componisten

warning: Creating default object from empty value in /home1/kuehlebo/public_html/georgeovermeire/modules/taxonomy/taxonomy.pages.inc on line 33.

Compositiewedstrijd NBE: Oost west THUIS niet best.

Het Nederlands Blazers Ensemble organiseert met BNN-VARA een compositiewedstrijd voor jonge componisten. Donderdag 16 oktober was het voorrondeconcert West in het Haagse Koorenhuis.

Het gebouw waar ik als 19-jarige zelf ben begonnen als muziekstudent toen het Koninklijk Conservatorium er nog in zat. Ik loop altijd wat weemoedig door het gebouw heen als er iets cultureels te beleven is. Het gebouw aan de Juliana van Stolberglaan dat ervoor in de plaats kwam - de verhuizing vond tijdens mijn derde studiejaar plaats - was van meet af aan niet het gebouw waar je je als muziekstudent kon laten inspireren, met die kleine en vooral te lage kamertjes en de in moderne goed-geïsoleerde gebouwen noodzakelijke airco.

Maar voor je door deze ingevoegde mijmering het gevoel krijgt dat ik in de vroeger-was-alles-altijd-beter-fase van mijn leven ben aangekomen: er loopt tegenwoordig heel wat jong talent rond. En dat kon je horen tijdens dit concert, waarin 15 jeugdige componisten tussen de acht en achtien jaar hun werk, gecomponeerd rond het thema "Oost west THUIS niet best" mochten laten horen. Bijna steeds zelf gespeeld, al dan niet met medewerking van (leden van) het jongNBE.

De eerste compositie was al meteen raak: "Die Mauer" van de 17-jarige Florian van der Reijden. Een interessant stuk, Florian zelf aan de piano, met aandacht voor de articulatie van zijn thema, het jNBE erbij, aangevuld met vier strak uitziende zangeressen, die - enige minpuntje - vocaal helaas niet tegen het orkest opgewassen waren.
Andere stukken die ik in ieder geval interessant vond om naar te luisteren waren "Een opengesteld domein" van Pol van den Berg, met bijzondere toonladders in de fluitpartij, die mij in ieder geval deden denken aan de etudes van Harald Genzmer, die ik vroeger toen ik zelf nog fluit-ambities had, heb gespeeld. Het stuk "In Cee" van Karmit Fadael was ook heel apart; en dat geldt mogelijk ook voor de bepaald niet op haar mondje gevallen Karmit zelf, die de enige kandidaat was die uit zichzelf uitgebreid over de achtergronden van het te beluisteren werk wist te vertellen. Daardoor wist ik ook dat op de tape, die met de compositie meeliep, fragmenten te horen waren van een geschiedenisles op de middelbare school van Karmit die zij stiekem heeft opgenomen. Erg eigentijds dus ;-) Helaas, werd tijdens de uitvoering de tape volgens mij iets te hard afgespeeld in verhouding tot de rest van de compositie.
Casper Groep was met zijn acht jaar de jongste kandidaat met een bijzonder werk, "Avatsjinskaja sopka". Kennelijk heeft Casper ook vorig jaar al meegedaan en gewonnen want zijn compositie van vorig jaar is dit jaar tijdens het nieuwjaarsconcert van het NBE uitgevoerd geworden. Dat heb ik helaas gemist. Ook nu had Casper een origineel werk.

Alle andere kandidaten hadden eigenlijk minder experimenteel werk, met uitsluitend traditionele melodieën en harmonieën. Niks mis mee, natuurlijk, en het is eigenlijk al bewonderenswaardig dat je op die leeftijd met componeren bezig bent. Ik was op die leeftijd zover nog niet en over mijn composities die ik nu af en toe maak praat ik liever niet hardop: zo geweldig zijn ze in het algemeen niet.

Één titel wil ik graag nog noemen: het werk "Laura's Kleurplaat" van de elfjarige Tom Kraan. Hier vond ik vooral de titel origineel, omdat die mij deed denken aan Jurriaan Andriessens muziekpedagogische werkjes als "Kathenka's Muziekboek" en "Roger's Sonatine".

Tussen al dit jeugdig gecomponeer zaten toch twee zaken die er wat mij betreft eigenlijk niet inhoorden: Lidewij Loot's "Storm", meer een singer-songwriter-stuk, overigens erg goed uitgevoerd en vooral heel sterk gezongen, maar naar mijn idee niet thuishorend bij een concours als dit. Dat de jury daar anders over dacht is duidelijk, want Lidewij is één van de zes kandidaten die meemag naar de volgende ronde en haar lied met hulp van één van de arrangeurs mag bewerken voor het NBE. Ik ben erg benieuwd naar de meerwaarde die het lied daarmee gaat krijgen, want het kan natuurlijk in een nieuw jasje heel interessant worden.
Het jeugd-popkoor "'t Koggeschip" uit Amsterdam met "Samen wij" vond ik echt een miskleun. Met Ciske de rat-achtige jongetjes die de lead zongen en vooral de tegenwoordig obligate Marco Borsato/Ali B-rap in de middle-eight moest er toch een knieval gemaakt naar het "gewone" publiek. Dat lijkt mij onnodig: ook de jonge componisten die wat minder "origineel" gecomponeerd hadden, lieten alleen al door het feit dát zij componeerden - maar ook door het niveau waarop zij hun eigen composities zelf speelden - horen dat zij wel wat gewend zijn. Ik noem hier het werkelijk vertederende strijktrio MaPoLo (elf, negen en elf jaar oud), dat met "Music in home" gewoon een ontzettend leuk stukje gemaakt heeft en dat ook goed wist uit te voeren. Je kunt horen dat deze kinderen vaak na school lekker met elkaar gaan musiceren, zoals anderen wellicht met elkaar gamen (en ook daar is niets mis mee). Aangezien het publiek voor een groot deel bestond uit trotse ouders, die hoogst waarschijnlijk de omstandigheden gecreëerd hebben waarin die talenten zich konden ontwikkelen, geloof ik dat het niveau van het publiek wel min of meer bepaald was en dat je de mensen niet hoefde te "sparen".

Na de pauze speelde het jNBE zelf. Prachtige muziek en goed uitgevoerd. Het viel me weer eens op hoe prachtig die blazers met elkaar mengen en wat een heerlijke klanken er kunnen ontstaan, vooral als het koper ook zacht weet te spelen, de hoornist en de trombonist met name dwongen bij mij op dit punt echt respect af. Jammer dat er af en toe naar een elektrische basgitaar werd gegrepen ipv de contrabas; de basgitaar stond vooral te hard afgesteld, was dat nou nodig?. En ook hier meende de programmamaker weer een knieval te moeten maken en voor het publiek te moeten bepalen dat er ook "iets leuks" bij moest zitten. De showstopper was het stuk "Ich bin 99", een arrangement van Evert Josemanders, waarin "99 Luftballons" van Nena en "Ich bin wie du" van Marianne Rosenberg aan elkaar gelast waren. Bij "Ich bin wie du" barstte het feest der herkenning weer los en mocht de zaal meeklappen. Hoe storend ik dat normaal ook vind, nu kwam het wel goed uit, ook omdat de prachtige blazersklanken waar we in de daarvoor gespeelde werken van mochten genieten, er hoe dan ook niet meer waren en er alleen nog een schel getoeter van de ooit zo populaire melodie overbleef.
Erg zonde.

Syndicate content