tv

warning: Creating default object from empty value in /home1/kuehlebo/public_html/georgeovermeire/modules/taxonomy/taxonomy.pages.inc on line 33.

Zomergasten op het Witte Doek.

De laatste Zomergasten van dit seizoen heb ik gevolgd in Filmtheater "De Uitkijk". Als lid van de VPRO kon ik daar naartoe en aangezien ik ook een fanatiek zomergasten-kijker ben leek me dit een mooie manier om het seizoen af te sluiten. Ook al kende ik eerlijk gezegd de gast, David van Reybrouck, niet. Des te groter was de verrassing, want deze aflevering was het hoogtepunt van de toch al zeer goede reeks.
Dankzij de DVD-recorder konden we ook die afleveringen zien die we door vakantie anders hadden moeten missen. Aflevering 1: Freek de Jonge had ik absoluut niet willen missen. Goeie fragmenten en een boeiend gesprek. Al ben ik het niet altijd met Freek eens - moet kunnen - hij is natuurlijk wel een boeiende persoon.
Aflevering 2: Jim Taihuttu. Had ik nog nooit van gehoord, aardige kerel. Leverde me één leuk fragment op: "Flight of the Navigator" - gelijk gedownload. Verder had ik er niet zoveel mee; ik heb de aflevering half afgekeken en de rest staat nog op de recorder - wachtend om gedeletet te worden als we weer eens ruimtegebrek hebben, want ik denk dat afkijken er niet meer van gaat komen.
Aflevering drie: dieptepunt Saskia Noort. De nogal éénzijdige keuze van de fragmenten zou misschien nog goed gemaakt zijn geworden door fantastisch commentaar, maar dat deed ze niet, mogelijk ook omdat ze het gewoon niet kon. En Wilfried de Jong kreeg het er ook niet uit, al bleef hij dapper zijn vragen stellen. Die vragen werden wel steeds monotoner, want er was met Noort nog minder te beginnen dan met Wouter Bos vorig jaar. Gewoon niet zo'n interesante gast, maar soms moet er een knieval gedaan naar het grote publiek hè, het mag natuurlijk niet te elitair worden.
Aflevering vier: Reinbert de Leeuw. Natuurlijk ook éénzijdig in zijn keuze, maar binnen die eenzijdigheid waren het wel hele interessante fragmenten. En hij wist er wel enthousiast bij te vertellen. Zelf kende ik het verhaal al - 't is mijn vak hè -, maar toch bleef het boeiend. En complimenten voor Wilfried, die de af en toe in zijn enthousiasme verdwalende De Leeuw steeds weer terug wist te krijgen op de hoofdlijn. Al kreeg ik de indruk dat er tijdens de live-uitzending besloten werd een fragment over Charles Ives te laten sneuvelen ten gunste van John Cage.
Aflevering vijf: Ionica Smeets. Ook daar keek ik erg naar uit. Ik volgde haar Wiskundemeisjes-blog al vanaf het begin, toen het nog geen prijs gewonnen had. Het was toen helaas een stuk boeiender dan daarna, toen de bekendheid kwam en er op productiviteit gedraaid moest worden. En zeker toen er ook een Volkskrant-rubriek van gemaakt werd. Maar Ionica heeft natuurlijk het belangrijke vermogen moeilijke zaken eenvoudig uit te leggen - en dus te laten zien dat de kloof tussen het volk en de elite ook weer niet onoverbrugbaaris. Er waren naast leuke ook heel interessante fragmenten te zien, zoals het fragment van de twee wiskundigen bij De Wereld Draait Door, waaruit bleek dat Prem met zijn grote mond liever niet bij de elite thuis wil kunnen horen (en dat lijkt mij een zegen; waarom hebben ze hem ooit op TV terug laten komen?) en, voor mij een ontdekking: de film "La habitación de Fermat" (Fermat's Room). Nog niet gedownload, maar wel wat onderzoek gedaan naar de oplossingen van de problemen. Eerlijk gezegd had ik, sprekend over Fermat, stiekem gehoopt op een fragment uit de prachtige BBC documentaire "Andrew Wiles and the last theorem of Fermat", maar aan de andere kant: die kende ik al.
Met vijf afleveringen in één week zaten we lekker in de zomergasten-flow (de eerste drie bekeken we tussen vier en vijf in via de DVD-recorder vanwege de vakantie) toen we de advertentie lazen in de gids van zomergasten op het witte doek. Gelijk besteld, want we dachten dat het wel snel uitverkocht zou zijn. Mooi niet; de zaal was nog niet halfvol. Ik hoop dat de VPRO en Filmtheater De Uitkijk dit volgend jaar weer doen, want het is echt een heel andere dimensie van Zomergasten kijken dan thuis op die geweldige sofa van me.
Ten eerste is De Uitkijk nog een ouderwets mooie bioscoop met karakter. Niet al te groot en dat maakte, met het kopje koffie vooraf en de prosecco met hapjes die tijdens de uitzending werden rondgebracht, dat het huiselijk gevoel er ook was, met de voordelen van een groot scherm.
Van Reybrouck begon zijn avond met het een statement over het voordeel van films kijken in de bioscoop in plaats van thuis. Voor hem is het "gedeeld" kijken, met andere mensen belangrijk. Die motivatie deel ik niet: andere mensen weten zich zelden te gedragen in de bioscoop. Dat geldt zeker voor Pathé-publiek, maar zelfs in het Haagse Filmhuis wordt het publiek tijdens de voorstellingen steeds rumoeriger. Ik kijk graag films in de bioscoop omdat me dat echt het gevoel geeft voor een uur of twee in die andere wereld binnen te gaan; niet ondertussen de telefoon te moeten opnemen of opstaan voor dat kopje koffie of een glaasje, maar je helemaal overgeven aan de film.
Van Reybrouck had nog meer goede fragmenten en evenzoveel goede uitspraken. En, wat een verademing om iemand weer gewoon beschaafd Nederlands te horen spreken; daar zouden veel Nederlanders een voorbeeld aan moeten nemen. Mooiste uitspraak van Van Reybrouck vond ik "de drempel laag, de lat hoog". Met andere woorden: de kloof naar de elite is al overbrugd; u moet alleen wel even zelf die brug over lopen.
Wie wil dat niet?


Nou, daar zal je nog verbaasd van staan; niet alleen Prem is een van die medelanders die ik nog geen vijf minuten in mijn omgeving zou verdragen. Nu het nieuwe televisie-seizoen weer begonnen is, kreeg ik deze week via Humberto Tan's RTL Late Night alvast twee voorproefjes voor wat de TV-kijker het komende seizoen te wachten staat: allereerst zag ik woensdag Brigitte Kaandorp, die de Voice-over gaat verzorgen bij Thuis voor de Buis. Een soort Meta-TV-kijken, waarbij op zich al twijfelachtige (reeds uitgezonden!) programma's bekeken worden door mensen die, zo lijkt het wel, op hun foutheid zijn uitgezocht en daarbij commentaar op het programma mogen leveren zoals ze dat ook geacht worden te doen als er geen camera in de buurt is, waarop dan vervolgens Kaandorp haar cabareteske licht laat schijnen. En, na dit voorproefje, dat mij volkomen vertwijfeld achterliet over het niveau van de doorsnee Nederlander (de deelnemers, de potentiele kijkers en eigenlijk ook Brigitte Kaandorp - heeft ze het nodig om zich te laten prostitueren door deze klus aan te nemen?), bleek de volgende dag dat het nóg platter kon: Beat-it met Jan Smit en Gerard Joling. Een soort talentenjacht, voor publiek dat waarschijnlijk niet van muziek houdt, maar wel pap lust van een partijtje taartensmijterij en andere onderbroekenlol.
De komkommertijd voor de omroepen is weer voorbij, de TV mag wat mij betreft weer voor een paar maanden naar zolder. Genoegzaam kijk ik naar mijn flink hoge stapel te lezen boeken; ik zal mij niet vervelen.

Ramses - De Recensie

Tijdens het bekijken van het vierde en laatste deel van de dramaserie "Ramses" deed ik, overmand door een grenzeloos gevoel van teleurstelling, een klein gedachte-experiment.
Stel dat de serie niet over Ramses Shaffy was gegaan, dat Ramses Shaffy misschien helemaal niet bestaan zou hebben, maar zou hebben gespeeld rond een fictieve zanger/cabaretier/levenskunstenaar die teveel dronk, homoseksueel was en in ook zijn verdere levenswandel en liedteksten tegen de bekrompen tijdgeest inging. En die we daarmee nú, veertig jaar later, zouden kunnen beschouwen als een morele bevrijder, een profeet. Zou iedereen nog steeds zo enthousiast zijn over deze serie?
Ik denk het niet.
Deel één viel me al vreselijk tegen, maar ja, soms moet je er even inkomen hè. Ik moet bekennen dat ik deel twee gemist heb. Dat wil zeggen: ik heb hem niet gezien, want ik kon bij deel drie weer moeizaam aanschuiven; wel was de voorraad lege flessen in Shaffy's achtertuin significant gegroeid - vul het verhaal verder in en kleur de plaatjes. Net als indertijd bij "As the World Turns"; al zou ik willen dat het spel- en regieniveau van "As the World Turns" af en toe werd gehaald, want dat werd het niet.
Deel vier was het treurige dieptepunt: terwijl de camera ietwat overmatig de ogen en mond van acteur Maarten Heijmans bleef uitbuiten - het was me inmiddels aan reacties van BN-ers in talkshows al duidelijk geworden dat vrouwen daar op vallen - werd de begeleidingsband die om Ramses heen werd geformeerd om zijn carrière weer enigszins op de rails te krijgen totaal niet uitgeregisseerd. Bij de eerste aflevering dacht ik nog gewoon dat bijvoorbeeld Thomas Cammaert, die Joop Admiraal moest spelen, een wat zwakkere acteur was, maar die jongens van de band stonden er maar een beetje bij alsof ze zo van de straat waren geplukt om te figureren. Hou jij deze gitaar eens vast en ga jij daar eens achter de toetsen zitten en doe of je speelt en oja, bij de Chinees moet jij even een grapje maken over Nasi Ramses.
Michiel van Erp, toch niet de eerste de beste, kon er kennelijk niet veel meer van maken.

In 2003, de nadagen van Ramses Shaffy, schreef Bas Steman: "Ramses Shaffy: Naakt in de orkaan", een "Ramses - de Belevingsbiografie". Al snel volgde "Ramses" - de Film van Pieter Fleury. Film gezien, daarna het boek gelezen. Niet helemaal de juiste volgorde, wel inspirerend. Er werden ook interessante kanten van Ramses belicht. Ramses - de CD met liedjes uit de film gekocht. Het viel me al op dat, als je die liedjes draait zonder de film er niet veel meer van over blijft. Maar de eerste tijd stonden film en boek nog in het geheugen, dus het ging nog wel.

Bij het overlijden van Ramses zei Marit, mijn vrouw, nog, 'zal "Ramses - de Musical" er ook wel snel komen'. En verdomd, ze had gelijk. Tijdens een koorfestival hoorde ik een koor "Ramses - de Medley" zingen. En nu dus de TV-serie. Of nee, de Drama-serie; TV-serie klinkt zo ordinair, net als uitmelken.
Daar gaat het natuurlijk niet om.
Het is tenslotte geen soap - al klinkt de aankondiging "over de jonge jaren van Ramses Shaffy" verontrustend. Liever geen "Wij zullen doorgaan". Het had sowieso wat mij betreft allemaal wel in één deel gekund.

Toegegeven: Ramses - de Mens was bijzonder.
In zijn tijd.
Zijn liedjes zijn, anno 2014, wel ietwat ehh..., nou ja, niet meer van deze tijd. En hoe groot is iemand eigenlijk als hij zijn talent niet weet te beheersen maar zijn leven verwoest met drank en drugs? Wat boeit mij een zangeres (Liesbeth List, gespeeld door Noortje Herlaar) die, ergens
tussen bewondering en verliefdheid in, alles overboord zet voor Ramses, haar "raison d'être" ontleent aan haar tijd met Ramses, af en toe nog  mag komen opdraven om te getuigen van de Grootheid van Ramses, het verkondigen van Ramses - het Evangelie. Nederlands Existentialisme: wat De Beauvoir had met Sartre, had Liesbeth met Ramses. Een sneu "Could We Start Again, Please", een "À la recherche du temps perdu".
Het was mooi, maar het is geweest.
En wat geweest is, is geweest.

Tijd voor iets nieuws, wat mij betreft moet het nu maar eens klaar zijn met de Ramses-verering.

Syndicate content