George Overmeire's blog

Passie voor leven.

In den beginne schreef ik een blog-post met als titel "Zweven is leven".

Den uil is mijn favoriete dier. Het symbool van de wijsheid, maar ook het vleugje mystiek in zijn kop. En dan zie ik hier (een scan uit het tijdschrift "Buitenleven") zo'n fraai dier - wat zou ik graag een echte hebben en houden, maar ik weet dat ik het dier tekort zal doen - in vrije vlucht. Het deed mij denken aan het gedenkwaardige citaat van Jan Wolkers

- een respons op de kritiek van Maarten 't Hart op zijn roman "De Kus"":

'Het is niet de gewoonte des arends zich met het ranzig rancuneus gekakel der hoenders bezig te houden als hij in een machtige glijvlucht het luchtruim doorklieft en vanuit de walm van kippenvoer en mest door het bijziend pluimvee met afgunst wordt nagestaard. Maar als een door de machtige ruis der wieken van de leg geraakt ziekelijk kapoentje zich verstout om zich op het ballonnetje der valse beweringen en onvolledige citaten hemelwaarts te verheffen, is die koning van de stratosfeer het aan de zwaan en zwaluw verplicht dit met kussenvulling bedekt week diepvriesvlees met een houw van zijn geduchte snavel naar de legbatterij te doen terugtuimelen.

Zonder mij te bekommeren om het tranendal waarin wij volgens sommige kleindenkers leven, heb ik de laatste tien dagen van bijna iedere dag weer een feestje kunnen maken. Te beginnen woensdag 1 april: met mijn 4 H/V klas naar een orkestrepetitie van het Residentie-orkest dat olv Jos Vermunt Bach's Mattheus Passie repeteerde.

Het was natuurlijk werk, maar wat zou dat? Dank zij het Residentie Bachkoor mochten we bij een repetitie zitten; aanschouwelijk onderwijs noemden ze dat vroeger. Zelf ben ik nog meer geïnteresseerd dan mijn leerlingen, hoewel ze absoluut geïnteresseerder waren dan ze er hier uitzien :-)
Donderdag was een "gewone" dag, maar vrijdag was het toneel: we gingen naar De Rijzenspelers, die Ayckbourn's "Bedkwartet" speelden. Evert van Putten speelde erin mee, maar als het alleen om hem zou gaan waren we niet zulke trouwe fans: Marit en ik vinden de voorstellingen in het algemeen echt leuk.
De dag erop weer tijd voor vrienden: Anneke en Renée kwamen eten. Dat betekende een groot deel van de dag in de keuken om onze liefde voor lekker koken (en eten) te kunnen botvieren. Het eten was goed en het gezelschap gezellig.
Zondag: werken! Werken? Nou ja, een concert geven met Operakoor Maasstad in "De Kristal" in Nesselande. Het programma loog er niet om: een uur lang Opera-highlights, maar het koor hield zich kranig en zong zuiver en dynamisch. Een zalfje voor mijn oren.
Maandag: ons buurjongetje Miro de Mooi werd twee. Dat moest gevierd: Miro is niet alleen de zoon van Herman en Francia. Hij is min of meer ons pleegkind. We hebben hem graag hier: je geeft hem en mobiele telefoon in zijn handen en je hebt geen kind meer aan hem.

Hier zit hij vlak voor het gedenkwaardige moment van het uitblazen der kaarsjes. Dat gaat-ie straks in één keer presteren.
Dinsdag: klein minpuntje, vergaderen op school. Het enige aspect aan mijn werk waar ik niet zo blij mee ben. Maar vooruit, de avond was er ook nog voor wat creativiteit aan de computer; arrangeren dus. Woensdag: presentatie bij Rabarber: Roosmarijn trad op; haar groep had een erg leuke sketch rond "Superhelden". Helemaal mijn ding en goed gespeeld. Roosmarijn zelf is goed - dat wisten we al - maar de rest van haar groep kon er ook wat van. Kortom, weer een welbestede avond.
Donderdag: een kort dagje op school, want paasviering. En 's avonds: tijd voor creativiteit: met mijn laptop op de bank en mijn muze naast mij mijn Renoise-oefening afgemaakt. Renoise is een muziekprogramma, een zgn "Tracker". Ik ben al een tijdje bezig muziek te leren maken met een dergelijk programma: het is een heel andere manier van over muziek denken dan ik gewend ben; er komt ook heel andere muziek uit dan ik doorgaans maak. Op mijn Computer MusicBlog heb ik er hier en hier al over geschreven, maar dat waren voorbereidende oefeningen. Nu heb ik mijn eerste stuk voltooid, toepasselijk "Just Some Noise" genoemd.
De avond afgerond met een aflevering van mijn favoriete Soapje: ATWT. De wereld draait door, en als het aan mij ligt zo soepel mogelijk.

Jack-of-all-Trades

Deze karikatuur van mijzelf, gemaakt door Huub van Heeswijk, kreeg ik in 2003 bij mijn afscheid als dirigent van Vox Rosa. Hij heeft een mooi plaatsje in mijn huis, want het is wel zo'n beetje als ik ben. Pianospelend, dirigerend, componerend, computerend, een boekenkast. Albert Lortzing, op de piano (bovenop de verzamelde werken van andere Grote Namen in de Muziek), Goethe open op de grond (voor de piano), de sterren (eigenlijk planeten), de vrieskist als achterdeurtje (een rationele hoop op meer leven) en rechts het opgeruimde keukenkastje - een metafoor die ik graag gebruik.

Dat alles tegelijkertijd en in de juiste verhouding.

Teveel interesses, te weinig tijd - daar heb ik al vaak over gezeurd. Het is eigenlijk mijn enige probleem, en de oplossing - om niet helemaal aan de willekeur van mijn multidimensionale persoonlijkheid ten onder te gaan - is om steeds één dimensie wat voorrang te geven en de anderen tijdelijk in winterslaap te brengen. Schaken, Goethe en de Duitse romantici staan momenteel op sterk water, evenals pianospelen en Beethoven, wat op dit moment weer wat ruimte overlaat voor gitaarspelen en Puccini, terwijl Robert Musil tijdelijk ingewisseld is voor Neal Stephenson. Mijn fraaie Albert Lortzingwebsite heeft nogal wat achterstallig onderhoud, maar dat is omdat ik mij beraad op een complete make-over.

De laatste twee weken was de computer-musicus in mij aan top: wat heb ik zitten componeren. Zeker drie stukken zijn er gelanceerd, "Passacaglia", de laatste, heeft me zelfs maar een paar uur werk gekost - is hoop ik niet te horen. Behalve Stephenson's "Baroque Cycle" lees ik Dr.K's "Hackers' Handbook 3.0" en Hutchings "The Baroque Concerto" over het Concerto Grosso van Corelli en tijdgenoten. Barok? Ja, waarom niet. Had ik al gezegd dat ik een alles-eter ben?

Lekker bezig!!

Dit weekend moest alles een kort winterslaapje doen: de belastingopgave moest de deur uit. Als libertariër heb ik diep in mijn hart natuurlijk bezwaar tegen belasting betalen, maar ook mijn Objectivisme website staat al een tijdje in de wacht. Moet ik gaan zeuren over de kredietcrisis? Over de paus die wel of niet afstand neemt van de uitspraken van bisschop Williamson en preekt tegen condooms? Sorry, daar is mijn tijd te kostbaar voor. Ik zie het Leven liever als een monopoly-spel, dat je weliswaar volgens de regels maar verder zo slim mogelijk moet spelen. Hier is een website van iemand die er min of meer net zo over denkt als ik. Het leven is tijdelijk - vooralsnog - en te spannend om te kniezen.

So much Life to hack, so little time to hack it

Nimmer dralend ploegen wij voort.
Juist, ehh...de belasting dus: drievoudig opgeven - BTW en inkomsten van mijzelf en mijn "fiscale partner" - de fiscus weet het zo mooi te zeggen. Ik was dus een weekendje van de straat, maar de klus is geklaard: ik heb weer als een trouwe burger de zeggenschap over mijn zelfverdiende geld in handen van de overheid gelegd.

En waar doen we het voor?

The Game of Life! Om met zo weinig mogelijk obstakels zoveel mogelijk (helaas nooit genoeg) te kunnen doen wat je eigenlijk wilt doen met je leven - "celebrating life": In mijn geval (om zomaar wat zaken te noemen): liefhebben (het leven in het algemeen, mijn fiscale partner in het bijzonder), koken, (uit) eten, een goed glas wijn, erop uit trekken, thuiszitten, een mooie film zien, een goed boek lezen, studeren, werken, muziek maken, muziek schrijven, muziek luisteren, muziek spelen. Spelen.

Play - a way of learning, Play - to be actively engaged, Play - to perform .- Annabeth Robinson op haar weblog over Second Life.

(Afb: Nick Forster)

Veni, vidi, vici!

Ja, dat had ik ook niet verwacht! Je loopt een hele dag rond op dat korenfestival in Almelo en hoort heel wat koren voorbij komen. Niet allemaal even goed, da's waar, maar er zaten toch een paar heel goede koren bij. Ik was daar als invaller-dirigent van Kwasi Kloos, een prima koor. Maar ja, daar had ik er dus die dag nog wel een paar van gehoord. Hoor ik bij de prijsuitreiking dat we in de categorie "grote koren" (16 - 25 leden) de 1e prijs hebben. Een groot deel van het koor was al naar huis, maar toch met de trofee in de hand nog maar "Onbewoonbaar verklaard" zingen met de mensen die over waren gebleven.

Foto: Gele Raaf
Toch leuk als je dat als invaller met slechts twee repetities overkomt - ik zou dan ook niet durven roepen dat het helemaal alleen míjn verdienste is geweest. Je zou het een gespreid bedje kunnen noemen. Maar trots ben ik natuurlijk wél. :-)

Kunstweek

Veel kunst deze week. En dat is een goede zaak, want kunst geeft ons een glimp van de meerwaarde van het leven.
Eerst het Open Podium op school. Ik was er dit jaar goed bij betrokken, dus had nogal wat te doen. Dat betekende ook veel repeteren: een piano quatre-mains van Debussy met de ene leerling, "I Would Stay" van Krezip met de andere leerling, coachen van twee leerlingen die een fluit-piano duet van Fauré speelden, "Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder" met een grote groep collega's en, het belangrijkste, "mijn" CKV-Koor, bestaande uit leerlingen van 4 en 5 HAVO/VWO . Dit jaar zongen ze erg goed, en dat leverde me natuurlijk veel kudo's op van collega's en ouders.

De volgende dag: toneel. "Waarom vloog je van ons heen in je Jetplane?" van toneelgezelschap "Twee Hondjes". Een schitterende parodie op John Denver. Vooral veel gelachen.
Zaterdag was het heel hard werken: mijn arrangeerbedrijfje loopt zo goed dat ik er steeds meer tijd in moet stoppen. Had ik eerst alleen de woensdagavond vrijgemaakt, sinds ruim een jaar is ook de dinsdagavond geheel in het teken van de notenschrijverij. Maar op dit moment heb ik zoveel opdrachten in de wacht staan, dat er een inhaalslag gemaakt moest worden, dus ben ik zaterdag nauwelijks achter mijn computer vandaan geweest. De drie koren die nu nog in de wacht staan aangeschreven dat het nogal wat later gaat worden. Twee koren reageerden sportief en zeiden "okay, doe maar rustig aan", maar één koor is boos. Terecht, natuurlijk, maar ja, er gaan nu eenmaal maar 24 uur in een etmaal en ik maak graag iets moois, of althans iets dat *ik* mooi vind.
Tevreden klanten zijn er ook; zo had ik voor Kwasi Kloos uit Den haag een arrangement van een nummer van Herman Finkers geschreven. Dit voor deelname aan een koorfestival in Almelo. Nu hun dirigent door ziekte uitgeschakeld is hebben ze mij gevraagd voor het koorfestival in te vallen, zodat ik mijn eigen arrangement ten gehore kan brengen. Daar dus de hele zondagmiddag mee gerepeteerd. En 's avonds thuis weer nootjes krabbelen.
Tussendoor moest ik ook een uitlaatklep vinden voor mijn inspiratie om zelf muziek te componeren. Het mag geen naam hebben wat ik op dat gebied presteer en ik word er dan ook niet voor betaald, maar ik was al zo lang niet aan mijn "Computer Music" toegekomen. Dus rondde ik eerder deze week "Gandalf" af, niet het allersterkste wat ik ooit gemaakt heb, beetje new-agerig en gisteren "Opus 9 - exceptional synths", waar ik wel blij mee ben, hoewel ik het melodietje ook wat veel recht op en neer vind.
Lezen: "The Hitchhikers Guide to the Galaxy" uitgekregen. Hoofdzakelijk in bed gelezen. Slaap je wel goed, jongen? Wat een leuk boek! Al jaren op de plank staan, maar nooit eerder aan toegekomen.
En nu, eindelijk, de moed gevonden te beginnen aan Neal Stephenson's magnum opus "Baroque Cycle", deel één: Quicksilver heb ik een paar weken geleden bij de American Bookshop in Amsterdam gekocht; ik vond dat ik wel weer eens een beetje aardig voor mezelf mocht zijn. Drie dikke delen van zo'n 1.000 pagina's ieder, ben benieuwd hoe lang ik erover ga doen - over "Cryptonomicon" heb ik twee jaar gedaan.
Nog meer kunst? Maandag weer opera gedirigeerd bij mijn vaste standplaats Operakoor Maasstad en dinsdag - gisteren - naar de show "Wie dan allemaal" van Plien en Bianca in de Rijswijkse Schouwburg. Recensie volgt - ooit - op mijn artblog, maar de korte versie is: ze kunnen absoluut wat, die twee, maar de teksten vielen een beetje tegen, vooral te platte grappen.
Vanavond maar even niet arrangeren: ik ga naar 10CC.

Herbeleven

Wat is het toch dat je alles wat leuk was graag nog eens over zou willen doen? Zo was het ook met onze trouwdag. Toegegeven: dat hebben we vorig jaar een beetje sneaky gedaan - alleen met vier getuigen en hun aanhang in het allerkleinste trouwzaaltje van Nederland: een theekoepeltje in Loenen a/d Vecht. Totaal acht man, de ambtenaar zelf kon er nog net bij. Dat geeft zo'n dag wel een heel bijzonder tintje; je staat in ieder geval niet als toeschouwer bij je eigen feest.

We spraken af dat we het ieder jaar rond die tijd nog eens zouden herbeleven. Afgelopen weekend was het een jaar geleden dus werden De Heeren van Cronenburgh en restaurant Het Stoute Soldaatje andermaal gereserveerd. In de Heeren verzamelden wij vorig jaar voor we naar de plaats van handeling gingen; kopje koffie vooraf. Nu zouden we daar borrelen. Ondanks duidelijke afspraken met De Heeren was de gereserveerde tafel echter niet gereserveerd, de tent was vol en dus moest er geïmproviseerd. Kan gebeuren, en ik moet zeggen: het personeel deed erg haar best om nog een tafel te regelen waar we konden zitten. Het ongemakkelijke gevoel dat je altijd hebt als je je teveel voelt omdat afspraken niet nagekomen worden werd gelukkig geheel gecompenseerd door ook wat drankjes op de rekening te zetten die we niet genuttigd hadden, In zo'n donkerbruine kroeg zie je dat niet dus je betaalt en ziet later thuis dat je twee keer voor het lapje bent gehouden. Who cares, je bent maar klant.

Het Stoute Soldaatje is een in Nieuwersluis en omstreken gerenommeerd restaurant. Vorig jaar door onze trouwambtenaar aanbevolen en het beviel goed, niet in het minst door de centraal geplaatste mooie houten tafel waar we ons diner aan mochten nuttigen. We wilden dat dit jaar nog eens overdoen en vooral graag weer aan die tafel zitten. Aangezien het zaterdag was leek bijtijds reserveren mij niet overbodig. Nou, dat was het dus wel, want ondanks ferme afspraken, keiharde toezeggingen en op de dag zelf nog even bellen om de afspraak te bevestigen ("Meneer, geen zorgen, die tafel is de hele avond voor u gereserveerd") bleek bij aankomst dat onze naam niet op de lijst stond en De Tafel bezet was door een ander gezelschap. @#%$&^*@#!! Natuurlijk overwoog ik heel even de boel kort en klein te slaan, maar ik begreep dat dan de hele avond verpest zou zijn, dus koos voor Praten Als Brugman. Dat hielp: de tafel zou als-ie vrijkwam gelijk voor ons worden gedekt, of we maar even zolang een drankje aan de bar wilden nuttigen. Gelukkig was dat drankje voor onze eigen rekening; ik zou me echt schuldig hebben gevoeld tegenover de gerant.als hij zich verplicht zou hebben gevoeld ons dat drankje aan te bieden om ons een beetje te vriend te houden. Het gaat toch al zo slecht met de horeca en de klant is, ehhh, maar een klant.

Nou ja, niet iedereen is zo'n muggenzifter als ik. Vrouw en Vrienden wisten er gelukkig weer een vrolijke boel van te maken, dus het was uiteindelijk toch een genoeglijk herbeleven.

Vergelijk de foto's: links een jaar geleden, rechts: dit jaar.

Volgend jaar weer? Why not?

Tempus Fugit

Ofwel: Time Flies. When you're having fun. En dat heb ik. Nu heb ik net "The Puppet Masters" van Robert Heinlein uitgelezen en daarin komt een drug voor die Tempus Fugit heet. Het geeft de gebruiker een subjectief tien keer langere tijdsbeleving terwijl de aarde objectief even snel om haar as blijft draaien. Voor een week plezier in de tijd van 24 uur - Hedonism to the Max. Als iets te mooi is om waar te zijn is het meestal niet waar: die pillen bestaan niet. En dat is maar goed ook; ik zou er zeker verslaafd aan raken.
De laatste bijdrage aan dit blog is alweer meer dan een maand geleden.
Wat er sindsdien allemaal niet gebeurd is: vijf films gezien, drie boeken uitgelezen, een fraai concert bijgewoond, een voorstelling van Purper bijgewoond in de Rijswijkse Schouwburg. zelf een concert gegeven met mijn operakoor, diverse etentjes met vrouw en vrienden, een lang weekend weg naar een voortreffelijk B&B in Broek in Waterland, de woonkamer weer eens opgefrist met een verfje en, o ja, heel heel hard gewerkt. De bescheidenheid gebiedt mij hier niets over te vertellen: it feels good to be good!
Maar dan ben ik ook nog zo'n freak die alles wat ik beleef wil administreren en archiveren, om het op ieder moment te kunnen recapituleren. Beleven en herbeleven. En dan heb je het zwaar. Na ampel overleg met de dwingeland in mijzelf heb ik dan ook besloten de afgelopen vijf weken in dit korte stukje samen te vatten en de geurige en kleurige details toe te vertrouwen aan mijn geheugen - het moet maar voor een keer. Zoals Robert Musil in "Der Mann ohne Eigenschaften" zegt:

de loop van de tijd is een stroom die zijn oevers met zich meevoert.

Moodchart.

Erger dan moeten werken is....niet mogen werken! Ik heb een baan, dus ik mag niet klagen. Dat doe ik dan ook niet, maar 2009 is wel erg druk begonnen. Zodra de Plichten de kostbare tijd van mijn Plannen gaan opeten - per default heb ik toch al meer Plannen dan in die 24 uur per etmaal gaan - moet ik gaan oppassen! Plannen zijn Plichten tegenover mijzelf.

Gelukkig heb ik een baan waarin ik voor 95% betaald mijn hobby sta uit te oefenen: als muziekleraar mag ik de hele dag piano en gitaar spelen en te gekke muziek draaien. Mijn leerlingen houden me vaak ook nog op de hoogte van allerlei inspirerende zaken. Zo ben ik dankzij een leerling een fantastisch quatre-mains Menuet van Debussy aan het instuderen voor het open podium volgende maand, studeer weer gitaar (Blackbird van Paul McCartney, waarvan ik al spelend steeds weer geniet van een symmetrisch opschuivende vingerzetting met de schoonheid van een partij schaak) en vond door tips van leerlingen allerlei leuks op YouTube: Weird Al' Yankovic's "White & Nerdy" en Mama Appelsap. Humor: de olie die de dagelijkse tredmolen wat soepeler laat draaien. :-)

You don't stop laughing because you're growing old, you grow old because you stopped laughing!

Ondertussen gaat mijn "Koormuziek op Maat"-bedrijf Giorgio Productions - ooit begonnen als een grap - ook steeds beter draaien en lopen de arrangeeropdrachten als een tsunami mijn mailbox binnen. Aanvankelijk had ik één avond per week gereserveerd om te arrangeren, maar inmiddels houd ik twee avonden blank in mijn agenda en ik doe ook nog wel eens iets tussendoor. En ook weer om betaald te doen wat ik hoe dan ook toch altijd al graag doe.
Dan is er nog het sociale gebeuren. Niet het socialweb 2.0, maar Real Social Life! Ouderwets gezellig. Zo hadden we twee weken geleden Heleen en Erik te eten. Een paar dagen later vierde ik mijn 22-jarig vaderschap bij mijn oudste dochter Marit en aansluitend vierde Francia haar 40ste verjaardag met een workshop Djembé-spelen bij Tougou'dougou in Naaldwijk. Ik was even bang dat we iets creatiefs (schilderen, vrij kleien oid) zouden gaan doen, dus ik was erg blij met een middagje muziek maken! Daarna copieus eten - Haagsch Hedonisme:

De dag daarop - zondag 18 januari - gingen wij het kerstcadeau dat wij aan de kinderen (en ook een beetje onszelf) hadden gegeven verzilveren: een bezoek aan Corpus.

Het was absoluut imponerend, maar - wellicht door de wat overspannen berichtgeving erover - toch eigenlijk ook ietwat "gewoon". En met al die opzichtig gesponsorde afdelingen had ik, leergierig als ik ben, niet altijd het gevoel objectief voorgelicht te worden.
En dan afgelopen weekend naar Martin en Gerda - tijd niet gezien - om weer eens bij te praten en te eten. Het leven is best uit te houden.:-)

Tussendoor werken - je moet wat :-)

Never a dull moment, en toch....gelijk Goethe, de ultieme levenskunstenaar, wil ik ook nog

Iedere dag: wat goede muziek horen, uit een goed boek lezen, een mooi schilderij zien en een paar redelijke woorden spreken

Nu was Goethe een levensgenieter van het type waarbij

"in der Beschränkung (...) sich erst der Meister (zeigt)",

maar ik wil dit alles en nog meer. Bovendien schijnt Goethe, bij al het moois dat hij heeft achtergelaten, niet zo aardig te zijn geweest. Dat kun je van mij niet zeggen :-)

Excellence is an attitude, not a talent

Kort en goed: het vereist enige discipline om zoveel mogelijk hobby in een zo kort mogelijke tijd te proppen en alles te doen wat je inspireert. Wat dat voor mij in de praktijk betekent is teveel om hier op te noemen. Het is ook teveel om in één dag allemaal te doen - of je zou aan alles tien minuten moeten besteden - het kwantiteit-kwaliteitdilemma. Vooral moeten je Plannen en Plichten in balans zijn.

Strebe nach Ruhe,
aber durch das Gleichgewicht,
nicht durch den Stillstand deiner Tätigkeit.
Friedrich von Schiller

Dus heb ik al mijn privé-ambities SMART geformuleerd:

"It's not enough to work hard
you also have to work smart".

De "M" is van "Measurable", de "T" van "Trackable", dus, hup, weer een web2.0 applicatie: Joe's Goals. Je moet even nadenken over de doelen die je wilt tracken en hoeveel punten je ze geeft (maw hoe belangrijk ze voor je zijn), maar dan is het ook in een handomdraai bij te houden. Ik hanteer een schaal van 1 tot 10 - ik blijf toch een leraar. Een "normale" dag haalt een 7. De rest spreekt voor zich: met een enkele 6 kan ik leven, een vijf kan gebeuren, maar hopelijk niet te vaak; een 8 maakt dat ik 's avonds voldaan mijn bed instap.


Hier zie je een screenshot van mijn "Moodchart" van gisteren: een "9". Een extreem goede dag. Bijna niet te overtreffen.
Bijna :-)

Een nieuw jaar.


Ja, hier sta ik dan, op nieuwjaarsmorgen, 00.05 uur het oude jaar eruit te knallen en het nieuwe jaar erin. Als kind mocht ik nooit vuurwerk van mijn ouders, dus sinds ik het zelf voor het zeggen heb, doe ik het toch! Ik koop altijd het goedkoopste pakketje vuurwerk en ben het meestal zat voor het op is, vandaar dat ik mijn kinderen snel geleerd heb hoe ze het ook veilig kunnen afsteken, dan kunnen ze me een handje helpen.

Je ziet Hester hier nog in het voorbereidende stadium van een sterretje, terwijl ik ondertussen met het betere werk klaar sta - kan niet wachten tot ik weer naar binnen mag om het schaakspelletje dat ik tegen Hester en Marit tegelijk aan het spelen was af te maken - ik stond namelijk op winst en dat gebeurt niet zo vaak.

Daardoor miste ik het mooie plaatje van Marit en Francia, gelukkig waren er meer fototoestellen in omloop.

Tijd voor reflectie op het oude jaar? Er waren, helaas, twee dipjes, maar daarover heb ik het maar niet - je weet nooit wie er meeleest. Bovendien: een goede generaal treurt niet om een verloren veldslag, het gaat om het winnen van de oorlog - hè wat een naar beeld. Maar: als ik dat beeld toch even aanhoud, was 2008 voor mij een geweldig jaar! En 2009? Goede voornemens? Maak ik nooit, je kunt iedere dag een nieuwe start maken als je dat wilt. Maar natuurlijk is er rond de jaarwisseling heel wat geblogd over goede voornemens. Niets van mijn gading: ik vind mezelf goed zoals ik ben - ik deug zei Paul de Leeuw ooit in Zomergasten (en Joost Zwagerman keek hem met die domineesblik aan alsof je dat niet van jezelf hoort te vinden) - en heb ondertussen een geheime agenda met puntjes die voor verbetering vatbaar zijn. Maar ik vond wel dit mooie plaatje bij "Becoming a better man in 2009".

Laat dat me maar inspireren.

As the World Turns

Ik denk er al heel lang over om eens een stukje te schrijven over deze soap. Onder andere omdat ik tot verbazing van mijzelf en mijn hele omgeving geen aflevering oversla. Al loop ik behoorlijk achter, maar daar zijn DVD recorders voor. En dat scheelt dan ook weer wat tijd omdat je de stomme reclames kunt skippen. Dat laatste is erg nodig, want een firewall tegen al die debiliserende bagger die je ziet langskomen kun je wel gebruiken.
Van nature kijk ik niet graag TV. Ik zit nu eenmaal liever met een goed boek op de bank of lekker achter mijn computer. Ik geef mij, zoals ik het op een door mij gelezen weblog eens las, niet graag over aan de

"deceptive habit of using television as convenient entertainment, rather than participating in life".

Maar ja, het begon met gezellig, na het werk, meekijken met mijn vrouw tijdens een kop koffie. Voor ik het wist hoorden Carly, Jack, Dusty, Barbara, Gwen, Will, Lucinda, Lily, Holden, Bob, Meg en wie nog meer tot mijn inner circle. Ik kan mij er echt op verheugen, vooral als het er een paar dagen niet van gekomen is door druk, druk, druk. Tijd is prioriteit, maar in het weekend worden de achterstallige afleveringen gauw bijgewerkt.

Mijn favoriete karakter is, natuurlijk, Lucinda, die het bij Ayn Rand ook goed zou doen. Maar ik heb ook wel iets met Dusty en Henry.
Mijn mooiste scene is de dood van Jennifer:

Ik zou niet graag door een buitenstaander zijn gezien toen ik deze scene voor het eerst zag. Hij staat op mijn USB-stick en ik bekijk hem stiekem nog wel eens.
Alleen.:-)
Na deze scene is de serie lange tijd niet meer geweest wat het was.

Iets wat ik ook erg mooi vind aan de serie is het taalgebruik. Vooral Craig - ik mis de oorspronkelijke acteur nog wel eens - krijgt vaak de mooiste zinnen te zeggen. Gisteren hoorde ik Henry tegen Katie zeggen:

"Denial is not a river in Egypt".

Vertaald als: je moet je kop niet in het zand steken. Je moet de zin even hardop zeggen om 'um te vatten - maar dan heb je ook wat. Candy for the Mind.
Nee, ATWT is niet zomaar een soap, het is geen "convenient entertainment". Er spelen gewoon goede acteurs in mee en hoewel er ook wel eens mindere verhaallijnen inzitten - of verhaallijnen die gewoon iets te lang uitgemolken worden - kan ik in het algemeen goed meeleven met wat er gebeurt. Na de cliffhanger discussieren Marit en ik over hoe het verder zal gaan en ik moet me echt bedwingen, omdat ik altijd ongeveer een weekje achterloop, om niet op de ATWT-hyves of de Nederlandse fanwebsite te kijken - dan is de spanning eraf. Alvast een klein stukje van de op DVD recorder gereedstaande volgende aflevering bekijken - wie wat bewaart die heeft wat - proberen we ook niet aan toe te geven. Het leven biedt toch meer dan ATWT, niet dan?
Op dit moment moet ik erg wennen aan de nieuwe leader - ik heb de oude voorlopig ook op mijn USB stickje gezet - kan ik hem af en toe nog eens beluisteren om langzaam af te kicken. Heeft iemand trouwens misschien de bladmuziek van de tune?
Ja, ATWT beheerst mijn leven. Tot op zekere hoogte, natuurlijk.:-)

Surprise-week

De week voor Sinterklaas is altijd druk. Surprises hè, niet mijn sterkste kant. Dat knutselen is niets voor mij, dus het was behoorlijk stressen om wat ik in mijn hoofd had ook uit mijn handen te laten komen.

En dan was het ook nog een week vol Cultuur. Eerst op dinsdag Marc-Marie Huijbregts in Leiden. Een leuke avond gehad, maar ik kon de tijd eigenlijk niet missen. Woensdag prutsen aan mijn surprise en donderdag "Dinner for One" in de Koninklijke Schouwburg. Met Marit en Herman en Francia. Weer geweldig en weer gezellig. Maar ja, bij thuiskomst moesten er nog de nodige plakbandjes aangebracht en gedichten bij elkaar gerijmd. Dat laatste is voor mij gelukkig niet zo'n probleem.

Syndicate content