning.

De dag daarop mocht ik in sporthal Overbosch van 2 tot 5 bij het 105 jarig bestaan van turnvereniging Donar aanwezig zijn. Sport is natuurlijk niet bepaald mijn ding. Ik herinner me met afschuw die gymles toen ik in de derde klas van het VWO zat. We kwamen de sportzaal binnen en daar stond de gymleraar te glunderen: de school had een trampoline aangeschaft. Daar stond het ding, bij een kast en wij werden geacht daar via de trampo met een driedubbele Salto Mortale overheen te springen. Dat durfde ik echt niet!

Ik hield mij groot, wat kon ik anders temidden van mijn medeleerlingen, en grapte dat ik zoiets later niet nodig zou hebben: welke concertpianist zou nu opkomen met een driedubbele sprong vanaf een trampoline om zo op zijn pianokruk te belanden? De leraar hield echter moedig vol en dat kun je bij mij beter niet proberen; vanaf dat moment heb ik de gymles met enige regelmaat gespijbeld - wat ik nooit bij een ander vak gedaan heb. Na mijn eindexamen in 1977 heb ik nog wel eens met mijn kinderen in het zwembad gelegen, maar ik heb nooit meer gesport.
En ik ben ook nooit concertpianist geworden.
Terug naar Donar: Merel turnt daar dus en dat doet ze volgens mij heel goed. Ze zit in een selectiegroep en dat klinkt toch beter dan wanneer je alleen voor je plezier turnt en door de spreekstalmeesters bij de "recreatiemeisjes" wordt ingedeeld. Wij dus daar naar toe om Merel aan te moedigen.

Maar er zijn veel leden, veel onderdelen en alle oefeningen aan de verschillende toestellen te bewonderen - knap is het zeker - duurde dus wel een middagje.
Als goedmakertje daarna eten bij de Mac - veel calorieën.
Op school weer rapport vergaderingen - dus de hele week ingekorte uren. Maar dat gaf me de kans om dinsdag naar de presentatie van de theaterklas van Hester en Roosmarijn te gaan kijken, die scènes gebaseerd op "Krijg nou Titus" speelden.

Knap hoor, zulke toch wel zware teksten door die jonge kids. Da's wel wat anders dan "The Buzz" "- de musical die ik op school aan het doen ben. Vrijdag de eerste orkestrepetitie gehad - viel niet echt mee, en zaterdagochtend een doorloop van de eerste vier scènes. Beetje een opoffering, zo'n zaterdag, maar het is wel goed dat er dan een idee ontstaat van hoe het totaal moet gaan worden - hartstikke leuk. Op de terugweg zag ik op de "Fred" een orkestje met zeer jonge kinderen, allemaal violistjes in den dop.

Ze speelden "Kortjakje", maar het was duidelijk voor de Sint, die tenslotte vandaag weer in het land kwam. Mijn muziekdocenten-hart sprong op van vreugde en met mijn Nokia kon ik snel een plaatje schieten.
's Middags naar het filmhuis: "Partir". Niet zo'n sterke film als gehoopt, vooral een te gezocht scenario.
Als gebruikelijk koppelden wij het aan een etentje, dit keer was de Paraplu weer eens aan de beurt en ze stelden niet teleur.
Zondag maar thuis gebleven; beetje op adem komen. Veel te kort, eigenlijk zo'n weekend. Net als het hele leven - veel te kort.

Nacht van de Geschiedenis

Gisteren op uitnodiging van Martin en Gerda naar de Nacht van de Geschiedenis in het Amsterdamse hotel Krasnapolsky geweest. Geschiedenis? Dat kreeg ik vroeger op het Aloysius College van de onvolprezen pater Beemsterboer. Hij gaf nogal onorthodox les. Eén van de "Novem" schrijvers van "Wereld in Wording", was hij nooit in staat (of had geen zin) om zijn eigen boek met ons door te werken, zijn lessen gingen overal over - soms ook over geschiedenis. Na de vierde klas had ik het vak niet meer - want een Wiskunde-pakket - en dus heb ik lang maar weinig van geschiedenis geweten. Lastig toen ik musicologie studeerde: toen ik mijn doctoraalscriptie over Louis Drouet schreef - een Frans-Nederlandse fluitist die o.m. aan het hof van Lodewijk Napoleon had gewerkt - moest ik nog eens goed nakijken hoe het ook al weer zat met Napoleon.
O.a. dankzij Geert Mak's "In Europa" is dat allemaal inmiddels aardig bijgewerkt. Na mijn laatste concert met Operakoor Maasstad - waarbij ik zelf de programmatoelichtingen heb verzorgd, kreeg ik zelfs te horen dat er een goede geschiedenisleraar in mij schuilde. Tja, dat zou dan natuurlijk weer ten koste gaan van die goede muziekleraar die ik ook al ben - je kan niet twee heren tegelijk dienen :-)
De Nacht van de Geschiedenis is natuurlijk vooral een happening, net zoals de Nacht van de Poezie, waar je ook niet naartoe gaat om de poezie. Maar leergierig als ik ben, had ik me toch voorgenomen er wat van op te steken, dus gewapend met mijn aantekenboekjes en opnameapparatuur ging ik op weg. Met mijn hoofd al in de wolken miste ik op weg naar de auto bij het oversteken van mijn straat bijna het reusachtige en fraaie spinnenweb dat op de middenberm tussen twee bomen was geweven:

Eerst eten bij Martin en Gerda en daarna naar Krasnapolsky. Alleen dat is al een belevenis, maar de grote fout die de organisatie wat mij betreft al had gemaakt was dat er geen koffie was. Ja, in de lounge van het hotel, maar ook na lang zitten kwamen ze ons daar niet bedienen. We zagen er als bezoekers van De Nacht te gewoon uit, hè. Want bij Krasnapolsky moet je ongetwijfeld sparen voor een pilsje. Ik loop op cafeïne en voelde mijn hippocampus al helemaal verschrompelen. Dan maar cola.
Was achteraf niet nodig: uit het gigantische aanbod van lezingen kozen wij steeds die dingen uit die nogal nietszeggend waren. Eerst een rondetafelgesprek met Annelies Verbeke, Rik Launspach en Frits van Oostrom. De laatste ken ik natuurlijk vanwege "Maerlants Wereld", en "Stemmen op Schrift" (dat laatste boek moet ik nog lezen). Van Oostrom is in ieder geval zo'n historicus die zijn vakgebied (de Middeleeuwen) smakelijk weet op te dienen (het schijnt dat hij na het winnen van de AKO-prijs voor "Maerlants Wereld" van het geld een snelle sportwagen gekocht heeft). Launspach kende ik eerlijk gezegd niet en Verbeke schijnt aan een boek over Alma Mahler bezig te zijn. Dat is natuurlijk wel aardig, maar daar zijn al zes boeken over geschreven, waarvan ik er twee heb en bovendien worden de spannende details over Alma (haar liefdesrelaties met de belangrijkste kunstenaars uit het Fin de Siècle) uitgebreid behandeld in Carl Schorske's uitstekende "Fin-de-Sìècle Vienna", dus zal daar nog wat nieuws uit komen, of gaat Verbeke oude informatie recyclen?. In ieder geval wisten gespreksleiders Adriaan van Veldhuizen en Anna Woltz deze drie mensen niet te krijgen tot wat de titel leek te beloven: hoe ga je nou een historisch verhaal zo vertellen dat het voor de lezer lijkt of-ie erbij is geweest.
Daarna deden we "Scriptschrijven met Gerard Soeteman". Dat zou toch, gezien zijn staat van dienst (scripts als Floris, Soldaat van Oranje, Max Havelaar, Zwartboek), interessant moeten kunnen zijn. Helaas, Soeteman is niet alleen een slechte spreker - dat zou je hem nog kunnen vergeven - maar ging zich ook nog eens cynisch uitlaten over het kleinzielige Nederlandse subsidiesysteem (waarin volgens Soeteman vooral de criteria zijn dat het interessant is voor 1. de jeugd, 2. de allochtonen en 3. de religie) om het vervolgens te hebben over het misbaksel "Flesh and Blood" (volgens mij de minst geslaagde of tenminste minst succesvolle Paul Verhoevenfilm) en hoe het verhaal over het afgedankte huurleger parallel liep aan de hedendaagse strijd tegen de Taliban. Dit alles om te voldoen aan eerdergenoemde criteria. Het bed van Procrustes kreeg ik voor deze vergelijking maar niet op maat gezaagd, maar gelukkig waren er twee aardige clips uit de film te zien.
Okay, dan maar naar een aantal stomme films uit de eerste decennia van de vorige eeuw, met live-muziek. Best aardige muziek - persoonlijk was ik het meest geïmponeerd door het gitaarspel van Kay Slekingop en het meest geïrriteerd door de zagende zang van Pien Straesser - maar er was geen verband met de vertoonde filmfragmenten, zoals dat in de goede oude tijd van de stomme film toch moet zijn gegaan.
Verspreid in de ruimte stonden nog wat speeltjes, zoals een computer simulatiespel om Hugo de Groot via de boekenkist uit zijn slot Loevestein te laten ontsnappen.

en een spel historisch sjoelen:

Best aardig. Een stuk relevanter vond ik het "Map It 1418"project van het Nationaal Archief, bedoeld om foto's uit de eerste wereldoorlog, waarvan de herkomst onbekend is met behulp van een spel geïdentificeerd te krijgen. Of de mensen die die oorlog nog hebben meegemaakt nog in staat zijn achter hun computer te kruipen en dat spel te spelen valt te betwijfelen, maar het is nu of nooit.
Eigenlijk het leukste van de avond was de sessie "40 jaar oudejaarsconference op televisie", met vlnr journalist Peter Voskuil (die er een boek over schreef), Jan Jaap van der Wal, maker van de Oudejaarsconference 2007 (waar ik hier kort over geschreven heb) en die het ook dit jaar weer gaat doen, Seth Gaaikema (maker van de eerste Oudejaarsconference op TV - en bedenker van de grap over het sparen voor een pilsje, al ging die eigenlijk over Hotel Des Indes in Den Haag) en presentator Kick van der Veer, die het gesprek leidde.

Na afloop: feest in de "wintertuin" met - er zijn meer hondjes die Fikkie heten - DJ George!

Je ziet, lekker veel enthousiasme - maar niet heus. Helaas, zoals veel musici ben ik niet zo goed in dansen, dus ging ik nog even naar boven om wat goodies te scoren. Een als Willem de Zwijger verklede praatgrage acteur deelde petjes van "entoen.nu", een CD met winterse hits van "Anno.nl", een boek "100 jaar huishoudelijk werk" van uitgeverij Scriptum, en een aflevering van het "Historisch Nieuwsblad" uit. Op het laatste na eigenlijk allemaal rommel, maar zo heb ik mijn toegangskaartje er toch weer uit!
00.30 zomertijd stonden we bij de tramhalte van lijn 24 op de Dam. Ik keek naar de inmiddels fraai verlichte kermis voor het paleis op de Dam en vooral de zweefmolen, die extreem hoog ging! De wereld van het voze vermaak - voor den oppervlakkige meedemensch. Neen, hoe goed is het te toeven in de wereld van het verleden! Ik pak mijn camera en schiet nog maar eens een foto, teneinde dit volksvermaak anno 2009 voor het nageslacht vast te leggen.

Feestweek

De laatste week voor de herfstvakantie was een doorlopend feestje. Allereerst: maandag en dinsdag: gewone lesdagen. Voor zover dat gewoon is, want lesgeven is iedere dag weer anders - levend materiaal hè. Maandagavond: concert met operakoor Maasstad in het prachtige Jacobs Gasthuis te Schiedam.

Hier sta ik vlak voor aanvang nog even mijn strik te fatsoeneren, ondertussen de complimenten voor het concert van vorige week vrijdag in ontvangst nemend. Ik kreeg al gelijk een cadeautje: dirigeren is zware fysieke arbeid en geregeld moet ik mij het zweet van het voorhoofd wissen. Daarvoor kreeg ik dit zakdoekje, met koorlogo.

Woensdag begon de feestweek van het VCL. De school bestaat 80 jaar en dat betekent drie dagen lang allemaal "leuke" activiteiten.
Eerst de grote opening 's morgens 9.00 uur op KZ. Voorafgaand aan de hockeywedstrijd tussen de bovenbouwleerlingen en sommige van mijn sportieve collega's (die helaas met 3-1 werden ingemaakt) deed rector Frits de Graaff een praatje. Naast hem 9 grote ballonen in de kleuren van het VCL (oranje en blauw). iedere kleur representeert 10 jaar uit het bestaan van de school en de witte staat voor de komende tien jaar. De ballonnen werden na het praatje losgelaten en dat gaf een prachtig gezicht in de lucht.

Tussen de bedrijven door liet iedere klas zijn mascotte zien; de hele feestweek is namelijk ingericht op het thema "Klassenkr8"; een competitie tussen de klassen. Zelf mocht ik vooral jureren bij de onderdelen muziek, waar een grote variëteit aan talenten kon worden beluisterd.
Natuurlijk mochten dingen ook gewoon "leuk" zijn, dus waren er springkussens en rodeo's ingehuurd.

Leuk hoor :-)
Nog leuker was dat ik weer een cadeautje kreeg: een superkoffiethermoskanmok met VCL-logo. Ik maar denken dat je eigenlijk ook als docent geen koffie mag drinken voor de klas, maar dit beschouw ik als een openlijke aanmoediging. Overigens betekent het wel dat ik een harde keus zal moeten maken tussen mijn SpongeBobSQPS-mok of de VCL-mok.

De plastic bekertjes kunnen in ieder geval definitief niet meer.
Vrijdagavond het laatste bedrijf van de feestweek: het schoolfeest. Nou ja, feest: er moest natuurlijk gesurveilleerd worden. :-( Maar er zijn slechtere manieren om je inkomsten te verdienen, zeker als je nog tot je 67ste moet.
Zaterdag: het verzilveren van mijn verjaarscadeau. Eerder al schreef ik over mijn verjaardag en het cadeau dat ik van Marit kreeg, een concert van Elton John in Ahoy. Zaterdag 17 oktober was het zover:

Zo, dat was weer heel wat feest - en nu een weekje vakantie.

The Day after The Night before..

Vrijdag 9 oktober mijn eerste concert met het Hillegersbergs Mannenkoor gedaan. Het ging niet slecht, zo al na krap zes repetities. Gelukkig hoefden we ook weer geen heel concert te vullen: een deel werd overgenomen door het Don Kosaken Chor Wanja Hlibka. Imposant, vooral, al die grote stemmen waarvoor zelfs de toch behoorlijk ruime Goede Herderkerk te Rotterdam-Schiebroek te klein leek. Na de bloemen

zongen we met de twee koren samen Brahms' "Wiegenlied" onder mijn leiding, zodat ik op mijn CV kan bijschrijven dat ik ooit voor dit koor gestaan heb :-)
Na een korte borrel moest Hester nog van een schoolfeestje gehaald worden en het werd dus laat. Niet erg, de volgende dag kon ik ook al niet uitslapen, omdat Roosmarijn van een slaappartijtje moest worden opgehaald. Er was een tijd dat ik principieel geen auto had en alles met openbaar vervoer deed; ik denk daar nog wel eens aan terug :-)
Maar niet gezeurd, daarna had ik de dag voor mijzelf, lekker de krant lezen. Kijken of er nog nieuws was over de inslag door de LCROSS (Lunar CRater Observation and Sensing Satellite) vrijdagmiddag in de Cabeus Krater op de zuidpool van de Maan (er was al vastgesteld dat er water was, maar wie weet wat er nu weer gevonden was) en de misser van BUMA om € 130 per jaar te gaan rekenen voor ieder YouTube filmpje dat op een weblog ge-embed is. (Over dit plan hier geen woord - dat vergt een compleet artikel op mijn objectivisme-blog). Helaas, krant niet bezorgd. @%%*&$ ! Vorig jaar de NRC opgezegd omdat ze de bezorging niet op orde kregen en ik vrijwel wekelijks met ze aan de lijn hing, om mijn krant vervolgens niet nabezorgd te krijgen. Nu heeft de Volkskrant dezelfde ellende. En, weer niet nabezorgd, dus dat is ook weer het laatste kwartaal.
Dan maar lekker een beetje knuddelen in huis, beetje componeren, opruimen, klusjes.
's Avonds met zijn vieren naar Ratatouille, een zanggroep olv Merel Martens (de dirigente van Kwasi Kloos waar Marit bij zingt en waar ik ook zelf nog wel eens triomfen mee gevierd heb) in het Valkenhoftheater te Vlaardingen.

Hm, het lensje van mijn camera moet nodig gereinigd :-)
Het was wel aardig qua zang en leuk qua presentatie. De intermezzi van Clown Hannes vond ik wellicht nog het leukste - terwijl ik doorgaans geen circusenthousiast ben.
Nou had ik vandaag nog naar Zwolle kunnen gaan, om daar naar het door de Zwolse Vrijmetselaarsloge Fides Mutua georganiseerde concert te gaan met vrijmetselaarsmuziek van o.a. Mozart en Lortzing!, gegeven door het Osnabrücker Symfonieorkest olv Hermann Bäumer. Lortzing was vrijmetselaar en ik lees, o.m. als uitvloeisel van mijn Leipzig-reis, momenteel "Leizig und die Freimaurer" van O.W. Förster en G.M Hempel. De vraag is altijd: wat heeft dat vrijmetselaarschap muzikaal opgeleverd, zoals bij Mozart o.m. "Die Zauberflöte". Helaas was het programma, als het om Lortzing gaat, nu ook weer niet zo spannend: alleen de ouverture Undine.

Datum: 11 oktober 2009
Locatie: Theater Odeon, Blijmarkt te Zwolle

Programma:
W.A. Mozart: Ouvertüre zur Oper "Zauberflöte". Aria Pamina, sopraan Natalia Atamanchuk
J. Haydn: Symfonie 94, Paukenschlag, Andante
J. Sibelius: Des Fährmann's Bräute Op.33, alt Eva Schneidereit
A. Lortzing: Ouvertüre zur Oper "Undine"
F. Liszt: Orpheus Sinfonische Dichtung Nr. 4
S. Rachmaninoff: Vocalise, Sopraan Natalia Atamanchul
G. Gershwin: Ouvertüre zum Musical "Crazy for you Naughty Baby", Alt Eva Schneidereit

Het concert wordt verzorgd door het Osnabrücker Symfonie Orkest m.m.v. de Russische sopraan Natalia Atamanchuk en de Duitste alt Eva Schneidereit. (Via de website van Fides Mutua)

Het was toch leuker geweest om wat van de echte vrijmetselaarsmuziek van Lortzing te laten horen; dat is echter hoofdzakelijk koormuziek en daar heb je als niet-vrijmetselaar maar moeilijk toegang toe. Bovendien heb ik dit weekend wel weer genoeg cultuur gedaan. Ook vandaag maar rustigjes aan, dus.

The Quality of Attention.

Eindelijk weer eens een filmweekendje! Tijd geleden alweer, mengeling van op vakantie, geen tijd en geen films, althans geen goede. Dit weekend waren er zeker drie die we graag wilden zien, we kozen er twee: "Looking for Eric" en "Troubled Water" (De Usynlige)

Lekker in het Haagse Filmhuis. Tussendoor eten - ook een gezamenlijke hobby. We hebben zo onze favoriete restaurants, maar er was maar een kort venster tussen de twee voorstellingen. Connaisseur? Vorige week nog geweest. Paraplu? Al te vaak gedaan. Griek? Niet meer wat het was. Boterwaag? Te lange wachttijden. Jills? Uitstekend restaurant, maar beetje duur voor een snelle hap, daar moet je de tijd voor nemen. Dus het filmhuis eetcafé. Kleine kaart, maar meestal okay. Helaas gisteren niet, het toetje lieten we dus maar zitten en haalden dat even bij de Mac - dat wil wat zeggen. Maar de films waren goed. Stof voor nog lang napraten bij een glas wijn, vooral "Troubled Water".
Wat is nou het goede van naar de film gaan, terwijl je eigenlijk zo snel al de video/DVD beschikbaar hebt?
Het is de concentratie, "the quality of attention", een kop uit John Gray's boek over de Alexander-techniek. Als je naar de film gaat kies je, je betaalt ervoor, waardoor je wel uitkijkt tussendoor er uit te lopen - tenzij het natuurlijk gewoon enorm tegenvalt. In de bios ga ik helemaal in de film op; voortdurend ben ik op zoek naar aanwijzingen voor verborgen bedoelingen van de maker. Aandacht voor de spelers, hoe ze hun rol neerzetten en de muziek. Om dat daarna allemaal nog eens te overdenken, erover te praten, erover te lezen en er eventueel over te schrijven op mijn cultuurblog. In ieder geval schrijf ik hem bij op mijn pagina "Movies I've Seen"; Evalueren, Documenteren, Archiveren.
Ik geef niet zoveel om TV; je zit voor de buis bij gebrek aan beter (voor mij is er overigens altijd iets beters, ik verveel me nooit) en als er al iets goeds op TV komt (wat soms het geval is) word je toch te snel afgeleid door telefoon, binnenlopende kids en even een kopje koffie.
Nee, het lijkt wel of de TV, juist omdat je er zo weinig voor hoeft te doen, ook weinig bevredigt. Dan lees ik liever een goed boek (lees helaas weer meer boeken tegelijkertijd dan goed voor me is), speel een mooi stuk pianomuziek (veel Mozart op het moment, en de Ouverture Undine van Lortzing) of rommel met mijn computer die toch op de TV voor heeft dat hij een interactie met mij als gebruiker vraagt. Of ik nu aan een van mijn websites werk, leer programmeren, componeer/arrangeer, bezig ben met schaken en go leren spelen, computeren is een activiteit.
Maar al deze zaken hebben als nadeel dat het dingen zijn die ik alleen, doe - is vooral prettig als je ook inderdaad alleen bent. Daarom heb ik vandaag toch ook nog, met dank aan mijn DVD-recorder, drie (3!) achterstallige afleveringen ATWT bekeken. Jawel, mijn favoriete zeepje, waarvan ik niet graag een aflevering mis - ook al zou dat makkelijk kunnen - en bovendien nog een hobby die ik met Marit deel. Dat is een beetje het nadeel van de DVD recorder (die ik verder beschouw als de meest nuttige uitvinding sinds de broodsnijmachine): je kunt tijdens je vakantie alles opnemen en je doet dat dan ook. Ik ben nu net door de vakantieafleveringen heen en moet dus nog de rest bijkijken. Maar het doorspoelen van de reclame-blokken rechtvaardigt het gebruik van zo'n apparaat weer. En: je kunt hem stopzetten als de telefoon gaat, of als een van de kids komt binnenlopen om wat te vragen of gewoon voor een kopje koffie. Zodat alles de aandacht krijgt die het verdient.

Syndicate content