George Overmeire's blog

Busy met The Buzz

Het nieuwe seizoen is begonnen en ik zit er alweer helemaal in! Niet alleen ben ik met ingang van dit seizoen de nieuwe dirigent van het Hillegersbergs Mannenkoor, ook op school zit ik tot over mijn oren in het werk. De lessen, dat spreekt vanzelf, maar we gaan dit jaar met een behoorlijke voortzetting van mijn ELO-project aan de gang. Weer een typisch geval van hobby als werk, daar niet van, maar het opstarten vergt toch altijd wat aandacht. Ben eigenlijk nog geen dag op tijd thuisgekomen. Daarnaast bestaat het VCL 80 jaar. Dat betekende gisteren, prinsjesdag, een grote taart tijdens de APV.

Het jubileum wordt onder andere gevierd met een musical-uitvoering van "The Buzz", geschreven door collega Pascal. Voer ik de muzikale leiding van.
En al gelijk, afgelopen zondag, een concert met Operakoor Maastad. Een programma vol opera-highlights. Never a dull moment.
Je zou denken - schat, ik moet overwerken - "heeft-ie nog wel tijd voor zijn gezin?" Mmm, ja! Zo gingen we zaterdag met zijn allen uit eten, om mijn verjaardag en die van Merel te vieren. Onze verjaardagen gaan door de vakantie altijd min of meer ongemerkt voorbij - familie en vrienden proberen zich er met een smsje vanaf te maken, maar zo zijn we niet getrouwd! Hier zie je me met kinderlijke blijdschap een cadeautje uitpakken:

Zoals ik in Engeland las; ik ben niet 51 jaar oud, maar 18 - met 33 jaar ervaring. Origineler dan het "je bent zo oud als je je voelt" positivisme.

Van Marit kreeg ik, naast de DVD-box met "The Singing Detective" "De Doos", die wij elkaar altijd over en weer geven. Daarin zit eigenlijk altijd een uitje voor twee. Wij twee, wel te verstaan, zodat de gever er ook nog wat aan heeft. Dit keer twee kaartjes voor het Elton Johnconcert op 17 oktober "The Red Piano":

Die Red Piano zag ik deze zomer bij Harrods in Londen staan (had ik al verteld dat ik in Engeland ben geweest met vakantie?), op de muziekinstrumentenafdeling, met Elton's naam op de muziekstandaard. Even erachter, natuurlijk. Hoezo heldenverering?

Uitmarkt

Vandaag op de Haagse Uitmarkt rondgelopen.

Gewoon voor de gezelligheid; ik ga toch wel naar voorstellingen toe als ik daar zin in heb, ik hoef me niet te laten werven. Helaas is de Haagse Uitmarkt niet zo leuk als de Amsterdamse, waar veel meer spannende optredens te zien zijn, maar daar waren we dit jaar niet. Dus bleven we in Den Haag, waar natuurlijk weer de popmuziek de overhand had op het Voorhout. Na wat ondefinieerbare herrie mocht ik al slenterend over de boekenmarkt ook nog proberen het quasi-sentimentele gekreun-een-deun van Eva de Roovere te negeren. Nou ja, ieder zijn ding.
Leuk is dat je op zo'n Uitmarkt altijd bekenden tegenkomt; koorleden, leerlingen en oud-leerlingen, collega's en ... kijk daar eens: Vox Rosa, ooit dirigent van geweest! Helaas waren ze niet voltallig, maar toch goed ze weer eens te horen zingen.

Achter het koor: de kast, waar ze ooit uit zijn gekomen. En een uitnodiging aan het (mannelijke deel van het) publiek dat ook te doen. Ja, humor hebben ze.:-)


Een ander stukje herkenning: een aantal actrices liep rond in een soort patchwork-jurken. Aan een van die jurken heeft Jasmijn in haar tijd bij het vankinderenmuseum nog een bijdrage geleverd. Leuk die weer eens terug te zien!

SpongebobSQPS

Spongebob, jawel. Zo gij niet wordt als kinderen zult gij het rijk der hemelen niet binnentreden.

Growing old is compulsory
growing up is optional.

Het is een beetje minder de laatste tijd, maar ik heb een absolute Spongebob-manie gehad. Ik vind het gewoon een leuk karakter en de eerste filmpjes waren ook erg leuk. Dat wordt wat minder, of ligt het aan mij. Whatever, eerder, en op een andere plaats, schreef ik over het Spongebob-bordspel waarvoor ik speciaal enige €€ investeerde om het hopeloos kinderachtige blad "Nickelodeon" te kopen en het 's avonds met mijn kinderen te spelen, die zo goed waren zich eens voor mij in te zetten. Aan de Zuiderparklaan in Den Haag, staat zo'n grijze kast (met ongetwijfeld ingewikkelde schakelingen waar je vanaf moet blijven) die door een creatieve buurtbewoner beschilderd is als Spongebob:

Zo heb je er tenminste wat aan, maar helaas is het inmiddels volledig verragd door anderen.
Mijn SBSQPs-rariteitenkabinet kan zich niet spiegelen aan mijn uilencollectie, maar wordt incidenteel gevoed door anderen, hoofdzakelijk mijn dochters, die mijn achterblijvende ontwikkeling onderhouden met een SBSQPs washandje, een SBSQPs fietsbel en een SBSQPs-poster, die ik in het muzieklokaal van het VCL heb hangen.

Voor eigen rekening kocht ik ooit in Duitsland een SBSQPs voerbakje (waaruit ik 's morgens mijn dagelijkse cereals eet) en een SBSQPs mok, die op school staat, zodat ik daarmee al lesgevend en koffiedrinkend (ik ben een multi-tasker) openlijk mijn SBSQP-geloof kan belijden - ik verwijs weleens naar SB tijdens mijn lessen. De leerlingen nemen dit alles min of meer voor lief - je bent tenslotte maar leraar - maar vandaag overkwam me toch iets waar de tranen bijna spontaan van in de ogen sprongen.
Het nieuwe schooljaar is weer begonnen, en al gelijk bij de eerste klas die binnenkwam drukte een leerling mij een plastic tasje in de hand met een SBSQPs T-shirt:

Gevonden tijdens zijn vakantie in Turkije. "Hij was niet zo duur hoor, meneer!". Alsof dat er toe doet! Ik heb hem gelijk aangetrokken - hij pastte precies.


Ben overigens toch een beetje mijn Engeland vakantie aan het verwerken. Hier twee foto's van de muziekleraar die ik ben in een "Welcome to my classroom"-houding: bij de ingang van de Bodleian library in Oxford, de muziekafdeling. De foto links is uit 2003 toen ik daar voor het eerst was (nog analoog genomen), de foto rechts is van dit jaar.

Geen spat ouder geworden :-)

Zeg maar Ja

tegen het leven. Liedje van Wim Sonneveld, natuurlijk, maar ik dacht eraan toen ik in de Volkskrant van Maandagochtend 13 juli 2009 de door Arjan Witte, Erik de Jong (Spinvis) en Ferry Roseboom opgestelde rouwadvertentie zag van Simon Vinkenoog, die zaterdag overleed:

ja tegen het nooit voleindigde
ja tegen de kop en de staart, de spieren en de zenuwen, de huid en de organen
ja ja ja driewerf ja tegen het kijkplezier in je ogen
ja, volmondig ja tegen de magie en de mateloosheid van het bestaan
ja, tenslotte, ja tegen onze onvergetelijke feesten

music, maestro, music please!

Is dat niet mooi? Hedonisme natuurlijk van iemand die het uitgevonden zou kunnen hebben als anderen hem niet al voor waren geweest. "Voor zwaarmoedigheid ben ik te gelukkig".

Dàt is pas leven.

Voor mij is de vakantie net begonnen en het was nodig. Je zou zeggen dat ik net twee weken geleden nog vier dagen heerlijk naar Leipzig mocht, en dat was natuurlijk ook geweldig. Maar dat heeft me ondertussen het onrustige gevoel opgeleverd dat ik nodig mijn Albert Lortzingwebsite moest upgraden. Liep al een jaar meer rond met dat plan - heb ik nu eindelijk wat tijd voor gevonden. Is nog niet klaar, maar dat komt. Die Lortzingwebsite is een van mijn langstlopende projecten, waar ik toch wel vreselijk trots op ben. Vol informatie en zeker het beste van wat er op Lortzing-gebied op het Web te vinden is. En dat wil ik graag zo houden: zo'n website levert je natuurlijk ook veel contacten en informatie op.
Zoals ook met een van mijn andere web-projecten: enige weken geleden werd ik gecontacteerd door het weekblad Elsevier: of ze de foto's op mijn ruimtekolonisatie-website mochten gebruiken voor een artikel over 40 jaar maanlanding. En eigenlijk niet de foto's - die zijn voor gebruik op de website altijd verkleind en dus onbruikbaar voor afdrukken in een blad - maar het originele materiaal, zodat ze het zelf konden fotograferen. Met angst en beven mijn jeugdherinneringen opgestuurd; jaren kijk je er niet naar om, maar op zo'n moment realiseer je je wat het eigenlijk voor je betekent. Ze zijn er netjes mee omgesprongen en hebben mooie foto's gemaakt - toen ik deze week het exemplaar van de Elsevier toegestuurd kreeg met "mijn" materiaal erin was ik best trots. Alweer trots, jawel - it's good to be good.
Ondertussen een komen en gaan van kinderen die naar kamp moeten worden gebracht en gehaald. Dagje uit met Martha, mijn favoriete schoonmoeder naar Paleis het Loo - de Juliana expositie. En twee verjaardagsetentjes op één dag: Quinten's 45ste verjaardag en Ron's 60ste verjaardag, gecombineurd met 35ste trouwverjaardag. Soms wat veel, maar ik zeg overal gewoon "ja" tegen.


Ondertussen - er zit een gat van zeker zes weken tussen het schrijven van het stukje hierboven en wat ik nu schrijf - twee keer op vakantie geweest. Geen tijd dus voor webactiviteiten: mijn "Mood-Chart" is al weken aan het flatlinen; niet omdat ik het niet naar mijn zin zou hebben, maar te druk om de score bij te houden. Vooral: geen computer in de buurt. Ook mijn Geek-chart laat een angstaanjagend leeg zien: geen geblog, gemicroblog en andere social-webactivities. Dat voelt zeer disconnected. De winst is: (slechts) twee boeken uitgelezen ("Undine" van Friedrich de la Motte Fouqué en "Wilhelm Meisters Leerjaren" van Goethe) , twee musicals gezien ("We Will Rock You" en "Billy Elliot"), drie uiltjes gekocht, vier musea bezocht, mooie plaatsjes gezien, w.o. Canterbury en Glastonbury (om alleen de bekendste te noemen) en vooral veel nieuwe inspiratie opgedaan. De herinneringen en foto's moeten nog verwerkt, maar dat ga ik niet nu doen: morgen begint mijn gewone leven weer "- back to business. Dus besluit ik het evalueren, documenteren en archiveren te laten voor wat het is en vanaf nu weer de draad op te pakken.

Lortzing in Leipzig

Alweer ruim twee jaar geleden was het dat ik in Detmold een meeting had bij de Albert Lortzing Gesellschaft. De Duitse operacomponist Albert Lortzing heeft mijn bijzondere belangstelling - iets waarmee ik in Nederland tamelijk alleen sta. Maar dankzij het internet weet ik dat er wereldwijd nog wel zo'n zestig - zeventig mensen, hoofdzakelijk Duitsers, rondlopen die deze componist weten te waarderen. Dankzij mijn Albert Lortzingwebsite heb ik zowat al die mensen persoonlijk leren kennen (wie zei er dat internet isoleert?) en dat is een goede zaak. Zo eens in de twee jaar komen we bij elkaar voor een ledenvergadering, maar er is altijd nog wel iets meer te doen rond Lortzing, bijvoorbeeld een operauitvoering. Voor alleen een beetje kascontrole rijd ik niet naar Duitsland.
Twee jaar geleden was al vastgesteld dat het dit jaar in Leipzig zou zijn, de stad waar Lortzing van 1833 tot 1846 woonde en werkte. Eigenlijk beleefde hij hier de meest succesvolle periode uit zijn leven. Leipzig was gekozen omdat de universiteit van Leipzig 600 jaar bestond en het daarom gecombineerd kon worden met conferenties en lezingen.

Leipzig! Behalve de stad van Lortzing ook de stad van Bach en Mendelssohn, de stad van Schumann's Davidsbündler, en ik was er nog nooit geweest! Ik had me dan ook al twee jaar op dit uitje verheugd. Wel moest ik er twee dagen vrij van school voor regelen - hetgeen tegenwoordig niet eenvoudig is met de druk op minimale lesuitval - maar omdat de rector mij zo'n toffe kerel vindt lukte me dat (al zal het feit dat er geen lessen meer gegeven hoefden worden, maar de proefwerkweek aan de gang was meegeholpen hebben). En nu, mijn hoofd vol herinneringen, mijn notitieboekjes vol aantekeningen, de geheugenkaart van mijn digitale camera vol foto's, mijn recorder vol opnamen met zelden of nooit uitgevoerd Lortzing-werk, referenties en allerlei andere zaken die nog even nagekeken moeten worden, uitgewisselde (e-mail) adressen, beloften van zaken die ik toegestuurd krijg en zaken die ik aan anderen toestuur (er is een levendige ruilhandel van Lortzing-parafernalia) kan ik niet anders zeggen dan: volmaakt bevredigd.

Okay, de eerste en de laatste dag gingen voor een deel op aan de ruim acht uur durende autorit, maar die zestien uur heb ik natuurlijk benut om de verzamelde werken van Albert Lortzing, van zijn toneelmuziek bij Grabbe's "Don Juan und Faust" tot en met zijn laatste werk "Die Opernprobe" weer eens integraal aan mij voorbij te laten gaan.
O, wie köstlich ist das Reisen.
Op donderdag 25 juni, om 15.00 uur kwam ik in Leipzig aan, snel de auto in de parkeergarage, inchecken in hotel "Kosmos" (de goedkoopste die ik kon vinden, maar ik hoefde er alleen maar te slapen) en gelijk door naar de plaats van handeling, de Hochschule für Musik und Theater "Felix Mendelssohn Bartholdy" in de Grassistraße 8. Iets te laat viel ik in de eerste lezing van Jürgen Lodemann, wellicht de enige ter wereld die een nog grotere fan van Lortzing is dan ik. Daarna nog wat lezingen en een buffet, and so to bed.
De dag daarop: meer van dit alles. En niet alleen meer - 8 lezingen! - maar ook van een zeer hoog niveau. Veel van mijn favoriete onderwerpen (Biedermeiercultuur, Schiller en Robert Blum) kwamen langs evenals een poging Lortzing muzikaal te analyseren - iets wat ik in het algemeen in de musicologie zo mis. De freak in mij - de "Rasende Reporter" - had zijn handen vol alles op te schrijven en te fotograferen, te documenteren en archiveren en ondertussen nog te socialiseren, te netwerken dus.
Tussendoor een uurtje om ergens te gaan eten. Helemaal alleen en ik koos ervoor om naar McSnack te gaan. Ten eerste: goedkoop, ten tweede makkelijk, ten derde weinig tijd en - wellicht het belangrijkste - ik kan goed op mijzelf, maar vind het idee van alleen in een restaurant te zitten eten onverdraaglijk. Toen ik na die vette hap weg liep zag ik aan de overkant van de markt restaurant "Auerbachs Keller". Het beroemde restaurant waar Goethe in zijn studententijd zo vaak schijnt te hebben vertoefd en dat hij in zijn "Faust" opgehaald heeft.

Mephisto verzaubert die Studenten Die Studenten von Mephisto verzaubert

Ik nam mij voor daar de volgende dag te gaan eten, dat moest kunnen.

Vrijdagavond: operavoorstelling van "Die Opernprobe", Lortzings laatste werk. Ik vond het altijd op de CD die ik ervan heb een nogal onbenullig werkje, maar daar is mijn mening nu wel iets over bijgesteld: onder regie van Jasmin Solfaghari werd met studenten van de Hochschule für Musik een zeer goede uitvoering gegeven, voorzien van de juiste dosis humor. In het nagesprek dat wij als Lortzing Gesellschaft met de regisseuse mochten hebben, bleek dat Solfaghari zeer goed weet waar ze het over heeft. Het sociale deel kwam pas laat op de avond in de "Thüringer Hof".
Volgende dag: Zaterdag. Slecht geslapen (ca 3 uurtjes en dat onderbroken), maar toch weinig moeite om mijn aandacht erbij te houden - alles weer zo ongelofeloos interessant. Aan het eind van de dag moesten we nog de ledenvergadering doen: daarbij werd o.a. besloten dat ik de website voor de Lortzing Gesellschaft ga maken. Na de vergadering, die gelukkig niet al te lang duurde en waarin een nieuw bestuur zonder fysiek geweld kon worden gekozen: grote groepssamenkomst met diner in Auerbach's Keller! Tja, dat had ik hoe dan ook al voor mezelf gepland, maar nu gingen we dus met zijn allen. Een heel restaurant ingericht naar Goethe's Faust - ik voelde mij als een vos in het kippenhok; alleen baalde ik dat ik een beetje onopvallend met mijn camera moest rondvogelen.

Gerhard Jahn wist me te vertellen dat er ergens tussen al deze Goethiana en Faustiana nog een Lortzingianum - een heuse handgeschreven brief van mijn held - moest hangen. Of ik die wilde zien. Vooruit dan maar :-)
Wij die zaak door en ja, in de zgn "Goethe Zimmer" hing-ie. Er zaten alleen mensen onder te eten en er schoten gelijk drie obers op ons af om te verhinderen dat wij die eters lastig zouden vallen. Gelukkig waren het Nederlanders en mocht ik snel één plaatje schieten:

Lortzingportret links, de brief rechts
De brief is natuurlijk compleet onleesbaar, maar daar kom ik nog wel eens achter.:-)
Overigens was het eten in Auerbachs Keller best goed maar daar gaat het nou niet om.
De volgende dag nog twee kleine dingetjes op het program: Een voettocht door Leipzig's centrum "Auf den Spuren Lortzings in Leipzig" olv Günter Martin Hempel. Lortzing heeft in Leipzig in drie huizen gewoond, maar daarvan staat er geen één meer. Alleen een gedenksteen in de muur van het huis Funkenburgstraße 8 doet nog denken aan het tuinhuis waar Lortzing waarschijnlijk zijn beste werken gecomponeerd heeft. Van de andere twee: geen spoor. Ook het theater waar Lortzing zijn werken gespeeld heeft bestaat niet meer. Hempel moest in zijn rondleiding dan ook wat speculatief te werk gaan en liep een denkbeeldige route die Lortzing dagelijks op weg naar zijn werk gegaan zou kunnen zijn, inclusief "Die Blaue Mütze"", een kroeg waar Lortzing een neutje gedronken zou kunnen hebben gedronken geworden en de 200 jaar oude plataan (omvang drie meter aan de onderkant) die Lortzing ongetwijfeld vanuit zijn tuinhuisje zou kunnen hebben gezien.
De afsluiting van dit alles was het "Gesprächskonzert" olv Martin Krumbiegel met conservatoriumstudenten. De naam "Gesprächskonzert" slaat op de aankondigingen die Krumbiegel deed en die zonder meer nog iets toevoegden aan dit concert, waarin een aantal zeer bijzondere werken werden uitgevoerd. Het "Konzertstück" voor Hoorn is helaas niet zo'n bijzonder stuk van Lortzing, maar je hoort het toch zelden dus het was goed dat het eens uitgevoerd werd. Echt heel bijzonder, want historisch interessant, waren de uitvoering van de groet aan Mendelssohn, gebaseerd op het Bacchuskoor uit Mendelssohns "Antigone"-muziek. En de afsluiting van het concert: een quodlibet op in Lortzing's tijd populaire opera's; een koddige potpourri van thema's "aus dem Füllhorn der edlen deutschen Musica". Sommige van de geciteerde werken staan nog steeds op ons repertoire, w.o. een aantal opera's van Lortzing zelf, Mozart, Beethoven, Weber gecombineerd met operahits die de tand des tijds niet zo goed doorstaan hebben, zoals "Fanchon" van Himmel en "Der Verschwender" van Kreutzer.
Ja, "es war eine sehr köstliche Zeit", om in stijl te citeren.
Gauw naar huis dus en zorgen dat ik in mijn enthousiasme niet te hard reed. Onderweg nam ik mij voor ervoor te zorgen dat ik niet zou vergeten Marit te vragen hoe zij het gehad had: ze had nu vier dagen lang zonder mij - en vooral zonder auto - alles voor de kinderen moeten regelen, een beetje belangstelling en empathie van mijn kant zou daar toch wel tegenover mogen staan. Helaas beging zij in haar allesverzengende liefde voor mij de fout mij als eerste te vragen of ik het leuk gehad had. Het antwoord was het verhaal, waarvan hierboven slechts de korte versie staat. Gelukkig weet ze weinig van Lortzing af, behalve dat het gezicht op die poster boven de piano van hem is. Anders was ze zeker gaan jammeren: "Wir armen, armen Mädchen sind gar so übel dran".

The Queen Spectacular

Wat een spektakel: Queen in Ahoy, gisterenavond. Niet de echte Queen, maar een lookalike groep:

Freddie Mercury Patrick Myers
Brian May Tom Gray
Roger Taylor Chris Brooker
John Deacon Brad Waismann

Queen was best een goeie groep, niet in het minst natuurlijk door de beste frontman aller tijden: Freddie Mercury. Ik heb Mercury nooit live gezien, maar ik zou willen stellen dat Patrick Myers het niet zo slecht deed, al kreeg hij het conditioneel wat moeilijk naarmate het concert vorderde. Maar ik weet natuurlijk niet of Freddie het een concert lang had volgehouden zo hoog en krachtig te zingen. Aan de andere kant: Simply Red en 10CC hielden het ruim twee uur lang vol te pieken. Het Queen Spectacularconcert was misschien niet het beste popconcert dat ik ooit heb gehoord, maar wel was het vooral een leuk concert omdat Hester en Roosmarijn zich kostelijk amuseerden.

De grote hits ontbraken gelukkig niet, zoals Bohemian Rhapsody - helaas camera te laat aangezet.

Eerder op de dag keken we in het Haagse Koorenhuis naar de presentatie van de masterclass die Paul Arden Griffith daar heeft gegeven.

Griffith's Linked-In pagina

Allemaal amateurs, maar van een zeer behoorlijk niveau. En een aantal originele keuzes.
Meer kunst - dit blog gaat over mijn persoonlijk leven, maar kan ook ondergebracht bij mijn Artblog, alleen heb ik de pretentie daar uitgebreider te recenseren - hadden we de week daarvoor. Op zaterdag 30 mei zagen we de premiere van Jasmijn haar eindvoorstelling van haar theateropleiding bij De Nieuw Amsterdam "It's Our Hadj".

De uitvoering was in de Engelenbak en zover ik mij kan herinneren ben ik daar nooit eerder geweest (hoewel ik ooit een uitvoering van Goethe's "Urfaust" gezien heb in een van de Nes-theaters). Ik was erg onder de indruk van de mooie plafondschildering van Ruud Mackas:

Okay, terug naar "Hadj": een bijzonder stuk, vrij naar "De gebroeders Karamazov" van Dostojevsky. Dat boek heb ik in het verleden twee keer geprobeerd te lezen, maar ik moet met het schaamrood op de kaken bekennen dat ik er niet doorkwam. Ik had vooral moeite alle personages uit elkaar te houden. Dat kostte me in deze voorstelling in het begin ook moeite, maar het was door bepaalde attributen aan de spelers te geven zeker mogelijk. De leerlingen van DNA speelden het stuk erg goed - allemaal getalenteerde jonge theatermensen - maar onze aandacht en gepaste trots gingen natuurlijk vooral uit naar Jasmijn. Er is heel wat gebeurd sinds ze als bruggertje van het Alkwin College een van de Munchkins in "The Wizard of Oz" speelde.
De volgende dag liepen we weer in Amsterdam, dit keer voor de Open Atelierroute Westelijke eilanden.

Eigenlijk was het een cadeautje van Annemarie en Richard voor mijn vijftigste verjaardag, met eten bij Humphreys. Interessant zo'n route. Je komt heel wat kunstenaars tegen waarvan je denkt dat ze de hele dag maar een beetje zitten te fröbelen. Dat is natuurlijk niet zo, maar je kunt niet overal kijk op hebben. Waarom is het werk van Ans Markus dan toch zo populair? Ik denk, gewoon omdat het figuratief is. Ondanks al die doeken blijft er toch in de eerste plaats iets te zien dat je kunt herkennen.

De rondgang door al die ateliers zette mij ook weer aan het denken over mijn eigen creatieve werk. Mijn baan als leraar geeft me behoorlijk wat ruimte voor andere zaken die ik van belang vind, maar componeren en arrangeren moet nog steeds in bonustijd. Ideeën zat, maar de kracht en de tijd om iets echt te voltooien is er alsmaar niet; ik wil ook zo graag eens een meesterwerk maken :-). Ik had zo'n fantastisch idee voor een zeer melodisch werk, maar zat hopeloos vast na de eerste zestien maten. Uiteindelijk heb ik het gisteren - na lange strijd - voltooid, onder andere geïnspireerd door een interview dat ik las in Volkskrant magazine met Louis Andriessen. Het hele verhaal achter mijn opus 12 en de muziek zelf is na te lezen op mijn Computer Music Blog. Al met al toch weer een productief weekje.

Amadeus

Het is momenteel examentijd op school en dat betekent voor mij: Amadeus kijken. Mijn muzieklokaal ligt pal boven de gymzaal waar de examenkandidaten zitten te zwoegen en het gevolg is dat ik h-e-l-e-m-a-a-l geen muziek mag maken. En zeker geen piano-spel - dat klinkt door de contactoverdracht altijd door, al speel je nog zo zachtjes.

Nadat jaren geleden menigmaal klagende collega's die in de examenzaal zaten te surveilleren tijdens mijn les moesten komen storen om te zeggen dat het pianospel beneden te horen was en de kandidaten er last van hadden, heb ik bij toeval ontdekt dat de film over de laatste tien jaar uit Mozart's leven een zeldzame combinatie van Leerzaam en Leuk is en precies de benodigde tijd duurt - en mij vrijmaakt van het gevoel de leerlingen van de straat te houden zonder iets muzikaal-zinnigs met ze te kunnen doen. Op enkele momenten in de film geef ik aanvullende uitleg en verder neemt de film mijn lessen over. En beter dan ik het zelf zou kunnen - na de film weten de leerlingen wat een opera is, een recitatief, een requiem, een ostinato, een arpeggio, een unisono, dat mensen in die tijd pruiken droegen en - dankzij de mooiste en meest leerzame scene, de scene waarin Salieri aan Mozart's sterfbed het "Recordare" uit het requiem noteert - uit welke muzikale lagen een compositie bestaat. Een dergelijke muzikale analyse in een "gewone" les behandelen is anno-nu met al die stuiterende pubers een frustrerende aangelegenheid.

Just a spoonful of sugar helps the medicine go down. In a most delightful way
- Mary Poppins

Ook voor mij persoonlijk hoort "Amadeus" tot mijn absolute favorieten, naast "The Truman Show" en "The Matrix" (deel1), maar deze laatste twee films heb ik lang niet zo vaak gezien als Amadeus, die ik inmiddels wel honderd keer gezien moet hebben. Jarenlang ben ik nog kleine nieuwe dingetjes in de film blijven ontdekken. Ook inspireerde de film mij ieder jaar opnieuw om mij wat intensiever met Mozart bezig te houden en wat boeken over zijn leven te lezen. Inmiddels weet ik het wel en doe tijdens het kijken ook wel eens andere dingen die moeten gebeuren: een leraar heeft altijd wat te doen.
Ik heb ook Peter Shaffer's toneelstuk "Amadeus" uit 1974 gezien, waar de film op gebaseerd is, met Jeroen Krabbé, Marc-Marie Huijbrechts en Tjitske Reidinga. En behalve een ouderwetse videoband van een TV-uitzending (vol fouten in de vertaling van muziektermen) heb ik natuurlijk ook een DVD met de bioscoopversie én een dubbel-DVD van de "Director's-cut". Hierin zijn een aantal scenes te zien die het in de bioscoopversie niet gehaald hebben - de film was zo al lang genoeg. Mijn idee is dat die scenes er terecht uitgehaald zijn - ze maken de film niet echt beter. De DVD met "The Making of" is natuurlijk ook erg de moeite waard.
Het beste van de film is natuurlijk Mozart's muziek. Welke film heeft er nou zo'n topsoundtrack, gemaakt door zo'n topcomponist? Een aantal jaren geleden - toen het Kruidvat Mozart's complete werk op CD begon uit te te brengen - ontdekte ik dat als ik de dag begon met één van Mozart's twinkelende piano-sonates op de achtergrond, mijn humeur de hele dag niet meer stuk kon. Tijdens de examenweken mag ik twee weken lang de hele dag in de baas zijn tijd Mozart's hemelse muziek horen. Dat is een weldaad voor de ziel, een streling voor het oor waar je nooit genoeg van krijgt, een energy-booster, een drug, een therapie - puur hedonisme dus. Twee weken lang voel ik mij een beter mens en een verdomd goeie leraar.

Doortrappen

Het is een oude traditie op Hemelvaartsdag te dauwtrappen, maar dat is vanwege het matineuze karakter niet zo aan mij besteed. Wel besloten Marit en ik als fietser eens een grensje te verleggen. Verder dan tot Leiden hadden we nog niet gepresteerd, dus we dachten dat Gouda wel een mooi doel zou zijn. En dat was het. Reeds om 10.30 zaten we lichtbepakt en vol goede moed op de fiets. We hadden besloten het over twee dagen uit te smeren; Gouda is een te mooie plaats om met "Flag and Footprint" af te doen; je moet er ook even rondgekeken hebben. Aangezien wij zo zorgzaam waren geweest al onze kinderen onder te brengen op plaatsen waar ze gelukkiger zijn dan met ons op de fiets, stonden we onszelf toe een B&B te regelen. Normaal boeken we dat bij Erfgoedlogies, maar dit keer deed de locatie er minder toe. Dus B&B Gouda gegoogled. Alles was al vol, behalve "De Muzen". We hadden het niet beter kunnen treffen: op "Alle Tijd" in Nijmegen na de mooiste B&B ooit.

Een mooi historisch pandje, smaakvol in volle glorie hersteld en een fraai ingerichte logeerkamer, een heerlijke tuin.

Via de online Fietsrouteplanner lieten we een fraaie landelijke fietsroute uitstippelen - nou dat hebben we geweten. We hadden het eerste stuk beter rechtstreeks naar de aanvang van route LF4 kunnen fietsen, maar nee, wij moesten ons weer aan de regeltjes houden. Eerst heel Den Haag door naar het door de routeplannerautomaat opgegeven startpunt, daarna nog wat spoorzoeken omdat op dit moment heel Nederland openligt en dus ook Den Haag op uitgerekend die plekken waar de bordjes waarschijnlijk staan om er vervolgens achter te komen dat we ons een uur hadden kunnen besparen. Goed, je bent vrij en wie let er op wat tijdverlies.
De route was schitterend en het weer zat niet tegen, maar langs dat hele traject was geen koffiekraampje te vinden. Dat gaat je na verloop van tijd toch wel opbreken, maar als de nood het hoogst is, is redding nabij. Ergens in een dorpje waarvan ik de naam nu al verdrongen heb was het Polderdag, bij alle boerderijen was wel iets te doen. En zo hoorden wij ergens een kapel spelen met een enthousiasme waarvoor je je kritische muzikantenoor graag even afsluit. Belangrijker nog: er stond daar gratis koffie. En een doos drop. We hebben dus even naar de drumband geluisterd onder het genot van een kopje koffie en een handje drop!

Nimmer dralend gingen wij verder en waren zo brutaal de Reeuwijkse Plassenroute aan het eind over te slaan, maar vanaf Bodegraven gelijk de kortste weg naar Gouda te nemen.
's Avonds eten in weer zo'n voortreffelijk restaurant, restaurant Lavendel. Marit en ik vroegen ons af of we ooit gestraft zullen worden voor dat Hedonisme. We waren het er over eens dat we het vandaag, na zo'n lange fietstocht wel verdiend hadden :-)
De volgende dag hadden we nog wat tijd om door Gouda te lopen. Er was keramiekmarkt en natuurlijk liepen we daar tegen wat gekeramiekte uiltjes aan. Het werd uiteindelijk deze:

En we hebben ons nog even gek staan maken met huizen kijken: Gouda is best een leuke stad om te wonen.

Terug langs een andere weg. We wilden op tijd thuis zijn, want 's avonds moest er weer gewerkt worden. Dus kozen we voor de korste route tussen A en B. Maar Nederland ligt overal open, dus we gingen van A naar Beter via de O van Onzeker en de Z van Zoekhetzelfmaaruit De bordjes die ons moesten omleiden brachten ons zowat naar Moordrecht, niet echt de plaats waar je naar toe wilt als je onderweg bent naar Den Haag en voor het donker thuis wilt zijn. Op grond van kaart en intuïtie werd het een spannende maar mooie tocht langs de Rottemeren en via Delft: langer dan gehoopt, maar fraaier dan verwacht.

Without a doubt...

this has been the, most varied, exciting, "thrilling" week in my entire life.

Om Piers Morgan in de uitzending van 11 april 2009 van Britain's Got Talent na het optreden van Susan Boyle te parafraseren.

Een week later werd de show geparafraseerd door Paul de Leeuw: meesterlijk!

(Het fragment waar het om gaat zit op ca 36')

Im Freien

Doet mij denken aan Mendelssohn's "Sechs Lieder im Freien zu singen". Je was vrij en trok de natuur in met je vrienden en zong daar liederen. En niet zo maar wat kampvuurwerk, maar Duitse Poëzie met muziek van Mendelssohn of Schubert. Ja, zo ging dat toen.
In deze tijd ben ik ook veel vrij - met al die overblijfselen uit Christelijke tijden zijn er nog aardig wat verplichte vrije dagen. Christelijk ben ik al lang niet meer - maar de bijbehorende vrije tijd is altijd welkom. Dus gun ik iedereen zijn geloof. :-)
Er is overigens een tijd geweest dat Pasen voor mij overwerk betekende - mijn tijd als kerkkoor dirigent-organist.

Goede Vrijdag betekende zelfs dubbeldienst, 's middags kerk, 's avonds kerk en aansluitend repetitie voor paasnacht en paasdag. Altijd met plezier gedaan, maar nu kan ik me dat toch niet meer voorstellen: tijdens zo'n mooi paasweekend zelf kunnen bepalen hoe je het invult is toch ook wel erg lekker.

Dolce far niente? Mooi niet: de kern van vrij zijn is voor mij: eindelijk doen waar je anders niet aan toekomt. Bijvoorbeeld eens een dagje naar buiten. Dus klommen Marit en ik vrijdag op de fiets om eens een flinke duinenroute te rijden.

Mendelssohn bleef thuis. Fototoestelletje mee. Tot in Leiden gefietst en daar natuurlijk een klein offer aan Bacchus gebracht in "Het Haagsche Schouw". Er natuurlijk ook wat bij gegeten, anders voel je het zo in je benen...

Pasen zelf: eitjes verstoppen - de kinderen zijn daar eigenlijk te groot voor, maar ik vind het zo leuk, dus vooruit, ze doen wel mee. Paasontbijtje en alle vrouwen thuis.

Naar buiten dus: even de benen strekken in het Zuiderpark -daar woon ik al zo'n 17 jaar tegenover, maar heb toch weer wat paden begaan die ik nog nooit belopen heb. Ook - eindelijk - het beeld "Orpheus in de Dessa" van Lidy Buma-van Mourik Broekman gefotografeerd.

Ik heb wat met dat beeld. Ja, zou eigenlijk zelf wel weer willen gaan blokfluitspelen - ik was er ooit erg goed in. Maar dat is wellicht voor als ik met pensioen ben :-(
Ben voorlopig in de weer met mijn gitaar, die ik onlangs herontdekt heb. Marit had mij zelfs nog nooit gitaar horen spelen - ik speel eigenlijk alleen op school en vraag mij dan al lesgevend altijd af waarom ik het niet wat vaker doe - dus toen ik lekker bezig was kwam ze gelijk met de cam aan.

Erg confronterend: het is een zooi In mijn kleine studiootje - ik weet het. Op de lessenaar Jason Mraz' "Lucky", waar ik deze week mijn leerlingen in verzopen heb. Op de electrische piano staat Verdi's "Otello", waarmee ik mijn operakoor het "Fuoco di Gioia" na aan de schenen leg. Op de computer mijn laatste compositie: Albert Lortzing kijkt vanaf de muur met welgevallen op mij neer. Boeken en een Maanglobe: - overal om mij heen sporen van nog niet gerealiseerde plannen en ambities.
Films hebben we natuurlijk ook bekeken. We dachten dat het voor de kids leuk zou zijn "Pan's Labyrinth" te huren. Ooit in de bios erg van genoten. We waren alleen vergeten dat er behalve al het moois ook nogal wat geweld in de film zat. De meisjes zaten te gruwelen op de bank - FAUTJE - dus halverwege afgezet en terug naar Videoland, ingeruild voor "Oorlogswinter". Heel andere koek. Ik kende noch boek, noch film en voor de kinderen was het ook een stuk leuker. Zelf in de bios de film "The Reader" gezien, niet slecht voor een Hollywood-movie, maar verder ook niet heel veel diepgang. Kate W. was wel goed, maar er zitten toch wat weinig logische ontwikkelingen in de film in.
En tenslotte nog naar het afscheidsconcert van Simply Red in Heineken Music Hall. Weer viel mij op: de ouwe knarren in de pop doen het toch nog hartstikke goed. Die Mick Hucknall: anderhalf uur lang onvermoeibaar hoog zingen zonder één valse noot. Wat een verschil met het zielige voorprogramma van Selah Sue aka Sanne Putseys. Toegegeven: het is moedig om met alleen een gitaar voor zo'n zaal te durven staan, maar het waren krap vier liedjes die allen min of meer hetzelfde klonken.
Bij al dat buitenspelen zou je haast vergeten dat ik ook een digitaal leven heb. Ik kreeg een leuke reactie op mijn laatste werkstuk dat ik met Renoise heb gemaakt. Een hoop abstracte herrie, maar vooruit. Het gaf me inspiratie om mijn Computer MusicBlog weer eens een face-lift te geven. Viel niet mee, want grafisch ben ik geen hoogvlieger. Met een beetje gejat (de template) en een beetje van mezelf (de achtergrond) lijkt het heel wat.
Tevens een twitterwidget geinstalleerd op twee van mijn Wordpressblogs, want heb mij ook andermaal op het microbloggen gestort. Dit nav een artikel over Twitter in de Volkskrant. Ik heb al een tijdje Twitter, maar doe er eigenlijk nog niet zoveel mee - al zat er al een hele tijd een twitterwidget op deze website (links). Het schijnt echt geweldig te zijn, alleen heb ik het nog niet echt ontdekt. Da's dus niet zoals het hoort: er moet meer getweet worden! De beste manier om dingen te leren is dingen te doen, dus straks tweet ik het uploaden van deze nieuwe post gelijk door zodat mijn 15 followers weten dat er weer een ego-document gepost is.

Syndicate content